ΑΝΤΑΡΣΙΑ

ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΖΗΤΑ ΤΟ ΠΑΣΟΚ

2009-01-19T14:06:00.000-08:00

Τη δημιουργία μονιμης αστυνομιάς στις πανεπιστημιακές σχολές πρότεινε σε συνέντευξη η υπεύθυνη Παιδείας του ΠΑΣΟΚ Άννα Διαμαντοπούλου, η οποία όχι μόνο συμφωνεί με τα αντιδραστικά σχέδια της κυβέρνησης αλλά στα περισσοτερα θέματα υιοθετεί άκομα πιο ατιλαϊκές θέσεις. "Αρνούμεθα τη λειτουργία του ασύλου ως άλλοθι για καταστροφές και άλλες εγκληματικές πράξεις. Το διακύβευμα είναι πλέον η προστασία του δημοσίου πανεπιστημίου από ανεξέλεγκτες και επικίνδυνες μειοψηφίες" δήλωσε χαρακτηριστικα η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στα Νέα.
"Η πανεπιστημική κοινότηταοφείλει χωρίς συμβιβασμούς να εφαρμόσει το νόμο, όσον αφορά στις εγκληματικές πράξεις. Τα πολιτικά κόμματα οφείλουν, χωρίς υποκρισία, να στηρίξουν τις σχετικές αποφάσεις καθηγητών και φοιτητών. Ευρύτερα πάντως θα πρέπει να εξετάσουμε το θέμα της φύλαξης των πανεπιστημίων σε μόνιμη βάση και με οργανωμένες από το πανεπιστήμιο υπηρεσίες".
Η περιφρούριση των σχολών δηλαδή θα πρέπει να ανατεθεί σε εταιρίες σεκιούριτι, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να είναι οι "φρουροί της γνώσης" ένοπλοι. Η Άννα Διαμαντοπούλου δυναμιτίζει το ήδη εφλεκτο κλίμα, ζητόντας να γίνει κάθε πανεπιστημικό ίδρυμα "η μεγάλη των μπάτσων σχολή". Επιπλέον το φιλόδοξο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ στο χώρο της οικονομίας ζητάει ακομα περισσότερες θυσίες από τους πολίτες δηλώνοντας πως "πρέπει να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί στο είδος των προσδοκιών που δημιουργούνται στον οικονομικό τ0μέα. Είναι σαφές ότι ένα σχέδιο ανόρθωσης της χώρας, εν μέσω κρίσης απαιτεί σταθεροποίηση της οικονομίας, αναπτυξιακές επενδύσεις, θυσίες από αυτούς που μπορούν και αντέχουν και φυσικάφυσικά αποτελεσματική στήριξη στους αδύναμους και στους εκτός των τειχών". Με άλλα λόγια η Άννα Διαμαντοπούλου ζητάει ακόμα πιο δραστικές μεταρυθμίσεις, ρίχνοντας το βάρος στους ώμους των μισθωτών με το "καρότο" του νεοφιλελεύθερισμού δικτύου κοινωνικής προστασίας για τα πιο εξαθλιωμένα λαϊκά στρώματα προκειμένου να διατηρηθεί σε ένα βαθμό η κοινωνική συνοχή και να μην υπάρξουν περισσότερες εξεγέρσεις των καταπιεσμένων. Σε αυτό το μοτίβο η Άννα Διαμαντοπούλου τονίζει ότι "η παιδεία είναι ο πιο σημαντικός, ο πιο σύνθετος και συγκρουσιακός τομέας και με ανησυχεί το ενδεχόμενο οι νέοι να περιορισθούν στην (αναγκαία αλλά όχι πάντα αποτελεσματική κατά την ίδια) διαμαρτυρία και τον ακτιβισμό".

ALTEC TELECOMS: Όχι στην «κοινωνικοποίηση των ζημιών»

2008-10-30T08:04:00.000-07:00

Να πληρώσει το κεφάλαιο για την δική του κρίση, όχι εμείς

Εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στους εργαζομένους της ALTEC TELECOMS και στον αγώνα που δίνουν το τελευταίο διάστημα απέναντι στην διοίκησης της εταιρίας. Οι μαζικές γενικές συνελεύσεις και κινητοποιήσεις των εργαζόμενων, είναι μια πρώτη απάντηση πως θα αγωνιστούν «όσο χρειαστεί» για να διασφαλίσουν τις θέσεις εργασίας και τα δεδουλευμένα τους.
Στις εταιρείες τηλεπικοινωνιών εμφανίζονται με τη μορφή χιονοστιβάδας, οι συνέπειες της «απελευθέρωσης» της αγοράς, της ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ και της έντασης του ανταγωνισμού.
Η πτώχευση της ALTEC ήρθε ταυτόχρονα με μια σειρά ανάλογων γεγονότων. Πτώχευση έχει ανακοινώσει και η Teledome. Στη LANET οι 300 εργαζόμενοι έχουν να πληρωθούν έως και τέσσερις μήνες. Το εργοστάσιο της Siemens στη Θεσσαλονίκη έχει κλείσει, καθώς και μια σειρά τμήματα της εταιρείας, προετοιμάζονται νέες απολύσεις. Η VODAFONE θέλει να αυξήσει την κερδοφορία της και την «ανταγωνιστικότητα» της, μειώνοντας δραστικά το προσωπικό της, με κλείσιμο τμημάτων, «οικειοθελείς αποχωρήσεις», απολύσεις. Η Ιντρακόμ κατέθεσε αίτηση για το «άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα». Η ΙΝΦΟΤΕ, πωλήθηκε από τον ΟΤΕ και μέσα σε λίγους μήνες απολύθηκαν 80 από τους 450 εργαζόμενους.
Οι εργαζόμενοι πληρώνουν το τίμημα της απελευθέρωσης των τηλεπικοινωνιών και του ανταγωνισμού, με τις χαμένες θέσεις εργασίας, τις μη πληρωμές, την ακόμα μεγαλύτερη συρρίκνωση των δικαιωμάτων τους. Επεκτείνεται η μερική απασχόληση, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, η νοικιασμένη εργασία, η μαζική προσφυγή σε πρακτικές outsourcing. Χαρακτηριστική κίνηση της εργοδοσίας είναι και η σταθερή άρνηση διαπραγμάτευσης Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με το σωματείο μας,
Το επόμενο διάστημα, δε χωράει καμιά αναμονή. Η κυβέρνηση της ΝΔ και οι εργοδότες επικαλούνται τη διεθνή κρίση και μας καλούν να κάνουμε τις αναγκαίες θυσίες... Να πούμε όχι στη λογική ότι οι εμείς θα πληρώνουμε πάντα τα «σπασμένα», να παλέψουμε για τις δικές μας ανάγκες και δικαιώματα!
Για αυτό εμείς, οι εργαζόμενοι πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Να προωθήσουμε μάχιμα αιτήματα, ενότητα στον αγώνα, για ένα μεγάλο - ισχυρό μέτωπο των εργαζόμενων. Αυτή η υπόθεση ανήκει πρώτα και κύρια στους εργαζόμενους και στα πρωτοβάθμια σωματεία που πρέπει να οργανώσουν την πάλη, για να ξεκινήσει ένας πραγματικός γύρος αγώνων. Για να υπάρξουν κατακτήσεις που να βελτιώνουν τη ζωή μας, για την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής.
Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών θα κινηθεί στην παραπάνω κατεύθυνση. Θα σταθεί δίπλα στους εργαζομένους της ALTEC για την υπεράσπιση και την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων τους.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
Να μην κλείσει η ALTEC TELECOMS και καμία άλλη εταιρεία.
Να μη χαθεί καμία θέση εργασίας, να μη γίνει καμία μια απόλυση Σταθερή και μόνιμη εργασία για όλους. Να μη χαθεί ούτε ένα ευρώ από τους εργαζόμενους.
ΟΧΙ στην απελευθέρωση και στις ιδιωτικοποιήσεις. Να ανήκουν στη κοινωνία όλοι οι στρατηγικοί τομείς της παραγωγής και των υποδομών (τηλεπικοινωνίες, ενέργεια, ύδρευση, μεταφορές, κλπ.).

Καλούμε στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που οργανώνει το σωματείο εργαζομένων της ALTEC TELECOMS, έξω από το Υπουργείο Απασχόλησης (Πειραιώς 40) την Παρασκευή 31/10 και ώρα 12:00 εν όψη της τριμερής συνάντησης, των εργαζομένων, της εργοδοσίας και του υπουργείου.

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ
Πλατεία Καρύτση 10, 4ος όροφος, ΑΘΗΝΑ, http://www.somtechnik.gr, τηλ. επικοινωνίας 6936760879, 6977806266

ΔΑΠΙΤΕΣ ΧΙΤΕΣ ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΕΣ

2008-04-12T15:12:00.001-07:00

ΚΑΡΦΙ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΛΑΜΠΟΚΑ

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ '08

2008-04-06T11:23:00.000-07:00

ΣΤΙΣ 9 ΑΠΡΙΛΗ
ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ - ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ
ΤΗΝ ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΣΕ ΑΕΙ-ΤΕΙ

Oι φοιτητικές εκλογές στις 9 Απρίλη, αποτελούν σημαντική αναμέτρηση σε μία κρίσιμη περίοδο. Μία περίοδος που έρχεται να δείξει πολλά στους φοιτητές τόσο με την κατάσταση που επικρατεί στο πανεπιστήμιο, όσο και με την κατάσταση που επικρατεί γενικότερα στην κοινωνία. Στα πανεπιστήμια φαίνεται ότι ένα χρόνο μετά την πραξικοπηματική ψήφιση του νέου νόμου πλαίσιο, η κυβέρνηση της Ν.Δ. στα πλαίσια της συνολικής προώθησης της αντιεκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, ανοίγει κεντρικά τα ζητήματα του εσωτερικού πρότυπου κανονισμού, των τετραετών επιχειρησιακών προγραμμάτων-ζήτημα χρηματοδότησης , των μεταπτυχιακών και της έρευνας.

Τα τέσσερα αυτά νέα νομοσχέδια αποτελούν την πιο κραυγαλέα προσπάθεια υλοποίησης των στρατηγικών στόχων του ελληνικού αστικού συνασπισμού εξουσίας, στο χώρο της εκπαίδευσης, στα πλαίσια πάντα των εντολών της Ε.Ε. και του Κ.Ε.Χ.Α.Ε.(κεντρικός ευρωπαϊκός χώρος ανώτατης εκπαίδευσης). Η αξιολόγηση, οι πιστωτικές μονάδες, η πειθάρχηση του φοιτητικού σώματος, τα νέα κατασταλτικά μέτρα για τις μαχητικές μορφές παρέμβασης του φοιτητικού κινήματος μέσα στις σχολές, καθώς και η επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου, είναι οι προσταγές που εμπεριέχουν τα τέσσερα νέα νομοσχέδια.

Ανοικτό είναι επίσης και το μέτωπο της κοινοτικής οδηγίας 36\05 για τα κέντρα ελεύθερων σπουδών (που προβλέπει την εξίσωση των τριετών bachelor με των ελληνικών πανεπιστημιακών πτυχίων), καθώς η κυβέρνηση δέχεται αλλεπάλληλες πιέσεις από την Ε.Ε. για την ενσωμάτωση των εν λόγω διαταγμάτων.

Στο μέτωπο της ασφάλισης , λόγω της γενικευμένης διαταραχής που υπάρχει στην κοινωνία και επειδή οι φοιτητές έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με την ασφαληστρική μεταρρύθμιση, δείχνουν πως μόνο παθητικοί δέκτες αυτής της κατάστασης δεν είναι.

Τις τελευταίες εβδομάδες δείχνει το φοιτητικό κίνημα να ξαναμπαίνει σε κινηματική τροχιά, βάζοντας στο στόχαστρο τόσο την αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης όσο και το σύνολο των εκπαιδευτικών νόμων ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.

Η επονομαζόμενη γενιά των 700 ευρώ που σήμερα είναι φοιτητές, αμφισβητεί και ψάχνει συνολικούς τρόπους αντίστασης και απεμπλοκής από αυτή την κατάσταση.

Με ολοκληρωμένο και συνολικό τρόπο καλείται να αναμετρηθεί και η ΕΑΑΚ με τα ερωτήματα αυτά.

Έχοντας σαν προίκα τον πρωτοπόρο ρόλο που έπαιξε στο κίνημα που ζήσαμε το προηγούμενο διάστημα (2006-2007) , έχει αυξημένα καθήκοντα. Καθήκοντα απεμπλοκής και πολιτικοποίησης κομματιών που πρωτόλεια αμφισβητούν, από τις δυνάμεις που εκφράζουν μέσα στις σχολές τα αστικά κόμματα (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ) και αποτελούν με άμεσο ή έμμεσο τρόπο υποστηρικτές της αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Η ΔΑΠ αποτελεί τον εκφραστή της κυβερνητικής πολιτικής μέσα στα πανεπιστήμια, ενώ και η ΠΑΣΠ αν και τυπικά αντιπολιτευόμενη στηρίζει με ουκ ολίγους τρόπους την πολιτική αυτή.(πλήρης στήριξη των πρυτανικών αρχών).

Απέναντι στις δυνάμεις της καθεστωτικής Αριστεράς (ΠΚΣ-ΔΙΚΤΥΟ), υπογραμμίζεται η ανικανότητα και ανεπάρκεια της ΠΚΣ να πυροδοτήσει και να εμπνεύσει κινήματα. Από την άλλη, τονίζεται το κενό γράμμα της Αριστεράς, (ΔΙΚΤΥΟ-ΑΡ.ΕΝ.) που δε παίρνει διαζύγιο από το ριζοσπαστικό κυβερνητισμό, από τις εναλλακτικές φαντασιώσεις για την Ε.Ε. καθώς και στην ουσία από ένα καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο.

Η Ε.Α.Α.Κ έχει πάνω από όλα ως καθήκον της, να απαντήσει θετικά στο ερώτημα για το ποιος μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση αυτή σε εκπαίδευση και εργασία.

Η απάντηση που δίνει είναι η Ε.Α.Α.Κ είναι η «άλλη Αριστερά». Μία αριστερά που δεν αρκείται στην μνημόνευση των κινημάτων από τις φωτογραφίες του παρελθόντος, αλλά με την πείρα αυτών προσπαθεί να σκιαγραφήσει νέα ακόμη πιο μεγάλα κινήματα. Μία αριστερά που δεν αρκείται σε αυτά που της δίνουν αλλά τα θέλει όλα. Μία αριστερά ανεξάρτητη που δεν βασίζεται σε γραμματείς και φαρισαίους αλλά προτάσσει τον αγώνα στα χέρια των φοιτητών και των εργαζομένων.

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ...

2008-03-13T07:32:00.000-07:00

Ο ...πατριώτης Αλέξης

2008-03-11T09:34:00.000-07:00

Βασικό χαρακτηριστικό της προοδευτικής διακυβέρνησης που ευαγγελίζεται ο ΣΥΝ, φαίνεται οτι είναι ένας νέος πατριωτισμός, σύμφωνα με τον Α. Τσίπρα, αμέσως μετά την έξοδο του από το προεδρικό μέγαρο. " Ένας πατριωτισμός για τον οποίο αξίζει να βγει ο κόσμος στους δρόμους". Και το περιεχόμενο αυτού ? "Να μην πηγαίνουν νέα παιδιά στο Κόσοβο, για να εξυπηρετήσουν τις ξένες δυνάμεις. Να μη γίνονται συμφωνίες με πολυεθνικές εταιρίες για μονάδες λιθάνθρακα. Να μην ξεπουλάμε τα λιμάνια της χώρας στους ξένους". Τι γίνεται όμως αν πίσω από όλες αυτές τις επιλογές βρίσκονται Έλληνες καπιταλιστές? Ε φανταστικέ κύριε Αλέξη ?

Ζαπατίστας, Μάρκος: Ορισμένες Θέσεις για τον Αγώνα Ενάντια στο Σύστημα

2008-02-29T10:29:00.000-08:00

Από τον λόγο του Μάρκος στο Coloquio- αφιέρωμα στη μνήμη του γάλλου ιστορικού και ανθρωπολόγου Andrés Aubry, που έγινε στο Πανεπιστήμιο de la Tierra στο San Cristobal de las Casas, Chiapas, στις 13 και 17 Δεκέμβρη 2007.

Μερικές θέσεις για τον αγώνα ενάντια στο σύστημα

Ένα: Δεν είναι δυνατόν να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε το καπιταλιστικό σύστημα χωρίς την έννοια του πολέμου.

Η επιβίωση και η ανάπτυξή του εξαρτώνται πρωταρχικά από τον πόλεμο και απ΄όλα όσα συσχετίζονται και εμπλέκονται σ΄αυτόν.

Μέσω του πολέμου και με τον πόλεμο ο καπιταλισμός απογυμνώνει, εκμεταλλεύεται, καταστέλλει και προβαίνει σε διακρίσεις. Στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης ο καπιταλισμός διεξάγει πόλεμο εναντίον ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Δύο: Για να αυξήσουν τα κέρδη τους οι καπιταλιστές δεν καταφεύγουν μόνο στη μείωση του κόστους παραγωγής ή στην αύξηση των τιμών της πώλησης των εμπορευμάτων. Αυτό είναι βέβαιο αλλά ελλιπές. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις ακόμη μορφές: μία είναι η αύξηση της παραγωγικότητας, η άλλη είναι η παραγωγή νέων εμπορευμάτων και μία ακόμη είναι το άνοιγμα νέων αγορών.

Τρία: Η παραγωγή νέων εμπορευμάτων και το άνοιγμα νέων αγορών επιτυγχάνεται τώρα με την κατάκτηση και επανακατάκτηση γεωγραφικών περιοχών και κοινωνικών χώρων που προηγουμένως δεν είχαν ενδιαφέρον για το κεφάλαιο.Παραδοσιακές γνωσεις και κώδικες γενετικής μαζί με φυσικούς πόρους όπως το νερό, τα δάση κι ο αέρας μετατρέπονται τώρα σε εμπορεύματα ήδη ανοιχτών ή προς δημιουργία αγορών.

Όποιοι αντιτίθενται στους χώρους και τις γεωγραφικές περιοχές, που υπάρχουν αυτά ή άλλα εμπορεύματα, είναι, είτε το θέλουν είτε όχι, εχθροί του κεφάλαιου.

Τέσσερα: Ο καπιταλισμός δε φέρει σαν μία αναπόφευκτη μοίρα την αυτοκαταστροφή του, τουλάχιστον τη στιγμή που περιλαμβάνει ολόκληρο τον κόσμο. Οι διάφορες εκδοχές στο στυλ μιας Αποκάλυψης, ότι δηλαδή το σύστημα θα καταρρεύσει αφ΄εαυτού είναι λανθασμένες. Σαν Ινδιάνοι έχουμε ακούσει πολλές προφητείες μ΄αυτή την έννοια.

Πέντε: Η καταστροφή του καπιταλιστικού συστήματος θα πραγματοποιηθεί μόνο εάν ένα ή πολλά κινήματα τον αντιμετωπίσουν και τον διαλύσουν στον πυρήνα του, δηλαδή στην ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και ανταλλαγής.

Έξι: Οι πραγματικές μεταβολές μιας κοινωνίας, δηλαδή των κοινωνικών σχέσεων σε μια ιστορική στιγμή, όπως το καταδεικνύει καλά ο Βάλλερστάϊν (Wallerstein) σε μερικά κειμενά του, είναι αυτές που κατευθύνονται ενάντια στη συνοχή του συστήματος. Για την ώρα δεν είναι δυνατές οι μεταρρυθμίσεις ή τα μπαλώματα. Αντίθετα είναι δυνατά και αναγκαία τα κινήματα ενάντια στο σύστημα.

Επτά: Οι μεγάλες μεταβολές δεν αρχίζουν εκ των άνω ούτε με μνημειώση και επικά γεγονότα αλλά με μικρά κινήματα όσον αφορά τη μορφή τους, τα οποία φαίνονται ασήμαντα στον πολιτικό και τον αναλυτή εκ των άνω. Η ιστορία δεν μεταβάλλεται ξεκινώντας από τις γεμάτες πλατείες ή τον αναξιοπρεπή όχλο χωρίς, όπως το καταδεικνεύει ο Κάρλος Αγκίρε Ρόχας (Carlos Aguirre Rojas), να ξεκινήσει από την οργανωμένη συνείδηση ομάδων και συλλογικοτήτων που γνωρίζονται και αναγνωρίζονται αμοιβαία εκ των κάτω και από αριστερά και οι οποίες δημιουργούν μια άλλη πολιτική.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ BLOGS

2008-02-27T07:44:00.000-08:00

Άλλο ένα νομοθετικό πλαίσιο ετοιμάζεται με πρόσχημα όπως πάντα την προστασία των πολιτών.

Αυτή τη φορά στο στόχαστρο τα blogs και η δικτυακή τους κοινότητα.

Αλήθεια για ποιους πολίτες κόπτεστε τόσο πολύ ώστε να τους προστατέψετε από αυτά τα κακόβουλα blogs;

Μήπως αυτοί οι πολίτες, είναι διάφοροι αλήτες ρουφιανοι «δημοσιογράφοι», σιχαμεροί «πολιτικοί» και επιχειρηματίες που θησαυρίζουν πάνω στις πλάτες των εργαζομένων;

Σύμφωνα με αυτό το νομοθετικό πλαίσιο :

· Πρώτον, οι διαχειριστές των blogs ενημερωτικού χαρακτήρα θα έχουν την ευθύνη να αναγράφουν στην κεντρική ιστοσελίδα τον κατά νόμο υπεύθυνο του blog.

· Δεύτερον, το νομοσχέδιο επιφυλάσσει στα αδικήματα που τελούνται μέσω των blogs προβλέψεις ανάλογες με αυτές του νόμου περί Τύπου.

· Τρίτον, διευκολύνεται η πρόσβαση των διωκτικών αρχών στα ηλεκτρονικά ίχνη ώστε να αποκαλύπτεται με πιο γρήγορες διαδικασίες ο υπεύθυνος μιας συκοφαντικής ή εκβιαστικής δημοσίευσης.

· Τέταρτον, το ΕΣΡ αποκτά δικαίωμα παρέμβασης σε περίπτωση που οι χρησιμοποιούμενες φωτογραφίες ή το audio και video υλικό που αναρτάται σε κάποιο blog δημιουργούν ζητήματα που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του.

Το κυνήγι των «μαγισσών» μόλις άρχισε κατά των ελληνικών blogs και της δικτυακής τους κοινότητας

Όταν οι πραγματικές μάγισσες αυτού του τόπου αρθρογραφώντας και φωνασκώντας κατά των blogs κάθονται και παρακολουθούν αυτό το κυνηγητό που ξεκίνησαν οι ίδιοι μέσα από μηνήσεις κατηγορώντας ένα blog για αυτό που όπως φαίνεται εκ των πραγμάτων ξέρουν οι ίδιοι να κάνουν πάρα πολύ καλά.

Και όχι, μην τολμήσετε «κύριοι» να μιλήσετε για συκοφαντία ούτε για εκβιασμό.

Την αλήθεια λέμε, ότι κάνατε αυτό που κατηγορείτε ένα blog ότι έκανε και φυσικά δεν θέλουμε τα λεφτά σας.

ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΦΑΝΤΑΡΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΝΑΡΚΩΝ

2008-02-06T12:48:00.000-08:00

Φαντάρος τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο ΣΤΕΠ Σερρών, μετά από ατύχημα κατά τη διάρκεια μεταφοράς ναρκών. Τα πολύ βαριά κιβώτια έχουν χερούλια από σχοινί. Ο φόρτος της εργασίας, τα εξαντλητικά ωράρια και η φθορά των υλικών κάνουν ορατό τον κίνδυνο του ατυχήματος, που όχι απλώς επιβεβαιώθηκε από το αφηγούμενο περιστατικό, αλλά αυξάνει την ανησυχία μας εξαιτίας της ιδιομορφίας του μεταφερόμενου πολεμικού υλικού.
Αυτή δυστυχώς ήταν η αναμενόμενη εξέλιξη της τεράστιας πίεσης που ασκείτε στους φαντάρους από την Παρασκευή 01/02/2008. Από τη μέρα αυτή φαντάροι που ανήκουν στο 567 Τ.Π., της 10ης Ταξιαρχίας Σερρών, αδειάζουν καθημερινά τις τεράστιες αποθήκες που βρίσκονται στα φυλάκια της ζώνης ευθύνης του στρατοπέδου (Ρούπελ, Βέτρινα κλπ) που είναι γεμάτες από νάρκες. Τα κιβώτια φορτώνονται σε παλέτες, στην συνέχεια μεταφορτώνονται σε φορτηγά, για να καταλήξουν στη Θεσσαλονίκη. Οι φαντάροι λοιπόν του 567 Τ.Π., σε μια μονάδα που η Εκπαίδευση είναι άγνωστη λέξη και αυτό που γνωρίζουν όλοι είναι μόνο Αγγαρεία, μεταφέρουν από τις 8.00 π.μ. έως τις 16.00 μ.μ. Βεβαίως οι κατάκοποι φαντάροι θα συνεχίσουν το πρόγραμμα που περιλαμβάνει αγγαρείες, υπηρεσία και σκοπιά, δηλαδή το πρόγραμμα του στρατοπέδου ως έχει. Όσοι είναι τυχεροί και δεν πάνε για κουβάλημα «παίρνουν επ’ ώμου» τις πρωινές σκοπιές, ενώ θα φυλάξουν συνολικά ακόμη και δώδεκα (12) ώρες σκοπιά.. Είναι ενδεικτικό ότι κατά παραβίαση του Στρατιωτικού Κανονισμού, φαντάρος εκτέλεσε καθήκοντα φρούρησης από τις 6.00 π.μ. έως τις 13.00 μ.μ. συνεχώς.

Και ενώ ο διοικητής αντισυνταγματάρχης Κουντουράς βιάζεται να πιάσει το χρονοδιάγραμμα (εκτελώντας την επιχείρηση της μεταφοράς των ναρκών πριν από τον προγραμματισμένο μήνα), αδιαφορώντας για τις συνέπειες στους φαντάρους, το υπόλοιπο έργο της μονάδας εκτελείται κανονικά χωρίς παρεκκλίσεις: όχι μόνο οι αξιωματικοί ζητούν από τους φαντάρους να είναι τυπικοί στην εκτέλεση των καθηκόντων τους (υποδεικνύοντας τους ότι η «υπηρεσία είναι υπηρεσία»), όχι μόνο συνεχίζονται και οι υπόλοιπες αγγαρείες που έχει αναλάβει το στρατόπεδο (Ρωσοπόντιοι φαντάροι στέλνονται για συντήρηση του στρατιωτικού νεκροταφείου στο Νέο Πετρίτσι, όπου βρίσκονται θαμμένα θύματα του «ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ» από τον Εμφύλιο), αλλά τιμωρούν και τους φαντάρους με κρατήσεις-φυλακίσεις, σε κάθε ευκαιρία!!! Η ενίσχυση της μονάδας από (15) ακόμη φαντάρους που ήρθαν να βοηθήσουν στο κουβάλημα από την Ταξιαρχία κρίνεται ως ημίμετρο καθώς είναι ελάχιστοι και απαλλαγμένοι από τις υπόλοιπες υπηρεσίες του στρατοπέδου, που εκτελούνται από τους υπόλοιπους αχθοφόρους-φαντάρους.

Εντύπωση προκαλεί η εκτέλεση του νέου προγράμματος εργασιών-εκπαίδευσης που επέβαλε το ΓΕΣ: ενώ δεν γίνεται καμιά επιπλέον εκπαίδευση, προκειμένου να γίνει η μεταφορά των ναρκών, η μόνη πιστή εκτέλεση του προγράμματος αφορά τις ώρες εξόδου των στρατιωτών στις 18.30 μ.μ. Η ελάχιστη δύναμη σε φαντάρους του στρατοπέδου είναι οφθαλμοφανές ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα καθήκοντα που τους έχουν ανατεθεί και στα σκληρά χρονοδιαγράμματα. Οι φαντάροι νοιώθουν ότι κανείς δεν νοιάζεται για αυτούς και ότι θα καταρρεύσουν!!! Εμείς καλούμε την διοίκηση του 567 Τ.Π. και της 10ης Ταξιαρχίας να σταματήσει άμεσα τη μεταφορά των ναρκών. Τίθεται σοβαρός κίνδυνος για την υγεία και την ακεραιότητα των φαντάρων. Το ατύχημα είναι ενδεικτικό. Ας μην γίνουμε μάντεις κακών.

Καλούμε τους φαντάρους να βγουν μαζικά στην αναφορά και να απαιτήσουν λύσεις. Η κατάσταση αυτή δε μπορεί να συνεχιστεί.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ 6932 955 437

ΜΠΑΤΣΟΙ TV ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ

2008-02-04T07:19:00.000-08:00

ΤΟ ΘΕΑΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΜΑΖΙ.ΟΙ ΔΕΙΛΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΧΤΥΠΑΝΕ ΠΙΣΩΠΛΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΑΧΑΙΡΩΝΟΥΝ.ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ.

ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΟΡΘΩΣΟΥΜΕ ΤΟΙΧΟΣ ΑΤΙΘΑΣΟ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΧΕΙΜΑΡΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΣΥΡΟΥΜΕ...
ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΑΖΟΥΝ ΟΙ ΔΕΙΛΟΙ ΑΥΓΟΚΕΦΑΛΟΙ

ΟΙ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΙ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΝΕΛΑΔΙΚΟ

2008-01-23T16:10:00.000-08:00

ΑΥΡΙΟ ΣΤΙΣ 11 ΤΟ ΠΡΩΙ ΟΙ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΙ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ ΞΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΩΔΩΝΗ ΔΙΕΚΔΙΚΏΝΤΑΣ ΑΥΞΗΜΕΝΕΣ ΤΙΜΕΣ ΣΤΟ ΓΑΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΡΕΑΣ. ΣΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΤΕΙ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ. ΑΥΡΙΟ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΕΙ Η ΕΚΤΑΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΟΧΩΝ ΤΗΣ ΔΩΔΩΝΗΣ ΜΕ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΘΕΜΑ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ ΣΤΟ ΓΑΛΑ.

Η ΑΥΡΙΑΝΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΩΔΩΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΩΝ ΚΑΙ ΑΓΡΟΤΟΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΕΩΣ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΔΑΣΙΣΕ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ, ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΩΔΩΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ "ΑΓΡΟΤΙΚΑ" ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟ ΜΕΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΟΥ ΕΓΡΑΦΕ :

ΝΑ ΚΛΙΜΑΚΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Επιτροπή Αγροτοκτηνοτρόφων
Του ΜΕΤΩΠΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (ΜΕ.Ρ.Α.)
(Νέο Αριστερό Ρεύμα-ΝΑΡ, ΕΚΚΕ, Ε.Ε.Κ., ανεξάρτητοι αγωνιστές).

Τα μεγάλα προβλήματα που έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια είναι αποτέλεσμα ενός κοινωνικού πολέμου άνευ προηγουμένου σε βάρος των φτωχομεσαίων αγροτοκτηνοτρόφων και εργαζομένων.
Αυτή η επίθεση είναι που μας έβγαλε στο δρόμο τους τελευταίους μήνες και πραγματοποιήσαμε κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα.
Ο αγώνας μας όπως και ο αγώνας για την ανατροπή της αντιασφαλιστικής επίθεσης της κυβέρνησης αποτελούν τη μόνη απάντηση στη δυσοσμία που αναβλύζει ο καπιταλισμός της εποχής μας.
Σταθμός αυτών των κινητοποιήσεων αποτέλεσε η μαζική πανελλαδική μας σύσκεψη στα Γιάννενα στις 19-01-2008, η οποία αποφάσισε κινητοποίηση στις 24-01-2008 στη ΔΩΔΩΝΗ και κλιμάκωση στην υπόλοιπη χώρα, με αφετηρία την έκθεση στη Θεσσαλονίκη.(Agrotica)
Τα αιτήματά μας για αυξήσεις στο γάλα, στο κρέας, η επιδότηση των ζωοτροφών κ.α. είναι δίκαια και πρέπει άμεσα να ικανοποιηθούν.
Για να έχουμε όμως κατακτήσεις πρέπει:
1) να διατηρήσουμε τις επιτροπές αγώνα, να συνεχίσουμε το συντονισμό μας, αλλά πάνω απ’ όλα πρέπει να αποφύγουμε το καπέλο της ΠΑΣΕΓΕΣ, η οποία όλα αυτά τα χρόνια έχει συνδιαμορφώσει την πολιτική που εφαρμόζεται σε βάρος μας.
2) Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Τα προβλήματά μας οφείλονται στην προσαρμογή της γεωργίας και της κτηνοτροφίας στους νόμους της αγοράς. (Μια αγορά η οποία υποτίθεται ότι θα μας έκανε πλούσιους!!!)
Η προσαρμογή αυτή περνάει μέσα απ’ όλες τις αναθεωρήσεις της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) που συναποφασίσανε η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στα πλαίσια της Ε.Ε.
Μια Ε.Ε. που θέλει να ξεμπερδέψει με τους φτωχομεσαίους αγροτοκτηνοτρόφους και να συγκεντρώσουν την παραγωγή σε λίγα χέρια.
3)Nα παραμερίσουμε τους μύθους περί «εθνικής οικονομίας» στην οποία ανήκουμε όλοι. Εμείς είμαστε με την «εθνική οικονομία» των παραγωγών του πλούτου που θα δέχεται συνέχεια χτυπήματα και θα συρρικνώνεται όσο η «εθνική οικονομία» του κεφαλαίου αυξάνει την κερδοφορία της και επεκτείνεται.

Συνάδελφε κτηνοτρόφε,

Σήμερα χρειάζεται μέτωπο ενάντια στην πολιτική των Ε.Ε.- ΝΔ- πολυεθνικών- βιομηχάνων, με κίνημα ρήξης και ανατροπής απαλλαγμένο από την κηδεμονία της συνεταιριστικής γραφειοκρατίας, στη λογική συγκρότησης μιας ελεύθερης συνεταιριστικής παραγωγής σε όφελος παραγωγών- εργαζόμενων- καταναλωτών- περιβάλλοντος.

ΝΑ ΚΛΙΜΑΚΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ
ΜΑΖΙΚΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΑΘΟΔΟ ΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ...

2007-11-20T04:40:00.000-08:00

2007-09-26T08:47:00.001-07:00

Δελτίο Τύπου του Μετώπου Ριζοσπαστικής Αριστεράς για τις πυρκαγιές και τους νεκρούς.

2007-08-25T17:36:00.000-07:00

Για άλλη μια φορά η χώρα παραδίδεται στις φλόγες, με 17 νέους νεκρούς, στο βωμό του κέρδους, της οικοδόμησης και της κυβερνητικής – κρατικής αναλγησίας.

Το Πήλιο, την Αττική, την Ήπειρο, τη Χαλκιδική διαδέχεται η Πελοπόννησος, που δυο μέρες, τουλάχιστον, είναι παραδομένη στις φλόγες, με εμφανέστατη την απουσία της κυβέρνησης και των κρατικών μηχανισμών προστασίας.

Οι λιγοστές πυροσβεστικές δυνάμεις και οι κάτοικοι προσπαθούν να περισώσουν ότι μπορούν, την ίδια στιγμή που πρωθυπουργός επισκεπτόταν, τον ήδη υπό λειτουργία, σταθμό του ΜΕΤΡΟ στο Αιγάλεω και η κυβέρνηση, αλλά και η αντιπολίτευση, βρίσκονταν στο κυνήγι των ψήφων.

Το λιγότερο κράτος για την κυβέρνηση, φαίνεται ξανά, ότι σημαίνει λιγότερες κοινωνικές δαπάνες και λειτουργίες.

Η πυροπροστασία σημαίνει όχι δασοφύλακες ή πυροσβέστες, όχι μέσα πυρόσβεσης, αλλά αγρονόμοι και κατασταλτικοί μηχανισμοί.

Το περιβάλλον σημαίνει «πράσινη βιομηχανία» και νέα υπερκέρδη για τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε αυτό τον τομέα.

Οι ανθρώπινες ζωές για την κυβέρνηση, το αστικό μπλοκ εξουσίας και το κεφάλαιο, σημαίνουν μόνο πηγές κέρδους και τίποτε άλλο.

Φτάνει Πια!!! Οι ανθρώπινες ζωές, το περιβάλλον το παρών και το μέλλον μας είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να το αφήσουμε στα χέρια μας. Απαιτείται η ανεξάρτητη οργάνωση των ίδιων των εργαζομένων, της νεολαίας μας!

Το ΜΕτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς – ΜΕΡΑ καταδικάζει την κυβερνητική πολιτική, εκφράζει τη συμπαράστασή του στα θύματα αυτής της καταστροφής και στέκεται αλληλέγγυο στον αγώνα και την αγωνία των κατοίκων τις κρίσιμες αυτές ώρες.

Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς – ΜΕΡΑ

Αθήνα, 24 Αυγούστου 2007

Για μια αγωνιστική ενωτική αντικαπιταλιστική παρέμβαση στις εκλογές

2007-06-13T17:32:00.000-07:00

Οι επικείμενες βουλευτικές εκλογές, που πραγματοποιούνται ύστερα από μια σειρά σημαντικούς αγώνες των εργαζόμενων και ύστερα απ’ το μεγαλειώδες φοιτητικό – πανεκπαιδευτικό κίνημα του τελευταίου χρόνου, αποτελούν κι’ αυτές μια σοβαρή πολιτική μάχη για τους εργαζόμενους και τη νεολαία, για ουσιαστική καταδίκη της αντεργατικής και αντιδραστικής πολιτικής της κυβέρνησης και του αστικού συνασπισμού εξουσίας και για την έκφραση και σε αυτό το επίπεδο των ανατρεπτικών αντικαπιταλιστικών τάσεων των αγώνων και των κινημάτων.
ΜΕΤΩΠΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Για να δημιουργηθούν ευνοϊκότεροι όροι την επαύριον των εκλογών για συλλογική, νικηφόρα αναμέτρηση του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος με την πολιτική των κυβερνώντων. Για ένα σημαντικό, ελπιδοφόρο και ιστορικά αναγκαίο βήμα για την άλλη αριστερά, την αντικαπιταλιστική αριστερά της νέας εποχής, την αριστερά της σύγχρονης κομμουνιστικής προοπτικής.

Οι δυνατότητες αλλά και η αναγκαιότητα για μια τέτοιου τύπου αξιοποίηση της εκλογικής μάχης εδράζονται στο γεγονός ότι μέσα στην όλο και πιο βάρβαρη επίθεση της κυρίαρχης πολιτικής απέναντι στα λαϊκά και εργατικά δικαιώματα, τα κινήματα που εμφανίστηκαν έδειξαν ότι οι κοινωνικές αντιστάσεις γίνονται όλο και ισχυρότερες, ότι μπορούν να προκαλούν μέχρι και ρήγματα απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική (όπως στο άρθρο 16 και με το μπλοκάρισμα της αντιδραστικής αναθεώρησης του Συντάγματος), να επιδρούν στο πολιτικό σκηνικό. Όπως έδειξαν οι αγώνες του τελευταίου διαστήματος, αλλά και εκλογικές αναμετρήσεις όπως οι φοιτητικές, οι δημοτικές, αλλά και σε δεκάδες εργατικά σωματεία, αναπτύσσεται ένα πολύμορφο ρεύμα που αναζητά όχι μόνο δρόμους αποφασιστικής ρήξης με την κυρίαρχη πολιτική, αλλά και δρόμους συγκρότησης μιας άλλης αριστεράς.

Η επαναστατική Αριστερά πρέπει να ανταποκριθεί σ’ αυτές τις δυνατότητες, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη ενός κοινωνικοπολιτικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία που θα επιδιώκει την ήττα και ανατροπή της διαρκούς αντεργατικής, τρομοκρατικής και πολεμικής εκστρατείας του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού, και των κυβερνήσεων που την προωθούν, με την αντεπίθεση των εργατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, για κατακτήσεις σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, με το διαρκή πολιτικό εκβιασμό του μαζικού κινήματος, για μια στροφή στους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς, και την έκφραση στο σήμερα των τάσεων της εργατικής χειραφέτησης και τελικά για τη συνολική ανατροπή της αστικής κυριαρχίας, για την κοινωνική ιδιοκτησία και την εργατική εξουσία–δημοκρατία, στην προοπτική του σοσιαλισμού και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Από αυτή τη σκοπιά, είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ συγκεκριμένα βήματα για τη διαμόρφωση–συγκρότηση ενός υπολογίσιμου ανεξάρτητου πόλου–μετώπου της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς, μιας ανώτερης πολιτικής ενοποίησης αγωνιστών, τάσεων του κινήματος και αντικαπιταλιστικών πολιτικών ρευμάτων και συλλογικοτήτων, που θα συνδέει την αντιδραστική επίθεση με τις βαθύτερες αντιθέσεις του σύγχρονου καπιταλισμού, τα μέτωπα πάλης με την ωρίμανση της ανάγκης για συνολική ρήξη και στροφή στους συσχετισμούς, το αδιέξοδο και την βαρβαρότητα του σύγχρονου καπιταλισμού με το άνοιγμα της συζήτησης για την αναγκαιότητα και τους δρόμους προσέγγισης της επαναστατικής ανατροπής και μιας άλλης κοινωνίας.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση το ΜΕ.Ρ.Α. προτείνει και προωθεί μια αγωνιστική ενωτική αντικαπιταλιστική παρέμβαση και στις εκλογές που να έχει το αναγκαίο πολιτικό περιεχόμενο που απαιτεί η αποτελεσματική αναμέτρηση με την κυβέρνηση της Ν.Δ., το ΠAΣOK, και το κεφάλαιο, σε ρήξη με την E.E. και για αντικαπιταλιστική αποδέσμευση απ’ αυτήν, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τις πολεμικές–δολοφονικές εκστρατείες του. Προτείνει και προωθεί μια ευρύτερη αντικαπιταλιστική ενότητα που περιλαμβάνει κάθε αγωνιστή και συλλογικότητα, στη βάση κριτηρίων που στηρίζονται σε κοινές εμπειρίες και πρακτικές στο κίνημα και στα μέτωπα, σε ένα αναγκαίο πολιτικό περιεχόμενο που δεν περιορίζεται στο κατώτερο επίπεδο κινηματικής διαμαρτυρίας, σε μια λογική τομής και ανεξαρτησίας με τη διαχειριστική και ρεφορμιστική Αριστερά, σε πρωτοβουλίες με προοπτική και όχι μιας χρήσης. Δεν αποτελεί ρήξη με την αστική πολιτική «μια αντινεοφιλελεύθερη ενότητα» που δεν αναζητεί παρά μια άλλη διαχείριση στα πλαίσια του συστήματος, ή μια συσπείρωση πολιτικών «σημείων», χωρίς ενιαίο νεύρο και λογική, χωρίς ένα αναγκαίο πλαίσιο στρατηγικών αναφορών. Οι αντιλήψεις και οι προτάσεις ενότητας στη βάση ενός «ελάχιστου κοινού παρανομαστή» είναι ανεπαρκείς για να εκφράσουν την αναζήτηση μιας άλλης αριστεράς και τις αναγκαιότητες της περιόδου. Από την άποψη αυτή, δεν χρειάζεται ένα άθροισμα–συνασπισμός οργανώσεων, αλλά μια μετωπική συγκρότηση με εργατο-δημοκρατική λειτουργία, αλληλεγγύη και όχι ανταγωνισμό, με βάση και την εμπειρία των πολιτικών εργατικών και νεολαιίστικων σχημάτων και μετωπικών κινήσεων.

Σε κάθε περίπτωση, η αναπτυσσόμενη δύναμη της εκτός των τειχών Αριστεράς είναι οι αγωνιστές της, που πρωταγωνιστούν στα κινήματα, στα πολιτικά μέτωπα, στη θεωρία και τον πολιτισμό, είτε είναι οργανωμένοι σε οργανώσεις είτε όχι. Αυτοί πρέπει να βρεθούν στο προσκήνιο και να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους με υπογραφές, επιτροπές πρωτοβουλίας, αριστερές κινήσεις. Με ανοιχτό, πολιτικό, δημοκρατικό τρόπο, τέτοιο που να διευκολύνει τη συμμετοχή ενός ευρύτερου κόσμου, να δημιουργεί συλλογικούς χώρους συζήτησης και δράσης που θα υπερβαίνουν τα όρια των πολιτικών οργανώσεων. Ο συντονισμός των οργανώσεων πρέπει να γίνεται ανοιχτά, χωρίς αποκλεισμούς, με πλήρη ισοτιμία στο πλαίσιο από κοινού συμφωνημένων διαδικασιών, χωρίς κλειστές και επιλεκτικές συνεννοήσεις, και με στόχο την υποστήριξη της δημοκρατικής συμμετοχής του ριζοσπαστικού δυναμικού.

Η αγωνιστική ενωτική αντικαπιταλιστική παρέμβαση στις εκλογές για να έχει φερεγγυότητα, πρέπει να συμβάλλει στη μόνιμη και σταθερή συσπείρωση δυνάμεων σε συνολικό πολιτικό επίπεδο, πρέπει να είναι προσανατολισμένη στην «επόμενη μέρα»: Στην ενίσχυση της πάλης των εργαζόμενων και της νεολαίας για την ανατροπή της επίθεσης, που αναμένεται να οξυνθεί σε όλα τα μέτωπα και επίπεδα, για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής και κάθε κυβέρνησης, είτε Ν.Δ. είτε ΠΑΣΟΚ. Στην απόκρουση των σεναρίων εμπλοκής τμημάτων της αριστεράς στις διαδικασίες ανασυγκρότησης και ενίσχυσης του πολιτικού συστήματος (με κεντροαριστερά σενάρια, «πληθυντική αριστερά» κ.ά.), κατοχυρώνοντας την ανεξαρτησία της ριζοσπαστικής αριστεράς από τάσεις δορυφοροποίησης είτε στο ΠΑΣΟΚ είτε στο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Στη συμβολή στην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, στην ανάπτυξη των αντικαπιταλιστικών συσπειρώσεων και μετώπων. Στη συνέχιση των βημάτων για τον πόλο–μέτωπο της επαναστατικής Αριστεράς.

Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ

2007-06-07T12:48:00.000-07:00

Την Τετάρτη 6 Ιουνίου ένας συνάδερφος μας, ο Στάθης Γώγος, μέλος της ΚΝΕ στο τμήμα Χωροταξίας του Βόλου δέχτηκε επίθεση με «αιχμηρό αντικείμενο» και οδηγήθηκε στο νοσοκομείο.

Η οργανωμένη επίθεση από «μπράβους» υπό την καθοδήγηση μέλους της ΟΝΝΕΔ σε μέλη της ΕΑΑΚ και της ΠΚΣ, είναι επίθεση ενάντια στο ίδιο το φοιτητικό κίνημα και τις δημοκρατικές διαδικασίες και αυτή τη φορά ξεπερνά κάθε όριο. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΑΝΕΧΤΟΥΜΕ

Η επίθεση αυτή είναι το αποκορύφωμα μιας σειράς προκλήσεων και τραμπουκισμών που εκτυλίσσονται το τελευταίο διάστημα στο σύλλογο της Χωροταξίας από μέλη της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ. Βασίζονται στην προσπάθεια τους να «απαντήσουν» μετά από μια χρονιά που τόσο ο σύλλογος αυτός όσο και τόσοι άλλοι πανελλαδικά κινήθηκαν στο δρόμο των καταλήψεων, του ανυποχώρητου αγώνα ενάντια στην πολιτική τους. Προσπαθούν μάλιστα συχνά να «κρύψουν» τις ταυτότητες τους πίσω από «ανεξάρτητες» βιτρίνες.

Ο σύλλογος της Χωροταξίας είναι ένας από τους ελάχιστους ΦΣ πανελλαδικά όπου απαγορεύονται (από καταστατικό των πρώτων χρόνων της σχολής με σύμπνοια καθηγητών – «ανεξάρτητων» φοιτητών) οι παρατάξεις και οι συλλογικότητες! Ενώ τα μέλη της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ παλαιότερα υπερασπίζονταν την ύπαρξη των παρατάξεων μετά το φοιτητικό κίνημα δεν τις αναγνωρίζουν, θέλοντας να περισώσουν την ήττα– αποδοκιμασία της πολιτικής τους. Είναι τελικά μια προσπάθεια να χτυπηθεί η πολιτικοποίηση και η συνδικαλιστική δράση των φοιτητών, που δυνάμωσαν τον τελευταίο χρόνο. Είναι μια προσπάθεια να διατηρηθεί η ύπαρξη του γραφειοκρατικού ΔΣ των «προσωπικοτήτων» που κρύβονται πίσω από την ταμπέλα «ανεξάρτητος». Η αφορμή του επεισοδίου, τελικά, ήταν η προσπάθεια επιβολής των εκπροσώπων των δύο παρατάξεων για εκ νέου εκλογές και ακύρωσης των νόμιμων εκλογών της 9ης Μάη. Μια προσπάθεια που ως τελικό εγχείρημα της έχει την περιχαράκωση και απομόνωση των φοιτητικών συλλόγων από τους συλλογικούς αγώνες και την απλή ύπαρξή τους ως συνδιαχειριστές σε κάθε σχολή.

Στη συνέλευση της Τετάρτης ήταν συνειδητή η επιλογή των κομματικών επιτελείων να δημιουργήσουν ένα κλίμα τρομοκρατίας, έτσι ώστε αφ’ ενός να «περάσει το δικό τους» και αφ’ εταίρου να «κόψουν τον αέρα» των δυνάμεων του κινήματος. Για αυτό και από νωρίς εμφανίστηκαν μαζί με γνωστό στέλεχος της ΟΝΝΕΔ της σχολής, εξωπανεπιστημιακοί «φουσκωτοί». Σε ανύποπτο χρόνο το μέλος της ΔΑΠ/ΟΝΝΕΔ επιτέθηκε σε φοιτητή του σχήματος ΧωροΑταξία- ΕΑΑΚ. Αρκετά σύντομα η «σύρραξη» επεκτάθηκε με τη συμμετοχή και των «φίλων» του που επιτέθηκαν σε φοιτητές της σχολής (μεταξύ των οποίων και ο συνάδερφος Στάθης) που προσπάθησαν να αμυνθούν και να απαντήσουν στην τραμπούκικη επίθεση. Προφανώς, όμως, οι μπράβοι αυτοί είχαν έρθει προετοιμασμένοι με αιχμηρό αντικείμενο (κατσαβίδι ή κάτι αντίστοιχο) για να προκαλέσουν σοβαρή ζημιά. Το αποτέλεσμα ήταν 3 χτυπήματα, δύο στα πλευρά και ένα στο θώρακα, «με επαγγελματικό τρόπο» όπως είπε ο γιατρός, τα οποία θα μπορούσαν να ήταν και θανατηφόρα. Και αν είναι εξοργιστικό και καταδικαστέο αυτό, άλλο τόσο είναι και η προσπάθεια της ΠΑΣΠ, ώστε μετά από το επεισόδιο να συνεχιστεί η «ομαλή διεξαγωγή της συνέλευσης».

Το περιστατικό αυτό εντάσσεται στην πάγια λογική των συγκεκριμένων παρατάξεων να τρομοκρατήσουν τους αγώνες των φοιτητών και της νεολαίας. Δεν πέρασε αρκετός καιρός από τις επιθέσεις τραμπούκων στις πρόσφατες φοιτητικές κινητοποιήσεις και σε αγωνιστές του κινήματος. (Νομική Αθήνας, Γιάννενα…). Λίγους μήνες πριν ο πρώην γραμματέας της ΔΑΠ Βόλου συμμετείχε σε τέτοιες ενέργειες σε βάρος φοιτητών του τμήματος Ιστορίας. Αποδεικνύεται περίτρανα πως εκτρέφουν στα εσωτερικά των οργανώσεων τους φασιστικά στοιχεία και πως χρησιμοποιούν αυτές τις πρακτικές σαν πολιτικές μεθόδους. Ακόμα περισσότερο ότι εμπλέκονται ανοιχτά πλέον με κυκλώματα της νύχτας και ανθρώπους του υποκόσμου.

Οι αγώνες μας δεν μπορούν να σταματήσουν από τέτοιου είδους περιστατικά. Το φοιτητικό κίνημα δεν τρομοκρατείται και δεν καταστέλλεται. Το κίνημα και οι αγωνιστές έχουν δεχτεί στο παρελθόν παρόμοιες ενέργειες. Η επίθεση αυτή στοχεύει στο ίδιο αυτό το κίνημα, των φοιτητών και της νεολαίας, που έφερε σημαντικά πλήγματα στην κυβερνητική πολιτική και άνοιξε νέους δρόμους ριζοσπαστικοποίησης στη νεολαία. Το ίδιο το κίνημα θα απαντήσει σε αυτούς, θα περιφρουρηθεί από κάθε αντίστοιχη ενέργεια.

Εμείς, δηλώνουμε ότι δεν χωράνε μέσα στο πανεπιστήμιο και τους φοιτητικούς συλλόγους τραμπούκοι, δολοφόνοι. Ότι από τη σκοπιά της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στα πανεπιστήμια θα συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική και τα τσιράκια της.

ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ, ΔΕΝ ΠΤΟΟΥΜΑΣΤΕ.

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΖΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση Βόλου

Αστυνομικός πυροβόλησε νεαρό

2007-06-03T10:26:00.000-07:00

Μια θέση στάθμευση οδήγησε σε πυροβολισμό
Στο νοσοκομείο Παπανικολάου νοσηλεύεται νεαρός άντρας τον οποίο πυροβόλησε ο διευθυντής του αστυνομικού τμήματος Ωραιοκάστρου Θεσσαλονίκης ενώ ήταν εκτός υπηρεσίας.

Όπως δήλωσε το θύμα, ο διευθυντής έκανε παρατήρηση στον ίδιο και σε ένα φίλο του επειδή πάρκαραν για λίγο το αυτοκίνητό τους έξω από κατάστημα.

Μετά από σύντομο διαπληκτισμό έβγαλε από το αυτοκίνητό του το υπηρεσιακό όπλο του και τον πυροβόλησε στο μηρό.

Αστυνομικοί τον οδήγησαν στο αστυνομικό τμήμα Ωραιοκάστρου, παρά τον τραυματισμό του, αρνούμενοι να καλέσουν ασθενοφόρο, το οποίο τελικώς κάλεσε ο τραυματίας.

Ο διευθυντής του αστυνομικού τμήματος ισχυρίστηκε ότι εκπυρσοκρότησε το όπλο του.

Θα οδηγηθεί στον εισαγγελέα μετά το σχηματισμό της δικογραφίας, ενώ παράλληλα διατάχθηκε η διενέργεια Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΜΑΛΙΑ...

2007-05-31T16:26:00.001-07:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Η ΑΜΑΛΙΑ "ΕΦΥΓΕ" ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΜΟΛΙΣ 30 ΧΡΟΝΩΝ. ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΛΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟ. ΕΦΥΓΕ ΕΧΟΝΤΑΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΤΗΝ ΑΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑΤΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΑΙΣΙΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ.

ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΜΑΛΙΑ...

Από το τμήμα-Πανούση ξεκινούν οι ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ!

2007-05-29T16:27:00.000-07:00

Με εντολή των "οργάνων" του Τμήματος ΕΜΜΕ Παν. Αθήνας, στο οποίο προεδρεύει ο γνωστός Συνασπισμένος εγκληματολόγος Γ. Πανούσης, η Γραμματεία σήμερα ανακοίνωσε την έναρξη διαγραφών Φοιτητών , στο πλαίσιο της Γιαννάκου!

Η σχετική ανακοίνωση -προειδοποίηση , που εντολή των οργάνων του τμήματος βγήκε σήμερα στους πίνακες και στο σάϊτ της σχολής και έχει τον εύγλωττο τίτλο «ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΥΠΕΡΒΕΙ ΤΑ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΦΟΙΤΗΣΗΣ (ΝΟΜΟΣ 3549)» είναι η παρακάτω:

«ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Μετά την δημοσίευση του Ν.3549/20-3-2007 ( άρθρο 14 ε' ), όσοι φοιτητές έχουν υπερβεί το ανώτατο όριο φοίτησης που απαιτείται για τη λήψη του πτυχίου τους ( δηλαδή στο Τμήμα μας οκτώ (8) εξάμηνα ), συν επιπλέον πέντε (5) ακαδημαϊκά έτη, παρακαλούνται να προσέλθουν στη Γραμματεία από 3-9-2007 έως 28-9-2007 για να δηλώσουν εγγράφως αν επιθυμούν την συνέχιση των σπουδών τους. Σε περίπτωση καταφατικής δήλωσης, μπορούν να συνεχίσουν τις σπουδές επί πέντε (5) ακόμη ακαδημαϊκά έτη, αρχόμενα από τον Οκτώβριο 2007 (ακαδ. Έτος 2007-2008), διαφορετικά θα βρεθούμε στη δυσάρεστη θέση να τους διαγράψουμε από τα μητρώα του Τμήματος και του Πανεπιστημίου Αθηνών και θα απολέσουν την φοιτητική τους ιδιότητα. Για την απώλεια της φοιτητικής τους ιδιότητας, θα εκδοθεί σχετική διαπιστωτική πράξη από τη Γραμματεία, με την οποία θα βεβαιώνονται και τα μαθήματα που τυχόν εξετάσθηκαν επιτυχώς.

Από τη Γραμματεία».

Στο «προοδευτικό» Πανουσιστάν , λοιπόν ξεκινά να ανεμίζει η χατζάρα της Γιαννάκου και των διαγραφών του Νόμου -πλαισίου.

Στο Τμήμα , του οποίου οι Φοιτητές και Φοιτήτριες τράβηξαν τη , μεγαλύτερη, ίσως διάρκεια Καταλήψεων στο Κίνημα ενάντια ακριβώς στον άθλιο νόμο.

Για παιδιά που τσακίστηκαν τόσες φορές από τους μπάτσους , τα ρόπαλα και τα δακρυγόνα τους , από τον Ιούνη μέχρι και το Μάρτη (Σταδίου , Αμαλίας, Ευελπίδων & Κοδριγκτώνος είναι ελάχιστες από τις περιπτώσεις..).

Σε Τμήμα «προοδευτικών» κατά πολλαπλές δηλώσεις τους Καθηγητών και προέδρου του υποψήφιου υπερνομάρχη του ΣΥΡΙΖΑ πανούση, αυτοί οι ίδιοι επιβάλλουν σε Φοιτητικό Κομμάτι ΑΙΧΜΗΣ του Κινήματος τη χειρότερη διάσταση του «νόμου».

Ένα κυνικό «πείραμα»!

Άν «προοδευτικοί» καθηγητές περάσουν σε μια από τις πλέον μαχόμενες Σχολές τις διαγραφές , άν πέσουν μερικές ακόμα αντιστάσεις σε άλλες Σχολές και μουλωχτά , διάσπαρτα στη Χώρα, «απλά» οι διαγραφές θα είναι πια καθεστώς.

Βέβαια οι ίδιοι «προοδευτικοί» -μέλη ΔΕΠ , κατά τη διάρκεια του Κινήματος και πριν ακόμα ψηφιστεί οποιοδήποτε «πλαίσιο» για «όριο σπουδών» είχαν παράνομα διαγράψει Μεταπτυχιακούς Φοιτητές!..

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΞΑΝΑΡΧΙΖΕΙ

Με αύξηση 900 ψήφων φτάνει στο 9% και στέλνει μήνυμα νέων αγώνων

2007-05-17T08:40:00.000-07:00

Μήνυμα συνέχισης του αγώνα και ενίσχυσης της αριστερής δυναμικής, ειδικά της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς έστειλαν οι φοιτητικές εκλογές της Τετάρτης, την ίδια ώρα που οι παρατάξεις του αστικού δικομματισμού παρουσίαζαν σημάδια φθοράς και μείωσης, παρά την πρωτοφανή κινητοποίηση των κομματικών και καθηγητικο-επιχειρηματικών μηχανισμών για να καλυφθεί το ρήγμα που άνοιξαν οι φοιτητικοί αγώνες. Σε μια κρίσιμη πολιτική αναμέτρηση, ύστερα από την άνοιξη διαρκείας του φοιτητικού κινήματος, φάνηκε ότι τα μπουμπούκια μιας νέας ριζοσπαστικοποίησης μπορούν να ανθίζουν και να δυναμώνουν, παρά το αντιδραστικό περιβάλλον και την κυριαρχία του αστικού συνασπισμού εξουσίας. Η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση (ΕΑΑΚ) κατέγραψε σημαντική άνοδο σε ψήφους (7.788) και ποσοστό (9%), κερδίζοντας σχεδόν 900 ψήφους και μία ποσοστιαία μονάδα. Πρόκειται για αποτέλεσμα, πρώτα και κύρια, της πρωτοπόρας στάσης της καθ' όλη τη διάρκεια του συγκλονιστικού φοιτητικού κινήματος. Αποτελεί όμως και έκφραση της ευρύτερης τάσης, που αναζητά μια άλλη Αριστερά, των νικηφόρων αγώνων και της αντικαπιταλιστικής πολιτικής. Η Πανσπουδαστική του ΚΚΕ παρουσίασε πτώση στα ΑΕΙ (πληρώνοντας την πολιτική ουράς που είχε στο κίνημα), ενώ η Αριστερή Ενότητα (που υποστηρίζει ο ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ) κατέγραψε το άθροισμα των δυνάμεων που τη συγκρότησαν, με οριακά κέρδη, δυσανάλογα της προβολής της από ΜΜΕ και Κουμουνδούρου ως του εκφραστή των αγώνων. Ορισμένα κέρδη καταγράφει η ΕΑΑΚ και στα ΤΕΙ, χωρίς να καλύψει το ιστορικό κενό. Την καταδίκη ΝΔ - ΠΑΣΟΚ στα ΤΕΙ καρπώνεται η ΠΚΣ. Η κυβερνητική ΔΑΠ δεν απέφυγε τη μείωση στα ΑΕΙ και τη σημαντική ήττα στα ΤΕΙ, όπου έχασε σχεδόν 3%! Η ψήφος φοιτητών και σπουδαστών αποτελεί σαφέστατο μήνυμα καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής, υπέρ νέων αγώνων για την κατάργηση του νόμου πλαίσιο και την ανατροπή της αντιδραστικής κυβερνητικής πολιτικής. Το ΠΑΣΟΚ είδε τις δυνάμεις της ΠΑΣΠ να παρουσιάζουν πτώση και σε ΑΕΙ και σε ΤΕΙ. Είναι τόσο δεξιό το ΠΑΣΟΚ, που δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τη δυσαρέσκεια της νεολαίας, παρά τις πρόσφατες αντικυβερνητικές κορόνες του Γ. Παπανδρέου. Οι νέες ελπίδες πάνε μαζί με τη συνειδητοποίηση ότι για να ανατραπεί ο συσχετισμός δύναμης χρειάζεται μια σύγχρονη επαναστατική Αριστερά, στο κίνημα, στην πολιτική και στη θεωρία.

H Ρώσικη Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917

2007-05-14T05:50:00.000-07:00

Από τις αρχές του αιώνα η Ρωσία ήταν ένα καζάνι που έβραζε. Το αγροτικό ζήτημα είχε ξεδιπλωθεί με όλη του την οξύτητα . Παρά την εξαγορά από το κράτος των φεουδαρχικών τελών ήδη από το 1861 τα 2/3 των αγροτών έμεναν χωρίς γη, αναγκασμένοι να δουλεύουν αγγαρείες στους γαιοκτήμονες. Στην Μόσχα και την Πετρούπολη , η ορμητική ανάπτυξη της δεκαετίας 1890-1990 είχε δημιουργήσει ένα βιομηχανικό προλεταριάτο που σταδιακά αφυπνιζόταν , δοκιμάζοντας τις πρώτες απεργίες. Το 1898 ιδρύεται το σοσιαλδημοκρατικό εργατικό κόμμα (ΣΔΕΚΡ), από αγωνιστές που έσπασαν από την παράδοση της ατομικής τρομοκρατίας. Μέσα από τους ναρόντνικους , θιασώτες της ατομικής τρομοκρατίας και ενός αγροτικού σοσιαλισμού (που όλη την προηγούμενη περίοδο είχαν δοκιμάσει στο πετσί τους την κρατική καταστολή προήλθε το 1900 το σοσιαλεπαναστατικό κόμμα (Εσεροι).

Η συντριπτική ήτα των ρωσικών στρατευμάτων στο Ρωσοιαπωνικό πόλεμο το 1904 ήταν η σπίθα . Μαζικές απεργίες ξεσπούν στην Πετρούπολη και στο Μπακού Το Γενάρη του 1905 οι απεργοί φτάνουν τις 250000 στις 8 (21 ) Γενάρη. Την επομένη 1000 διαδηλωτές δολοφονούνται μπροστά στα χειμερινά ανάκτορα στην Πετρούπολη . Είναι η " Κυριακή του αίματος ". Παρά την αιματηρή καταστολή οι απεργίες και οι συγκρούσεις γενικεύονται και επεκτείνονται σε όλη την χώρα. Ιδρύονται εργατικά συμβούλια. Τμήματα στρατού και ναυτικού στασιάζουν , ενώ το θωρηκτό Ποτεμκιν καταλαμβάνεται από τους ναύτες .Μπροστά σε αυτή την κατάσταση ο Τσαρισμός αναδιπλώνεται και αναγγέλλεται η ίδρυση ενός νομοθετικού, κοινοβουλευτικού σώματος (Δούμα) με καθολική ψηφοφορία. Η Ρωσία μετατρέπεται σε συνταγματική μοναρχία . Έτσι η Ρωσική αστική τάξη καταλαβαίνει ότι δίπλα στους γαιοκτήμονες και την τσαρική γραφειοκρατία, αποκτά τα δικά της ερείσματα στον κρατικό μηχανισμό. Η Αστική τάξη συμβιβάζεται με την μοναρχία από φόβο απέναντι στην κινητοποίηση των εργατών. Κομμάτι-κομμάτι η επανάσταση απομονώνεται και καταστέλλεται βάναυσα .

ΟΙ ΔΙΑΣΠΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΔΕΚΡ

Στα 1903 το ΣΔΕΚΡ διασπάται στο ζήτημα του οργανωτικού μοντέλου του κόμματος.
Ο Λένιν υποστηρίζει το μοντέλο ενός συγκεντρωτικού, σφιχτά πειθαρχημένου της πρωτοπορίας του προλεταριάτου, ενώ οι Μαρτώφ, Πλεχάνωφ ένα χαλαρά δομημένο στα πρότυπα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας . Η πλειοψηφία ακολουθεί τον ΛΕΝΙΝ (μπολσεβίκοι). Η μειοψηφία γίνεται γνωστή με το όνομα μενσεβίκοι. Τις γραμμές όμως του ΣΔΕΚΡ διαπερνούν διαφωνίες για τις κινητήριες δυνάμεις της επερχόμενης επανάστασης. Διαφωνίες που θα αναπτυχθούν ως το 1917.

Οι θέσεις των μενσεβίκων

Θεωρώντας ότι η επανάσταση που έρχεται θα είναι επανάσταση αστικοδημοκρατική, οι μενσεβίκοι πιστεύουν ότι ο ηγετικός ρόλος ανήκει στην αστική τάξη. Για τη σοσιαλδημοκρατία επιφυλάσσεται ο ρόλος της αντιπολίτευσης στην αστική τάξη που θα κυβερνά καθώς και της οργάνωσης των οικονομικών αγώνων της εργατικής τάξης (θέση γνωστή ως οικονομισμός)

Οι θέσεις των μπολσεβίκων

Ο Λένιν πίστευε ότι η επανάσταση που έρχεται θα πρέπει να λύσει τα αστικοδημοκρατικά καθήκοντα της αγροτικής μεταρρύθμισης και της καταστροφής της τσαρικής μοναρχίας. Τα καθήκοντα αυτά θεωρούσε ότι η αστική τάξη δεν μπορεί να τα επιλύσει γιατί (όπως αποδείχτηκε το 1905) είναι δεμένη με τους γαιοκτήμονες και τον τσαρισμό. Γι' αυτό ο Λένιν προέκρινε την κοινωνική συμμαχία των εργατών και των αγροτών ενάντια στον τσαρισμό αλλά και ενάντια στην αστική τάξη. Η συνεργασία αυτή θα πρέπει να οδηγήσει στη "δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς". Δηλαδή σε μια κυβέρνηση του εργατικού κόμματος με ένα επαναστατικό και αντικαπιταλιστικό αγροτικό κόμμα (πιθανόν τους εσέρους) που θα έλυνε τα δημοκρατικό προβλήματα.

Η διαρκής επανάσταση του Τρότσκι

Ο Τρότσκι συμφωνούσε απόλυτα με το Λένιν στο ζήτημα της κοινωνικής συμμαχίας εργατών - αγροτών για τη λύση των αστικοδημοκρατικών προβλημάτων, ενάντια στη φιλελεύθερη μπουρζουαρία που είναι δεμένη με τον τσαρισμό. Θεωρούσε όμως ότι η αγροτιά λόγω της ενδιάμεσης κοινωνικής θέσης, της ετερογενούς σύνθεσης, ανομοιομορφίας και πολυδιάσπασής της δεν μπορεί να έχει ανεξάρτητη πολιτική. Στις κρίσιμες περιόδους (όπως άλλωστε όλα τα μικροαστικά στρώματα) ακολουθεί ή την αστική τάξη ή το προλεταριάτο. Έτσι ο Τρότσκι δεν θεωρούσε δυνατή καμιά "δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς".

Πίστευε ότι μόνο με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου, οι εργάτες μπορούν να τραβήξουν πίσω τους της αγροτικές μάζες ώστε να λυθούν τα προβλήματα της αστικοδημοκρατικής επανάστασης. Με τον τρόπο αυτό, αφενός το προλεταριάτο θα κατακτούσε την εξουσία στη βάση μιας δημοκρατικής επανάστασης και αφετέρου η επαναστατική αυτή νίκη θα έβαζε στην ημερήσια διάταξη τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Είναι φανερό ότι ο Τρότσκι καθόλου δεν υποτιμούσε τον ρόλο της αγροτιάς.

Ήταν μάλλον ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι που υπερεκτιμούσαν τον ανεξάρτητο πολιτικό ρόλο που μπορεί να παίξουν οι αγροτικές μάζες. Ωστόσο η πολιτική ευφυία τόσο του Λένιν όσο και του Τρότσκι, παρά τις διφωνίες τους, βρισκόταν στο γεγονός ότι είχαν συλλάβει την αναγκαιότητα της συμμαχίας εργατών - αγροτών ενάντια στη φιλελεύθερη μπουρζουαρία προκειμένου να λυθούν τα προβλήματα της καταστροφής της μοναρχίας και της αγροτικής μεταρρύθμισης.

Το ζήτημα του πολέμου

Ο πόλεμος που ξέσπασε το 1914 εκσφενδόνισε τους σοσιαλιστές στα δύο αντίθετα άκρα. Οι μενσεβίκοι κράτησαν μια αισχρή σοσιαλπατριωτική θέση άμυνας και υπεράσπισης της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας (αμυνιτισμός).
Ο Λένιν, ο Τρότσκι, οι μπολσεβίκοι στιγματίζουν τους μενσεβίκους ως προδότες του σοσιαλισμού και λακέδες της αστικής τάξης της χώρας τους. Χαρακτηρίζοντας τον πόλεμο ως ιμπεριαλιστικό απ' όλες τις πλευρές, πόλεμο για προσαρτήσεις, μοίρασμα αγορών και αποικιών, διακήρυξαν ότι καθήκον των σοσιαλιστών είναι να επωφεληθούν του πολέμου για να ανατρέψουν τον καπιταλισμό στις χώρες τους. "Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ", έμεινε ιστορική η επιγραμματική διατύπωση του επαναστατικού διεθνισμού των μπολσεβίκων.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΛΕΒΑΡΗ ΣΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ

Ο πόλεμος επιτάχυνε την κρίση του ρώσικου ιμπεριαλισμού, αδύνατου κρίκου της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας. Ο βαρύς φόρος αίματος που πλήρωνε ο λαός, οι ελλείψεις στα τρόφιμα, η μαύρη αγορά όλα αυτά προκαλούν μαζικές απεργίες στα μετόπισθεν. Στις αρχές του 1917, οι απεργίες πολιτικοποιούνται. Οι εργάτες, αγρότες, οι στρατιώτες επιταχύνουν με τη δράση τους την πτώση του τσάρου Νικολάου Β΄ Ρομανώφ. Η επανάσταση κυριαρχεί στις 27/2 (11/3)Ο τσάρος παραιτείται. Ορκίζεται μια νέα κυβέρνηση με αντιπροσώπους των αστικών κομμάτων: πρωθυπουργός ο πρίγκιπας Λβώφ, υπουργός εξωτερικών ο Μιλιούκοφ (καντέτος) και υπουργός πολέμου ο Οκτωβριστής Γκούτσκοφ. Από τους σοσιαλιστές μόνο ο Κερένσκι, που ανήκε στη δεξιά πτέρυγα των εσέρων, υπουργοποιείται. Δίπλα στην κυβέρνηση, οι επαναστατημένες μάζες των εργατών, αγροτών και στρατιωτών δημιουργούν τα δικά τους κέντρα εξουσίας τα συμβούλια (σοβιέτ). Ανοίγει έτσι η περίοδος που στην ιστορία έμεινε γνωστή σαν " δυαδική εξουσία" Η νέα κυβέρνηση συνεχίζει την ιμπεριαλιστική πολιτική του τσάρου και εντείνει τις πολεμικές προσπάθειες. Μενσεβίκοι και εσέροι υποστηρίζουν , από τα αριστερά, τον πόλεμο και την αστική κυβέρνηση. Τον Απρίλη πραγματοποιείται στην Πετρούπολη ένοπλη αντιπολεμική διαδήλωση 25 - 30 χιλιάδων στρατιωτών και εργατών με αίτημα να απομακρυνθεί ο Μιλιούκοφ που των θεωρούσαν υπεύθυνο για τη συνέχιση του πολέμου.

Οι διαδηλωτές αυθόρμητα ρίχνουν το σύνθημα "ΚΑΤΩ Η ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ" . Ο Λένιν που είχε φτάσει στην Πετρούπολη στις 3(16) Απρίλη από την εξορία, διακηρύσσει ότι η πτώση της προσωρινής κυβέρνησης δεν είναι άμεσο καθήκον γιατί αυτή η κυβέρνηση υποστηρίζεται και από τις λαϊκές μάζες, μέσο των σοβιέτ στα οποία κυριαρχούν οι μενσεβίκοι και οι εσέροι.

Στις 11(24) Απρίλη συνέρχεται συνδιάσκεψη των μπολσεβίκων. Εκεί ο Λένιν διατυπώνει τις περίφημες θέσεις του Απρίλη με τις οποίες ουσιαστικά προσχωρούσε στη "διαρκή επανάσταση" του Τρότσκι. Διακηρύσσει ότι δεν υπάρχει περιθώριο για κάποιου τύπου "δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς", σαν ενδιάμεσου τύπου καθεστώτος μεταξύ της αστικής και της εργατικής δικτατορίας, και ότι ο στόχος της πάλης των μπολσεβίκων πρέπει να είναι η σοσιαλιστική επανάσταση και η δικτατορία της εργατικής τάξης.

Στις 5(18) Μάη η δεύτερη προσωρινή κυβέρνηση με συμμετοχή μενσεβίκων και εσέρων στα περισσότερα υπουργεία, με υπουργό πολέμου τον Κερένσκι, ενώ ο ίδιος αναλαμβάνει στις 7(20) Ιούλη και την πρωθυπουργία. Και αυτή η κυβέρνηση, εξαρτημένη από την αστική τάξη και τους γαιοκτήμονες, αρνείται να δώσει τη γη στους αγρότες και να σταματήσει τον πόλεμο. Σαν αποτέλεσμα τον Ιούλη του 17 πραγματοποιούνται εκτεταμένες συγκρούσεις και εξέγερση στην Πετρούπολη, που καταπνίγηκαν από την κυβέρνηση.
Η επανάσταση του Φλεβάρη είχε προκαλέσει σοβαρές μετατοπίσεις στις θέσεις των διαφόρων κομμάτων:

· Οι μενσεβίκοι πρέσβεβαν ότι η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν είναι κυβέρνηση της "επαναστατικής δημοκρατίας", όπου με τη συνεργασία προλεταριάτου , αγροτιάς και αστικής τάξης πραγματοποιείται η αστικοδημοκρατική επανάσταση. Τα σοβιέτ θα πρέπει να παραχωρήσουν σιγά - σιγά τις λειτουργίες τους στη Συντακτική Συνέλευση και θα διαλυθούν στον κοινοβουλευτισμό.

· Η φρουρά των "παλιών μπολσεβίκων" παρέμενε τυπικά στις προεπαναστατικές μπολσεβίκικες θέσεις. Καταγγέλλουν την υπουργοποίηση των μενσεβίκων καί την αστική προσωρινή κυβέρνηση. Θεωρούσαν ότι οι μπολσεβίκοι πρέπει να προσανατολιστούν στην εγκαθίδρυση μιας νέας, πραγματικής "δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς". Μερικοί μπολσεβίκοι, όπως ο Στάλιν, υποστηρίζουν την ενοποίηση και τους μενσεβίκους.

· Ο Λένιν και ο Τρότσκι θεωρούσαν ότι οι μπολσεβίκοι θα πρέπει να στοχεύσουν άμεσα στην κατάκτηση της πλειοψηφίας στα σοβιέτ και στη σοσιαλιστική επανάσταση. Ο Λένιν στηλίτευε τις θέσεις των παλιών μπολσεβίκων, σχολιάζοντας ότι η "δημοκρατική δικτατορία" σαν ανεξάρτητο στάδιο της επανάστασης εξαντλήθηκε στα κοινωνιολογικά ίχνη που άφησαν τα σοβιέτ στην περίοδο της δυαδικής εξουσίας, ότι δεν μπορεί να πάρει μορφή παρά σαν ένας ανώριμος σχηματισμός και ότι είναι μάταιο να περιμένουμε νέα, βελτιωμένη έκδοσή της. Η δημοκρατική επανάσταση μπορεί να ολοκληρωθεί μόνο με την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη. Στα γεγονότα του Ιούλη οι παλιοί μπολσεβίκοι όσο και οι Λένιν - Τρότσκι αντιτάχθηκαν στην άμεση κατάληψη της εξουσίας, Οι πρώτοι γιατί δεν αναγνώριζαν γενικά αυτήν την προοπτική. Οι δεύτεροι επειδή πίστευαν ότι μια απόπειρα εξ' εφόδου κατάληψης της εξουσίας θα ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία στο βαθμό που οι μπολσεβίκοι δεν είχαν κατακτήσει την πλειοψηφία των σοβιέτ. Έτσι η συγκυρία δεν επέτρεψε το ξεδίπλωμα των διαφορών σε συγκεκριμένες διαφωνίες όπως συνέβη λίγο αργότερα
·
Στις 26/8(8/9) η αντεπανάσταση σηκώνει κεφάλι. Τα αστικά κόμματα (καντέτοι - οκτωβριστές ), και οι αντιδραστικοί στρατοκράτες, με τη συνενοχή του Κερένσκι, οργανώνουν το πραξικόπημα του Κορνίλωφ. Οι μπολσεβίκοι αρπάζουν την ευκαιρία. Οι πιέσεις των μαζών αναγκάζουν την προσωρινή κυβέρνηση να απελευθερώσει τους μπολσεβίκους ηγέτες που είχε φυλακίσει μετά τα γεγονότα του Ιούλη. Ο Τρότσκι αποφυλακίζεται. Το πραξικόπημα του Κορνίλωφ ήταν μια ευκαιρία για τους μπολσεβίκους να αξιοποιήσουν τη συγκυριακή σύγκρουση των συμφιλιωτικών κομμάτων (μενσεβίκοι και εσέροι) με την αστική τάξη. Οι συμφιλιωτές, αντλώντας το δικό τους δικαίωμα για συμμετοχή στην κυβέρνηση, από την επιρροή τους στα σοβιέτ, καταλάβαιναν ότι αν το πραξικόπημα πετύχει η αστική τάξη δεν θα τους είχε πλέον ανάγκη και θα άφηνε τον Κορνίλωφ να τους συντρίψει. Η τακτική των μπολσεβίκων "χτυπάμε μαζί - προχωράμε χώρια" απέδωσε καρπούς. Όταν οι ναύτες του Αβρόρα (όλοι μπολσεβίκοι) ανέλαβαν την περιφρούρηση της έδρας της κυβέρνησης από τους Κορνιλωφικούς, άρχισε να γίνεται καθαρό σε όλους τους εργάτες ότι μόνο η αποφασιστική δράση για κατάληψη της εξουσίας δεν θα άφηνε την αντεπανάσταση να τους αρπάξει από το λαιμό. Έτσι οι εργατικές μάζες χάνοντας την εμπιστοσύνη προς τα συμφιλιωτικά κόμματα, προσέγγιζαν όλο και περισσότερο τους μπολσεβίκους.

Μετά τη συντριβή του πραξικοπήματος οι μπολσεβίκοι κατακτούν την πλειοψηφία στα δυο μεγάλα σοβιέτ Μόσχας και Πετρούπολης, ενώ ο Τρότσκι εκλέγεται πρόεδρος του Σοβιέτ της Πετρούπολης. Η αντίστροφη μέτρηση για τον Οκτώβρη είχε αρχίσει. Η ΤΩΡΑ Η ΠΟΤΕ
Οι συμφιλιωτές κάνουν μια απόπειρα να αποτρέψουν αυτήν την εξέλιξη. Με τη σύγκλιση της Δημοκρατικής Συνδιάσκεψης και του Προκοινοβουλίου το Σεπτέμβρη, επιχειρούν να αφοπλίσουν πολιτικά τα σοβιέτ και να οδηγήσουν στην ανώδυνη απορρόφηση τους στην κοινοβουλευτική νομιμότητα. Στο σημείο αυτό εκδηλώθηκαν και οι διαφορές στρατηγικής στο εσωτερικό του κόμματος των μπολσεβίκων. Η φρουρά των "παλιών" (Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ) υποστήριζαν τη συμμετοχή των μπολσεβίκων στην Δημοκρ. Συνδιάσκεψη και στο Προκοινοβούλιο, με στόχο μια κυβέρνηση όλων των σοβιετικών κομμάτων (μενσεβίκοι - εσέροι - μπολσεβίκοι) ενάντια στην αστική τάξη. Πίστευαν ότι έτσι θα πραγματοποιηθεί η γνήσια "δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς" ενώ τα σοβιέτ θα έπαιζαν δίπλα στη Συντακτική Συνέλευση και τον κοινοβουλευτισμό κυρίαρχο και καθοριστικό ρόλο. Οι μπολσεβίκοι, θα έπρεπε να καταλάβουν τα αριστερά έδρανα του κοινοβουλίου, προετοιμάζοντας πλέον τη σοσιαλιστική επανάσταση.

Οι Λένιν -Τρότσκι υποστήριζαν ότι μια τέτοια εξέλιξη θα σήμαινε το οριστικό θάψιμο των ελπίδων για τη σοσιαλιστική επανάσταση, επειδή οι αγρότες θα στρέφονταν οριστικά προς την κυβερνητική πλειοψηφία των συμφιλιωτικών κομμάτων προκειμένου να ικανοποιήσουν τα αιτήματά τους για την ολοκλήρωση της αγροτικής μεταρρύθμισης.. Η κοινή τους θέση ήταν ότι οι μπολσεβίκοι δεν πρέπει να συμμετάσχουν στη Δημοκρ. Συνδιάσκεψη και στο Προκοινοβούλιο. Έχοντας κατακτήσει πια την πλειοψηφία στα δυο μεγαλύτερα σοβιέτ εργατών και στρατιωτών αντιπροσώπων ,οι μπολσεβίκοι πρέπει να κινηθούν δραστήρια για την επαναστατική κατάληψη της εξουσίας. "Η αληθινή απόφαση....βρίσκεται στις προλεταριακές συνοικίες της Πετρούπολης και της Μόσχας" έλεγε τις μέρες εκείνες ο Λένιν. Οι Ζηνόβιεφ - Κάμενεφ δημοσιοποιώντας τα διαφωνία τους , με τη δημοσίευση του άρθρου τους "Γράμμα για την Τρέχουσα Κατάσταση" σε μια μισομενσεβίκικη εφημερίδα αποκαλύπτουν ουσιαστικά τις προθέσεις των μπολσεβίκων για την κατάληψη της εξουσίας.
Όμως η γραμμή της εξέγερσης των Λένιν και Τρότσκι επικράτησε στο κόμμα. Στις αρχές του Οκτώβρη η κυβέρνηση εκδίδει διαταγή για τη μετάθεση της φρουράς της Πετρούπολης στο μέτωπο. Το σοβιέτ της Πετρούπολης που βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο των μπολσεβίκων ακυρώνει την κυβερνητική διαταγή. Ο στρατός περνά οριστικά με το μέρος των μπολσεβίκων που "θα φέρουν την ειρήνη" Δημιουργείται στην Πετρούπολη η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή του σοβιέτ. Η κυβέρνηση είναι ανίκανη να επιβάλλει τις θελήσεις της . Στις 23 Οκτώβρη / 4 Νοέμβρη η κεντρική επιτροπή των μπολσεβίκων πείθεται από τον Λένιν να ψηφίσει την ένοπλη εξέγερση. Ο Τρότσκι αναλαμβάνει όλη την ευθύνη της πρακτικής προετοιμασίας της .

Η αφορμή για την εξέγερση ήταν η υπεράσπιση της σύγκλησης του 2ου πανρωσικού συνεδρίου των Σοβιέτ. Στις 25 Οκτώβρη / 6 Νοέμβρη η φρουρά της Πετρούπολης καταλαμβάνει αναίμακτα όλα τα στρατηγικά σημεία της πόλης, ενώ στις 26 Οκτώβρη / 7 Νοέμβρη γίνεται η εξ' εφόδου κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων έδρας της κυβέρνησης.
Η σοσιαλιστική επανάσταση είχε πραγματοποιηθεί. Από τα πρώτα διατάγματά της ήταν το μοίρασμα της γης στους αγρότες. Έτσι η δικτατορία του προλεταριάτου αποδείχτηκε ότι ήταν ο μόνος δρόμος για την πραγματοποίηση της δημοκρατικής επανάστασης. Όμως ο διεθνής ιμπεριαλισμός , όπως ήταν φυσικό δεν άφησε ήσυχη τα νεαρή σοβιετική δημοκρατία. Δεκαεννιά ιμπεριαλιστικοί στρατοί, μεταξύ τους και ελληνικά τμήματα, συνεπικουρούμενοι από τις εσωτερικές δυνάμεις της αντεπανάστασης (Κολτσάκ, Ντενίκιν, Βράγγελ) επιχειρούν να πνίξουν την πρώτη Πετυχημένη απόπειρα της εργατικής τάξης για την κατάληψη της εξουσίας. Οι μπολσεβίκοι θεωρούσαν τον Οκτώβρη σαν την πρώτη πράξη της Παγκόσμιας επανάστασης. Μέσα στη δίνη του εμφυλίου πολέμου, καταπιάνονται με το διεθνιστικό καθήκον της ίδρυσης μιας νέας Διεθνούς, της 3ης Διεθνούς.
Όμως οι επαναστατικές απόπειρες στην Ευρώπη (Ουγγαρία, Γερμανία) πνίγονται στο αίμα. Ο ιμπεριαλισμός βγήκε απ' τον πόλεμο, τσακισμένος, ανίκανος να ανατρέψει την ΕΣΣΔ, αλλά αρκετά ισχυρός για να εμποδίσει την επέκταση της επανάστασης στην υπόλοιπη Ευρώπη.

και αλλος νεκρος εργατης Εγνατία, Γιαννενα

2007-05-12T15:39:00.000-07:00

και άλλος νεκρός στην Εγνατία

Εγνατία: Δεν απουσιάζουν τα εργατικά δυστυχήματα

Παρασκευή, 11 Μάι 2007

Σε εργοτάξιο της Εγνατίας στο Περιστέρι έπεσε νεκρός 41 χρονος εργάτης χτυπημένος απο ηλεκτρικό ρεύμα.

Πατέρας 2 παιδιών, καθώς ξεφόρτωνε ο γερανός υλικά για γέφυρα που κατασκευάζεται εκεί, ακούμπησε (ο γερανός) στα σύρματα από κολόνες της ΔΕΗ. Ο άτυχος Δ.Κ. ακουμπούσε στον γερανό και τον διαπέρασε το ρεύμα!

Το αστυνομικό τμήμα Ιωαννίνων ερευνά τα αίτια του ατυχήματος.

Να σημειωθεί πως το συγκεκριμένο δεν είναι το πρώτο εργατικό δυστύχημα στην Εγνατία Οδό, σε όλο το μήκος της οποίας έχουν χάσει τη ζωή τους αρκετοί άνρθωποι εν ώρα εργασίας.

Φοιτητικές Εκλογές: Νικηφόρο κίνημα με ισχυρή ΕΑΑΚ!

2007-05-08T04:57:00.000-07:00

ΛΕΝΙΝ: Περί Πολέμων και Πατριωτισμού

2007-05-03T05:05:00.000-07:00

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα απόσπασμα από τη μπροσούρα του Λένιν «Η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκι» που εκδόθηκε το 1918. Εδώ αποτυπώνεται με τον πιο παραστατικό τρόπο η μαρξιστική άποψη για τον πατριωτισμό και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Β. Ι. ΛΕΝΙΝ

Αν ένας Γερμανός ή ένας Γάλλος λέει: σα σοσιαλιστής έχω το δικαίωμα και την υποχρέωση να υπερασπίσω την πατρίδα όταν ο εχθρός εισβάλει στη χώρα μου, αυτό δεν είναι συλλογισμός σοσιαλιστή, διεθνιστή, επαναστάτη προλετάριου, μα μικροαστού - εθνικιστή. Γιατί στο συλλογισμό αυτό εξαφανίζεται ο ταξικός επαναστατικός αγώνας του εργάτη ενάντια στο κεφάλαιο, εξαφανίζεται η εκτίμηση του πολέμου στο σύνολό του, από την άποψη της παγκόσμιας αστικής τάξης και του παγκόσμιου προλεταριάτου, δηλαδή εξαφανίζεται ο διεθνισμός και δεν μένει παρά ένας κακομοιριασμένος, αρτηριοσκληρωμένος εθνικισμός. Αδικούν τη χώρα μου, τα άλλα δεν με ενδιαφέρουν, να που καταλήγει ένας τέτοιος συλλογισμός. Να που βρίσκεται η μικροαστική εθνικιστική του στενότητα. Είναι το ίδιο σα να συλλογιζόταν κανείς προκειμένου για μια ατομική περίπτωση άσκησης βίας πάνω σε ένα άτομο: ο σοσιαλισμός είναι ενάντια στη βία για αυτό προτιμώ να κάνω προδοσία παρά να καθίσω φυλακή. Ο γάλλος, ο γερμανός ή ο ιταλός που λέει : ο σοσιαλισμός είναι ενάντια στην άσκηση βίας πάνω στα έθνη, για αυτό αμύνομαι, όταν ο εχθρός εισβάλει στη χώρα μου αυτός προδίνει το σοσιαλισμό και το διεθνισμό.

Γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος βλέπει μονάχα τη «χώρα του». Βάζει πάνω από όλα τη «δική του» αστική τάξη χωρίς να σκέφτεται τους διεθνείς δεσμούς, που κάνουν τον πόλεμο ιμπεριαλιστικό, που κάνουν τη δική του αστική τάξη ένα κρίκο της ιμπεριαλιστικής ληστείας. Όλοι οι μικροαστοί και οι στενοκέφαλοι και αμόρφωτοι μουζίκοι, κρίνουν κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο: ο εχθρός βρίσκεται στη χώρα μου, τίποτά άλλο δεν με ενδιαφέρει. Ο σοσιαλιστής, ο επαναστάτης προλετάριος, ο διεθνιστής σκέφτεται διαφορετικά: Ο χαρακτήρας ενός πολέμου (αν είναι αντιδραστικός η επαναστατικός) δεν εξαρτάται από το ποιος επιτέθηκε και σε τίνος χώρα βρίσκεται ο εχθρός, αλλά από το ποια τάξη διεξάγει τον πόλεμο, ποιας πολιτικής συνέχεια αποτελεί ο πόλεμος αυτός. Αν ο πόλεμος αυτός είναι αντιδραστικός, ιμπεριαλιστικός πόλεμος, αν δηλαδή διεξάγεται ανάμέσα σε δύο παγκόσμιες ομάδες της ιμπεριαλιστικής καταπιεστικής, ληστρικής, αντιδραστικής αστικής τάξης, τότε κάθε αστική τάξη ακόμα και μιας μικρής χώρας, μετατρέπεται σε μέτοχο της ληστείας, και το καθήκον μου, καθήκον εκπροσώπου του επαναστατικού προλεταριάτου, είναι να ετοιμάσω την παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση, μοναδική σωτηρία από τις φρικαλεότητες του παγκόσμιου μακελειού. Δεν πρέπει να κρίνω από την άποψη της «δικής μου» χώρας (γιατί έτσι κρίνει ένας άθλιος κουφιοκεφαλάκιας μικροαστός εθνικιστής που δεν καταλαβαίνει ότι είναι παιχνιδάκι στα χέρια της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης), αλλά από την άποψη της συμμετοχής μου στην προετοιμασία, στην προπαγάνδιση, στην επιτάχυνση της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2007

2007-04-30T14:48:00.000-07:00

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2007: ΚΑΤΩ OI KΛEΦTEΣ TΩN AΣΦAΛIΣTIKΩN TAMEIΩN

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Ενάντια στην ακρίβεια, ενάντια στην ανεργία

ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ - ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Κοινωνική Ασφάλιση, Δημόσια Υγεία και Παιδεία υψηλού επιπέδου

Ο εορτασμός της φετινής εργατικής πρωτομαγιάς συμπίπτει με μια εντελώς νέα και εκρηκτική πολιτική κατάσταση μετά τις αποκαλύψεις της κλοπής σε βάρος των ασφαλιστικών ταμείων και του σκανδάλου που έχει ξεσπάσει. Στο φόντο των συγκλονιστικών αγώνων της φοιτητικής νεολαίας που καταρράκωσαν το «σεμνό και ταπεινό» προσωπείο της κυβέρνησης της Δεξιάς, το ξέσπασμα του σκανδάλου στα ταμεία φαίνεται να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την υλοποίηση ενός ενιαίου μετώπου παιδείας – εργασίας.

Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα

Οι «καλές μέρες» για τον Καραμανλή και την κυβέρνησή του, φαίνεται να είναι ένα πολύ μακρινό παρελθόν καθώς στην κατάρρευση της μεταρρυθμιστικής – απορρυθμιστικής τους προσπάθειας στην εκπαίδευση και στο ασφαλιστικό, βλέπουν όχι μόνο την κατάρρευση του πυρήνα της πολιτικής τους αλλά την απειλή μιας στρατηγικής ήττας τόσο για την ίδια όσο και για τα συμφέροντα του κεφαλαίου που εκπροσωπεί. Στον χώρο της εκπαίδευσης, μετά το ναυάγιο της αναθεώρησης του άρθρου 16, αναγκάστηκαν να ψηφίσουν ένα νόμο που κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν και πότε θα εφαρμοστεί και το κυριότερο που θέτει τις προϋποθέσεις για ένα νέο γύρο ακόμη σφοδρότερων συγκρούσεων με την εξεγερμένη νεολαία των πανεπιστημίων. Και αν στον χώρο της εκπαίδευσης έχουμε ένα μέτωπο που παραμένει ανοιχτό, στο ασφαλιστικό έχουμε ένα μέτωπο που «καίει». Υπάρχουν πάρα πολλά και αδιάσειστα στοιχεία και καθημερινά προστίθενται νέα, που ενοχοποιούν πρωτοκλασάτα στελέχη και «τσάρους» της κυβέρνησης, σαν τον Τσιτουρίδη και τον Αλογοσκούφη αλλά και τον ίδιο τον Καραμανλή για τον τρόπο που οι διοικήσεις των ταμείων, που οι ίδιοι τις είχαν διορίσει και κατ’ εντολή τους αγόραζαν τα ομόλογα -τα διαβόητα σύνθετα χρηματικά προϊόντα- υπερτιμημένα ασφαλώς στο ύψος της μίζας των διάφορων μεσαζόντων, εκλεκτών της κυβέρνησης, είτε πρόκειται για χρηματιστικές εταιρείες είτε για μεμονωμένα πρόσωπα.

Όμως, οι ευθύνες είναι φανερές όχι μόνο για την κυβέρνηση αλλά και για τα αντιπολιτευτικά δεκανίκια του συστήματος. Του ΠΑΣΟΚ πρωτοστατούντος καθώς οι πάντες γνωρίζουν ότι η σημερινή πολιτική της Ν.Δ. απλώς είναι η συνέχεια της πολιτικής και της νομικίστικης ευρηματικότητας του ΠΑΣΟΚ και ότι απλώς στηρίζεται σε νόμους ψηφισμένους από το ΠΑΣΟΚ. Στους απίστευτους γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που αφού πρωτοστάτησαν να ξεγελασθούν οι εργαζόμενοι και να εκτονωθούν ακίνδυνα οι αντιστάσεις τους στις εκάστοτε μεταρρυθμίσεις του ασφαλιστικού, αφού έγιναν συμμέτοχοι και συνένοχοι μέσω των κοινωνικών διαλόγων στην νομική θεσμοθέτηση του τζόγου των αποθεματικών των ταμείων, αφού έγιναν απολογητές της αρπαχτής της περιουσίας των εργαζομένων από τους εργοδότες και τους κυβερνώντες, τώρα ζητούν από τους εργάτες να τους απαλλάξουν λόγω ....βλακείας ανάγοντας τον κυνισμό του Αλογοσκούφη σε ατράνταχτο άλλοθι. Των φωστήρων της κοινοβουλευτικής και καθεστωτικής Αριστεράς, του ΠΑΜΕ – ΚΚΕ και της Αυτόνομης Παρέμβασης του ΣΥΝ, που στον οίστρο της αλλαγής των συσχετισμών στα συνδικάτα, έχουν και οι ίδιοι εκλέξει αντιπροσώπους στις διοικήσεις των ταμείων (...και των ΔΕΚΟ) ή τουλάχιστον έχουν στηρίξει με νύχια και με δόντια την προοπτική μιας τέτοιας εκλογής. Στις αριστερές φωνές που καταδικάζουν την συμμετοχή και την συνυπευθυνότητα της συνδιοίκησης με τους εργοδότες και αντιπαραθέτουν τον εργατικό έλεγχο, τις ανεξάρτητες εργατικές επιτροπές εκλεγμένες από γενικές συνελεύσεις με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας απαντούσαν ότι πρόκειται για αριστερίστικο οπουρτουνισμό. Αλλά και σήμερα το μόνο που προτείνουν είναι την αναβάθμιση του... θεσμικού πλαισίου λειτουργίας των ταμείων.

Είναι περισσότερο φανερό παρά ποτέ ότι η σημερινή κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση ανάγεται όλο και περισσότερο σε κρίση ηγεσίας της εργατικής τάξης. Το μεγάλο ζητούμενο είναι η ενοποίηση όλων των δυνάμεων και των συνιστωσών της εργατικής τάξης, της εξεγερμένης φοιτητικής νεολαίας, των ανέργων, των μεταναστών, των φτωχών και καταπιεσμένων στρωμάτων κάτω από ένα πρόγραμμα που να εξασφαλίζει την πολιτική και ιδεολογική τους ανεξαρτησία, από το κράτος και την εργοδοσία, την κυβέρνησή τους και τις οργανώσεις τους πολιτικές και συνδικαλιστικές. Όμως μια τέτοια ενοποίηση δεν πρόκειται να επιτευχθεί παρά μόνο στην βάση ενός επαναστατικού προγράμματος μεταβατικών διεκδικήσεων, που να συνδέει τα ζητήματα και τα αιτήματα της καθημερινότητας, ξεκινώντας από τα πιο ευτελή μέχρι τα πιο σοβαρά, με το αίτημα της ανατροπής του καπιταλισμού και της εγκαθίδρυσης του σοσιαλισμού. Πρέπει την ίδια στιγμή που παλεύουμε ενάντια στην ακρίβεια, την ανεργία, τις μορφές ευέλικτης απασχόλησης να έχουμε συνείδηση ότι δεν είναι δυνατό ο καπιταλισμός από μόνος του να καταργήσει την ανεργία, να παράσχει παιδεία και υγεία ή ένα κοινωνικό κράτος στο ύψος των αναγκών και των απαιτήσεων της εργατικής τάξης. Πόσο μάλλον να σταματήσουν οι κλεψιές και οι ρεμούλες από ένα σύστημα που εξ ορισμού ταυτίζεται με την κλοπή της απλήρωτης εργασίας, την εκμετάλλευση και τη ρεμούλα.

Όλοι στη Γενική Απεργία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 15 Μαΐου, με αίτημα φέρτε πίσω τα κλεμένα.

Για την αντιμετώπιση της ανεργίας να παλέψουμε για την κατάληψη των εργοστασίων που κλείνουν ή "μεταναστεύουν" και για την επαναλειτουργία τους κάτω από εργατικό έλεγχο και εργατική διαχείριση.

Για την συγκρότηση ενός δικτύου κατειλημμένων εργοστασίων απαιτώντας την εθνικοποίησή τους χωρίς αποζημίωση.

Για την δραστική μείωση του χρόνου εργασίας και την απελευθέρωσή του από την καπιταλιστική εκμετάλλευση, χωρίς μείωση μισθών.

Σύνταξη σε λιγότερα χρόνια εργασίας και μοίρασμα της απασχόλησης σε συνδυασμό με την ελάττωση της εργάσιμης ημέρας.

Ασφαλιστικό σύστημα βιώσιμο με χρηματοδότηση από την εργοδοσία και το κράτος. Καμιά εργατική εισφορά – κράτηση από τον μισθό των εργαζόμενων.

Έλεγχος των ταμείων από τα συνδικάτα και τις οργανώσεις των συνταξιούχων με επιτροπές αιρετές και ανακλητές.

Ελάττωση των χρόνων συνταξιοδότησης στα 30 χρόνια (20 για τα βαρέα) με ανώτατο όριο ηλικίας συνταξιοδότησης τα 55 έτη (50 για τα βαρέα) με σκοπό να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας για την νέα γενιά.

Ασφάλιση όλων των μεταναστών εργατών. Πλήρης ισότητα των ελλήνων και ξένων εργατών με ίσα νομικά, πολιτικά, ασφαλιστικά, οικονομικά δικαιώματα. Κατάργηση της διάκρισης παράνομης και νόμιμης εργασίας.

Ασφάλιση όλων των ανέργων και επίδομα ανεργίας ίσο με τον βασικό μισθό.

Για την ανατροπή της κυβέρνησης της Δεξιάς. Για να ανοίξει ο δρόμος για την εργατική εξουσία και το σοσιαλισμό.

Για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, χωρίς πολέμους και φασισμούς. Για την κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας, και τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα

Αθώοι οι φοιτητές- στη φυλακή ο Στεργίου γιατί είναι.. οικοδόμος!

2007-04-29T17:16:00.000-07:00

Αθώοι οι φοιτητές- στη φυλακή ο Στεργίου γιατί είναι… οικοδόμος!

Δίκη Φοιτητών

Μια σημαντική νίκη του φοιτητικού κινήματος είναι η αθώωση των 49 φοιτητών που δικάζονταν στο τριμελές πλημμελειοδικείο στην πρώην σχολή της Ευελπίδων για σχεδόν ένα μήνα. Το στημένο από τη ΓΑΔΑ κατηγορητήριο, που αφορούσε στα επεισόδια στην πορεία της 8ης Μάρτη, κατέρρευσε, αφού τόσο τα όσα αρχικά καταλογίσθηκαν στους φοιτητές –σε συνθήκες διήμερης κράτησης και απομόνωσης από συγγενείς και συνηγόρους– όσο και οι τραγελαφικές «μαρτυρίες» των μαρτύρων κατηγορίας ΜΑΤατζήδων, αντιφατικές, πλήρως αναξιόπιστες, έδωσαν τη δυνατότητα στους δικηγόρους των φοιτητών να αποδείξουν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία όχι μόνο την αθωότητα των εναγομένων αλλά και την ενοχή των εναγόντων.

Η δίκη ολοκληρώθηκε την Τρίτη 17/4, ενώ οι συνήγοροι υπεράσπισης κατέθεσαν μήνυση στα ΜΑΤ για την υπερβολική χρήση χημικών ουσιών στις πορείες.

Προφυλακισμένος ο Βασίλης Στεργίου

Προφυλακισμένος παραμένει ο αναρχικός οικοδόμος Βασίλης Στεργίου, ένας απ’ τους συνολικά 62 συλληφθέντες της πορείας στις 8 Μάρτη· σε βάρος του έχει ασκηθεί δίωξη σε βαθμό κακουργήματος καθώς το «ανεπίτρεπτο» στην περίπτωσή του είναι για το κράτος ότι συμμετείχε σε πανεκπαιδευτική πορεία αν και δεν είναι φοιτητής, δείχνοντας την έμπρακτη αλληλεγγύη του στο σημαντικό αυτό κοινωνικό αγώνα. Πανελλαδική καμπάνια για την άμεση απελευθέρωσή του πραγματοποιείται από οργανώσεις και αναρχικές ομάδες ενώ την Παρασκευή 27 Απρίλη είχε προγραμματιστεί στην Αθήνα πορεία αλληλεγγύης.

Φιλοσοφική

Μετά από περίπου δέκα εβδομάδες κατάληψης, απ’ τον Γενάρη έως τις αρχές Απρίλη, ο Σύλλογος φοιτητών Φιλοσοφικής Αθηνών, στη Γενική Συνέλευση της 17 Μάρτη –δύο μέρες μετά την λήψη των διακοπών του Πάσχα– αποφάσισε το άνοιγμα της Σχολής και την έναρξη μαθημάτων.

Η διαμάχη που ξέσπασε τόσο πριν, όσο και κατά τη διάρκεια της γενικής συνέλευσης αφορούσε στην ΔΑΠ αλλά και στη συνέχιση ή μη της κατάληψης ανάμεσα σε παρατάξεις της αριστεράς. Η πρόταση της πλειοψηφίας των αριστερών παρατάξεων για μία μέρα κατάληψη της σχολής την Πέμπτη 19/4 για συμμετοχή στην πανεκπαιδευτική πορεία, συνάντησε την αποδοκιμασία ενός μεγάλου αριθμού ανένταχτων φοιτητών που στήριζαν ένα χρόνο την κατάληψη. Η Κίνηση Αριστερών Φιλοσοφικής (ένα απ’ τα δύο σχήματα της ΕΑΑΚ στο οποίο επεμβαίνει το ΕΕΚ) διαφοροποιήθηκε απ’ την πρόταση αυτή, αναλύοντας διεξοδικά τους πολιτικούς λόγους για τους οποίους πάλεψε την πενθήμερη κατάληψη της Σχολής.

Στην τελική καταμέτρηση των ψήφων, πρώτο αναδείχθηκε τελικά το πλαίσιο που πρότειναν τα ΕΑΑΚ και στήριξαν όλες οι υπόλοιπες αριστερές παρατάξεις, δεύτερο ήρθε το πλαίσιο της ΔΑΠ και τελευταίο της ΠΚΣ (ΚΝΕ). Επόμενη κρίσιμη Γενική Συνέλευση θα πραγματοποιηθεί πριν την πανεργατική γενική απεργία της 15ης του Μάη.

Όλοι τρέχουν για δανεικά: Αποτέλεσμα φτώχειας και κρίσης

2007-04-27T15:36:00.000-07:00

ΧΡΕΗ: ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Όλοι τρέχουν για δανεικά. Αποτέλεσμα φτώχειας και κρίσης

Δέος προκαλούν τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Τράπεζα της Ελλάδας την εβδομάδα που πέρασε και αφορούν το ύψος του ιδιωτικού δανεισμού στη χώρα μας - ό,τι δηλαδή έχουν δανειστεί νοικοκυριά και επιχειρήσεις από τις τράπεζες. Φθάνοντας τα 179, 4 δισ. ευρώ, το ποσό αυτό ανέρχεται περίπου στο ύψος του ΑΕΠ, για την ακρίβεια φθάνει το 92% της αξίας των αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται στη χώρα όλο το χρόνο! Το ποσό αυτό ας μην θωρηθεί φυσιολογικό. Αρκεί να πούμε πως σε σχέση με πέρυσι, αυξήθηκε κατά 20%! Από όλο αυτό το χρέος, στα νοικοκυριά αναλογεί περίπου το μισό. Ειδικότερα, τα στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια αντιστοιχεί το 44,6% του ΑΕΠ.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ

Τα παραπάνω νούμερα χρήζουν αναφοράς όχι για τη ζαλάδα που προκαλούν. Αλλά επειδή αποκαλύπτουν ορισμένες βαθύτερες και πέρα για πέρα ανησυχητικές τάσεις.

Πρώτα απ' όλα, τη φτώχεια που βασιλεύει. Η Τράπεζα της Ελλάδας υπολογίζει ότι περίπου το 8% των χρεών από πιστωτικές κάρτες, περίπου δηλαδή 2 δισ. ευρώ, δεν εξυπηρετούνται κανονικά. Αυτό συμβαίνει γιατί όλο και μεγαλύτερο μέρος των πραγματικών και όχι επίπλαστων κοινωνικών αναγκών περνούν στις πιστωτικές κάρτες, έχοντας φθάσει το πλαστικό χρήμα να είναι το είδωλο της φτώχειας.

Κατά δεύτερο, η διόγκωση του χρέους των επιχειρήσεων (όσο και αν αυτή η τάση διαφοροποιείται στο εσωτερικό τους ανάλογα με την κερδοφορία) φέρνει στην επιφάνεια την κρίση που αντιμετωπίζουν ακόμη και οι επιχειρήσεις που δεν είναι προβληματικές ή καταχρεωμένες. Την αδυναμία δηλαδή του κεφαλαίου να πετύχει τη διευρυμένη αναπαραγωγή του χωρίς να παραδοθεί στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Στα παραπάνω μεγέθη αν προσθέσουμε και το δημόσιο χρέος (ό,τι δηλαδή έχει δανειστεί το ελληνικό κράτος), ένα ποσό που υπερβαίνει το ΑΕΠ, τότε φαίνεται ότι το συνολικό χρέος ισούται με το διπλάσιο του ΑΕΠ!

Τρίτο και σημαντικότερο, η εκτίναξη του χρέους δείχνει πως μια ολόκληρη κοινωνία έχει πιαστεί όμηρος των τραπεζιτών. Πως τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έχουν απλώσει ένα δίχτυ φυλακίζοντας στην αυθαιρεσία τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους οι οποίοι αδυνατούν να αντιδράσουν, όταν για παράδειγμα αυξάνονται τα επιτόκια ή επιβάλλονται εξωπραγματικές χρεώσεις για την πιο απλή τραπεζική εργασία. Καθόλου τυχαία, στην Αγγλία πριν λίγες εβδομάδες κορυφαία καθημερινή εφημερίδα ξεκίνησε καμπάνια εναντίον τη αυθαιρεσίας των τραπεζών, αποκαλύπτοντας τα ψιλά γράμματα πίσω από τις συμβάσεις των πιστωτικών καρτών και των δανείων. Πρόκειται αναμφισβήτητα για αντιδράσεις εντελώς ακίνδυνες που δείχνουν όμως την καταπίεση που βιώνουν εκατομμύρια εργαζόμενοι στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες από την ανεξέλεγκτη δράση των τραπεζιτών.

θάνατος αλβανού κρατουμένου σε κελί του Α.Τ. Ιλίου

2007-04-19T17:20:00.000-07:00

(((((o)))))

"Αλήτες! Εσείς τον φάγατε..." κραύγαζε μέχρι πριν λίγο προς τους μπάτσους που φρουρούσαν το Α.Τ. Ιλίου, συγγενής 19χρονου αλβανού κατοίκου του Ιλίου που βρέθηκε νεκρός μέσα σε κελί του τοπικού αστυνομικού τμήματος, στον Άγιο Φανούριο.
Μέσα σους οδυρμούς και τις κατάρες των συγγενών του, κάποια παλικάρια των οπκε είχαν το θράσος να συνοδεύουν τη νεκροφόρα, πίνοντας επιδεικτικά το φραπόγαλό τους στα μάτια των συγγενών που ορύονταν.

Σύμφωνα με τις έως τώρα μαρτυρίες από γείτονες που βρέθηκαν στο Α.Τ. Ιλίου αλλά και από τους συγγενείς, το περιστατικό έχει ως εξής:
19 χρονος αλβανός ο οποίος ζει χρόνια στο Ίλιον (αυτός και η οικογένειά του), βρέθηκε στα κρατητήρια του Α.Τ. Ιλίου από το μεσημέρι της Κυριακής 15 Απρίλη κατηγορούμενος (όπως λένε οι μπάτσοι) για κάποια μικροκλοπή. Αργά το βράδυ της ίδιας ημέρας, βρέθηκε (σύμφωνα πάντα με τις περιγραφές των μπάτσων στους περίοικους και στους συγγενείς) κρεμασμένος μέσα στο κελί του. Οι αρχικές περιγραφές των μπάτσων κάναν λόγο για ζώνη η οποία χρησιμοποίησε ο 19χρονος για να κρεμαστεί, στη συνέχεια λέγανε για σχοινί το οποίο χρησιμοποιήθηκε για να αυτοκτονήσει και τελικά στη μητέρα του είπανε για "σκληρό λάστιχο από καζανάκι" το οποίο χρησιμοποίησε και κρεμάστηκε. Η μητέρα του, η οποία ήταν και η μοναδική στην οποία επετράπηκε η είσοδος στο Α.Τ., έκανε λόγο για κελί το οποίο έχει 3 μέτρα ύψος και στο οποίο δεν υπάρχουν καρέκλες ή άλλα αντικείμενα στα οποία θα μπορούσε να πατήσει για να κρεμαστεί. Επίσης η μητέρα του ανέφερε ότι δεν είδε κάποιο σταθερό σημείο στο ταβάνι στο οποίο θα μπορούσε να κρεμάσει οτιδήποτε ο γιός της. Κάποιοι γείτονες ανέφεραν ότι τον 19χρονο τον έχουν ξαναπροσαγάγει αρκετές φορές στο συγκεκριμένο τμήμα και έχουν επιχειρήσει να τον κατηγορήσουν για παρόμοιες υποθέσεις....

Από τις 12 το βράδυ της Κυριακής, έξω από το Α.Τ. Ιλίου μαζεύτηκαν συγγενείς του 19χρονου, δημοσιογράφοι και δεκάδες μπάστοι διαφόρων σωμάτων. Κάποιοι από τους συγγενείς κινήθηκαν απειλητικά προς τους μπάτσους που βρίσκονταν εκεί, κάποιοι άλλοι συγγενείς τους συγκράτησαν, ενώ οι κατάρες προς την αστυνομία δεν σταμάταγαν. Το κλίμα ήταν φορτισμένο ως τις τρεις τα ξημερώματα, όταν και η νεκροφόρα η οποία κατέφθασε λίγο νωρίτερα, αναχώρησε με τον νεκρό 19χρονο αλβανό.

(Οι παραπάνω πληροφορίες αντλήθηκαν μέσα σε καθεστώς έντονης φόρτισης από συγγενείς του 19χρονου και περίοικους που βρέθηκαν έξω από το Α..Τ. Ιλίου, συνεπώς η αναδημοσίευσή τους γίνεται με κάθε επιφύλαξη. Από εκεί και πέρα ας μην περιμένουμε να μάθουμε την πραγματικότητα μέσα από τα media και τους διαφόρους εκπροσώπους των αρχών.)

πηγή Indymedia Athens

Οι αγώνες τροφοδοτούν το στόχο του πόλου - μετώπου

2007-04-18T07:13:00.000-07:00

Στήριξη στους αγωνιστές και όχι άθροισμα οργανώσεων

Τα εγχειρήματα με σκοπό τη συγκρότηση ενός μαζικού και ισχυρού τρίτου πόλου στην ελληνική Αριστερά έχουν πλέον μια σχετικά μακρόχρονη ιστορία. Αν εξαιρέσουμε την ιστορία των οργανώσεων οι οποίες αποτέλεσαν προϊόντα διασπάσεων που είχαν ως πλαίσιο αναφοράς το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και την αποτίμηση του χαρακτήρα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, η ιστορία αυτών των εγχειρημάτων ξεκινάει στη δεκαετία του 1980 με πολύ μικρά και ελάχιστα αποτελεσματικά, τελικά, βήματα. Δεν είναι δυνατό, βέβαια, στο πλαίσιο μιας σύντομης τοποθέτησης αυτά τα βήματα να συζητηθούν.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΡΟΛΛΙΟΣ*

Όμως είναι σημαντικό, αποφεύγοντας εύκολες ταυτίσεις με το σημερινό φοιτητικό κίνημα και τη μεγάλη απεργία των δασκάλων, να θυμηθούμε ότι έγιναν μετά ένα μεγάλο αγώνα του τότε φοιτητικού κινήματος, στα πλαίσια του οποίου αμφισβητήθηκαν οι πολιτικές πρακτικές των τότε κομμάτων της Αριστεράς στο μαζικό κίνημα. Να το θυμηθούμε γιατί η υπόθεση του μαζικού και ισχυρού αντιιμπεριαλιστικού αντικαπιταλιστικού πόλου δεν μπορεί παρά να τροφοδοτείται από τα μαζικά κινήματα και τους αγώνες τους.

Η σοσιαλδημοκρατική μετάλλαξη και διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η δεξιόστροφη πολιτική του ΚΚΕ και του προγόνου του Συνασπισμού, που είχαν σαν κορύφωση τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση Τζαννετάκη, αποτέλεσαν τους βασικούς όρους για τον απεγκλωβισμό ενός σημαντικού δυναμικού από αυτά τα κόμματα. Δεκαπέντε περίπου χρόνια αργότερα, μετά από μια σειρά χαμένων ευκαιριών και νέων μικρών βημάτων στη δεκαετία του 1990 και στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 2000, η υπόθεση του πόλου τίθεται με νέους όρους.

Νέους, κυρίως από την άποψη ότι μπορεί να στηριχτεί στους σημαντικότατους αγώνες που προαναφέρθηκαν, αλλά και από την άποψη ότι υπάρχει πλέον μια συσσωρευμένη πολιτική και οργανωτική εμπειρία η οποία μπορεί να αξιοποιηθεί και αποτυπώνεται θετικά στην ενωτική πρόταση των 12 σημείων του ΝΑΡ. Όμως, ο σωστός γενικός προσανατολισμός αυτής της πρότασης είναι πιθανό να αποτελέσει ένα ακόμα στοιχείο στην αλυσίδα των αποτυχημένων εγχειρημάτων αν δεν προσεχθούν τουλάχιστον τα εξής.

Πρώτον, να γίνει ξεκάθαρο ότι η βάση της συγκρότησης του μετώπου - πόλου είναι η πολιτική συμφωνία σε συγκεκριμένα ζητήματα, όπως, πρωταρχικά, ο αντιιμπεριαλιστικός - αντικαπιταλιστικός χαρακτήρας, η εναντίωση στον αστικό κοινωνικοπολιτικό συνασπισμό εξουσίας και ο διαχωρισμός από την πολιτική του ΚΚΕ και του ΣΥΝ. Αυτή η πολιτική συμφωνία αποτελεί και τη βάση για τη θεωρητική δουλειά στα επίπεδα των προγραμματικών και στρατηγικών επεξεργασιών, η οποία πρέπει να γίνει σε στενή σχέση αλληλοτροφοδότησης με συγκεκριμένες πολιτικές παρεμβάσεις.

Δεύτερον, να δοθεί έμφαση στο λαϊκό χαρακτήρα και την ανάλογη εξωστρέφεια του μετώπου, που είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να ξεπεραστούν οι διαλυτικές λογικές του σεχταρισμού, των κομματικών παραμάγαζων και του μαξιμαλισμού που έχουν κυριαρχήσει στο χώρο της λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Τρίτον, να γίνει ακόμα πιο ξεκάθαρο θεωρητικά και πρακτικά ότι το μέτωπο - πόλος στηρίζεται και λειτουργεί με βάση τους αγωνιστές που συμμετέχουν σ' αυτό και δεν αποτελεί άθροισμα πολιτικών οργανώσεων. Με άλλα λόγια, να απορριφθεί ως αρνητική η λογική που γέννησε τη Μαχόμενη Αριστερά και να μετεξελιχθεί η λογική της ενότητας που ξεκίνησε πολιτικά από το ΜΕΡΑ και να εκφραστεί οργανωτικά. Αυτό θα γίνει αν βάση του μετώπου είναι οι τοπικές οργανώσεις σε επίπεδο γειτονιάς, πόλης και νομού στις οποίες συμμετέχουν όλοι οι αγωνιστές, τοπικές οργανώσεις που πρέπει να αρθρωθούν σε πανελλαδικό επίπεδο. Οι οργανώσεις αυτές δεν θα έχουν το ρόλο της καθοδήγησης των κινήσεων και συσπειρώσεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς οι οποίες λειτουργούν στους χώρους εργασίας και μόρφωσης, αλλά θα συνθέτουν τις εμπειρίες και τους αγώνες τους, θα τους στηρίζουν και θα τους αξιοποιούν αφενός στις πολιτικές παρεμβάσεις τους και αφετέρου στις προγραμματικές - στρατηγικές επεξεργασίες του πόλου - μετώπου.

Τέταρτον, ο πόλος - μέτωπο είναι αναγκαίο να αναπτύξει, τόσο στις εσωτερικές του λειτουργίες όσο και στη σχέση του με τις λαϊκές κοινωνικές τάξεις, στρώματα και ομάδες ένα έθος αλληλεγγύης, δημοκρατίας και πραγματικής συναγωνιστικότητας, εντελώς αντίθετου με τον ατομικισμό και τον παραγοντισμό. Οι διαδικασίες συλλογικής συζήτησης και μαρξιστικού διαφωτισμού πρέπει να αποτελούν ένα από τα βασικά λειτουργικά στοιχεία για την ανάπτυξη αυτού του έθους.

Τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό από τα προηγούμενα. Η συγκρότηση του μετώπου πρέπει να γίνει με βάση συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και συγκεκριμένες οργανωτικές διαδικασίες, οι οποίες να μην αναφέρονται αποκλειστικά στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές αλλά και να μην τις αγνοούν. Η τόλμη στα οργανωτικά ζητήματα είναι περισσότερο από ποτέ άλλοτε αναγκαίο να είναι τουλάχιστον ισότιμη με την πολιτική τόλμη που έδειξαν οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς πολύ πρόσφατα στην ανάπτυξη των κινημάτων των φοιτητών και των δασκάλων.

* Ο Γιώργος Γρόλλιος είναι πανεπιστημιακός

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ - ΑΠΟΛΥΣΗ Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

2007-04-17T09:09:00.000-07:00

Ομόθυμη καταδίκη του κλίματος τρομοκρατίας

ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Το Νέο Αριστερό Ρεύμα και η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση καταδίκασαν την απόλυση του Γ. Δελαστίκ την ίδια κιόλας ημέρα που του κοινοποιήθηκε. Ολόκληρο το κείμενο δημοσιεύθηκε την προηγούμενη εβδομάδα. Μεταξύ άλλων, κατήγγειλε «ως πρωτοφανή επιχείρηση πολιτικής δίωξης και φίμωσης της ελευθερίας του Τύπου την προκλητική απόφαση της διεύθυνσης της εφημερίδας Καθημερινή». Ακόμη αναφερόταν πως «στο πρόσωπο του Γ. Δελαστίκ διώκονται ειδικότερα οι πρωτοπόροι δημοσιογράφοι και αγωνιστές που εκπροσωπούν την Αριστερά της νέας εποχής στη δεύτερη αντιδραστική μεταπολίτευση που ξεκίνησε το 1989 και επηρέασαν με τη σκέψη, την πένα και τη δράση τους, στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, τους αγώνες για τις δημοκρατικές ελευθερίες και κατά των πολέμων της Νέας Τάξης».
Το Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς σε ανακοίνωσή του αναφέρεται στο φόβο που νιώθουν κυβέρνηση, «νταβατζήδες» και ιμπεριαλισμός. Ολόκληρη η ανακοίνωση έχει ως εξής:
«Η απόλυση από την εφημερίδα Καθημερινή του δημοσιογράφου Γιώργου Δελαστίκ, στελέχους του ΝΑΡ και του ΜΕΡΑ και διευθυντή της εφημερίδας Πριν, αποτελεί πρόκληση για κάθε εργαζόμενο και αριστερό. Κι αυτό γιατί πρόκειται για μια απόλυση που γίνεται με απροκάλυπτα πολιτική αιτιολογία, αφού αφορά τις πολιτικές απόψεις και τη δράση του Γ. Δελαστίκ και τη συμβολή του στην έκδοση του Πριν.
Η ενέργεια αυτή της ιδιοκτησίας και της διεύθυνσης της εφημερίδας Καθημερινή ρίχνει το φύλλο συκής της "αντικειμενικότητας" και της "ελευθεροτυπίας", πίσω από το οποίο κρύβονται οι κεφαλαιούχοι κάτοχοι των ΜΜΕ και αποκαλύπτει το ζοφερό τοπίο του ελέγχου και της "πλουραλιστικής" ομοφωνίας που θέλουν να επιβάλλουν στα ΜΜΕ τα αστικά και ιμπεριαλιστικά κέντρα.
Ταυτόχρονα, φανερώνει το φόβο της κυβέρνησης, των "νταβατζήδων" των ΜΜΕ και του κεφαλαίου καθώς και του ιμπεριαλισμού, μπροστά στα αλλεπάλληλα κύματα της ταξικής πάλης και των κοινωνικών αγώνων, που απειλούν την μονοκρατορία τους.
Καλούμε σε αλληλεγγύη στον Γ. Δελαστίκ και σε κάθε ανυπόταχτη δημοσιογραφική φωνή. Σε αγώνα για την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών, του δικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση. Σε συστράτευση για την οικοδόμηση του αντίπαλου δέους στην επίθεση του κεφαλαίου, για τη δημιουργία της άλλης, ανατρεπτικής και επαναστατικής, Αριστεράς».
Την απόφαση της διεύθυνσης της Καθημερινής καταδικάζει επίσης και η εφημερίδα Προλεταριακή Σημαία. Σε άρθρο της στο φύλλο που κυκλοφορεί τονίζει μεταξύ άλλων ότι το συγκεκριμένο περιστατικό «επιβεβαιώνει την απόφαση των ιδοκτητών των ΜΜΕ να φιμώσουν όποια φωνή και πένα θελήσει να εκφράσει απόψεις πέρα από όσες ανέχεται το σύστημα. Οι διακηρύξεις τους περί "ελευθερίας του Τύπου" ηχούν κούφια λόγια όταν οι ίδιοι και τα κέντρα που παρεμβαίνουν αποφασίσουν να κλείσουν κάθε δίοδο έκφρασης σε αριστερές απόψεις. Αυτό αν και ίσχυε σε κάθε περίοδο της λεγόμενης αστικής δημοκρατίας, τώρα που η επίθεση των ιμπεριαλιστών βαθαίνει και επεκτείνεται σε κάθε ρήγμα που το λαϊκό κίνημα κάποτε πέτυχε, οι απαιτήσεις τους για παραμόρφωση της πραγματικότητας είναι αδιαπραγμάτευτη.
Κανένα μέσο του αστικού Τύπου έντυπου ή ηλεκτρονικού όσο κι αν επιχειρεί να παρουσιαστεί ως φιλολαϊκό ή ...ελεγκτικό ως προς την εξουσία ή και ανεξάρτητο και πάντως με σεβασμό στην ...αντίθετη άποψη δεν αντιστέκεται στις πολιτικές και οικονομικές πιέσεις που τα πολιτικά και οικονομικά κέντρα ασκούν ώστε να μην παραβιάζονται τα στεγανά των ιερών και όσιων της εκμεταλλευτικής κοινωνίας ακόμη και όταν επιτρέπει μέσω των εξαιρέσεων να επιβεβαιώνει τον κανόνα. Η Προλεταριακή Σημαία καταδικάζει την πολιτική απόλυση του Δελαστίκ από τη διεύθυνση της εφημερίδας που εργαζόταν και που αποτελεί προμαχώνα και διαμορφωτή των αντιδραστικών "μεταρρυθμίσεων" που η κυβέρνηση της Δεξιάς επεξεργάζεται».

Επιστολή αναγνώστη

Όλες τις προηγούμενες μέρες δεν έλειψαν από το φαξ και το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του Πριν επιστολές αναγνωστών που δήλωναν την αγανάκτησή τους για την απόλυση του Γ. Δελαστίκ. Παραθέτουμε αυτούσια μία εξ αυτών, που προέρχεται από έναν αναγνώστη του Πριν, δικηγόρο στο επάγγελμα, «από αυτούς που λέγαμε παλιά: "συνοδοιπόρους"», όπως υπογράφει πάντα τις επιστολές που μας στέλνει.
Κύριε Δελαστίκ,
Χριστός Ανέστη - ο Τύπος;
Η Μεγάλη Πέμπτη επιβεβαίωσε το περιεχόμενό της: Για τους περισσότερους αρχή του δράματος του Ιησού, για τον Τύπο αρχή του δράματος των πολιτικών διώξεων, για την Καθημερινή αρχή της Σταύρωσής της, για εσάς μάλλον πρόωρη Ανάσταση και Λύτρωση!
Τυχαίο και το γεγονός ότι διά του Πριν μάθαμε εμείς οι απλοί αναγνώστες τα προηγηθέντα στο φύλλο υπ' αρ. 821 (πώς ξέφυγε από την Κα. Ρεπούση για το εγ. χοιρίδιο της Στ' Δημοτικού;...): Αλήθεια ο Γ. Δελαστίκ συνωστιζόταν στην ...έξοδο της Καθημερινής;
Κρίμα για τον Τύπο και την Καθημερινή. Κρίμα για την ΕΣΗΕΑ για τον "βασικό α-μέτοχο" ρόλο της. Όμως αλήθεια θυμούνται όλοι αυτοί τι ακολούθησε όταν "ένιψαν τας χείρας των" - μέρες που είναι; Πάλι Μ. Πέμπτη και Μ. Παρασκευή ήταν... Κρατήστε ψηλά την τιμή και την αξιοπρέπειά σας κε. Δελαστίκ. Αδύνατο να σας φθάσουν εκεί.

ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

2007-04-17T08:59:00.000-07:00

Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η απόφαση της Καθημερινής

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Ξεπέρασε τα όρια της δημοσιογραφίας ο αντίκτυπος από την απόφαση της διεύθυνσης και της ιδιοκτησίας της Καθημερινής να απολύσουν τον Γ. Δελαστίκ, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα ασυνήθιστο κύμα αλληλεγγύης προς τον ίδιο και κλίμα οργής εναντίον των Αμερικανών. Η απόλυση του Γ. Δελαστίκ έγινε με αμιγώς πολιτικά κριτήρια. Απώτερος πολιτικός στόχος αυτής της επιθετικής κίνησης ήταν να καμφθεί ο αντιαμερικανισμός στην Ελλάδα και η κοινή γνώμη στη χώρα μας, αν δεν γίνει αμερικανόδουλη όπως θα την ήθελε η πρεσβεία, τουλάχιστον να πάψει να είναι τόσο επικριτική απέναντι στα εγκλήματα των Αμερικανών. Οι αντιδράσεις επομένως απέναντι στην απόφαση της Καθημερινής δεν ήταν δυνατό να περιοριστούν στο χώρο της δημοσιογραφίας.
Σε πολιτικό επίπεδο, η απόλυση του Γ. Δελαστίκ εντάσσεται στο κλίμα νεομακαρθισμού που επιχειρεί να επιβάλει η αμερικανική πρεσβεία στην Ελλάδα συντεταγμένα και μεθοδικά εδώ και περισσότερα από πέντε χρόνια, μετά την 11η Σεπτέμβρη και με την άφιξη συγκεκριμένα στην Αθήνα του ανθύπατου Τόμας Μίλερ. Εκδόσεις βιβλίων που γράφονται και διαδίδονται κατά παραγγελία, αλλαγές αντικειμένου σε καθόλα άξιους δημοσιογράφους για να πάψουν να επικρίνουν τους Αμερικανούς, επιλεκτικές και ουρανοκατέβατες τοποθετήσεις εκλεκτών της πρεσβείας -δημοσιογράφων και «αναλυτών»- σε νευραλγικές θέσεις του Τύπου, γενναίες μισθοδοσίες, απειλές για απόλυση αλλά και απολύσεις που έχουν γίνει το προηγούμενο διάστημα στο χώρο του Τύπου, ήταν ορισμένα μόνο από τα μέσα που χρησιμοποίησε η πρεσβεία για να συγκαλύψει τα εγκλήματα της Ουάσινγκτον και να αλλάξει επί το αμερικανικότερο τις συνειδήσεις.
Η απόλυση ωστόσο του Γ. Δελαστίκ, λίγες μέρες πριν συμπληρωθούν σαράντα χρόνια από την άνοδο της αμερικανοστήριχτης χούντας, συνιστά αναβάθμιση των απειλών που δέχεται η ελευθεροτυπία από τη νέα αμερικανοκρατία και το σύγχρονο ολοκληρωτισμό. Δείχνει επίσης πόσο ενοχλούνται τα κέντρα του ιμπεριαλισμού και της αστικής κυριαρχίας από όσα γράφει το Πριν! Η απόλυσή του Γ. Δελαστίκ, με τον προκλητικό τρόπο που έγινε, χωρίς δηλαδή την επίκληση προσχημάτων, αποκαλύπτει ταυτόχρονα ότι η Ουάσινγκτον και ο σύγχρονος ολοκληρωτικός καπιταλισμός αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή για τις σύγχρονες ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζομένων.
Σημαντική ώθηση στην πολιτική διάσταση που έλαβε η απόλυση του διευθυντή του Πριν από την Καθημερινή, έδωσε η επιστολή την οποία έστειλε στην Ένωση Συντακτών την Πέμπτη. Ολόκληρη η επιστολή του Γ. Δελαστίκ προς το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, με ημερομηνία 12 Απριλίου 2007, έχει ως εξής:
«Αγαπητοί συνάδελφοι,
Απολύθηκα από την Καθημερινή, όπως ήδη γνωρίζετε από επιστολή του εκπροσώπου μας στην εφημερίδα, το απόγευμα της Μ. Πέμπτης, 5 Απριλίου 2007. Οι λόγοι της απόλυσής μου είναι καθαρά πολιτικοί.
Το μεσημέρι της Μ. Δευτέρας, 2 Απριλίου, μου ζητήθηκε από τη διεύθυνση της εφημερίδας να υποβάλω παραίτηση λόγω ανυπόγραφου σχολίου της εβδομαδιαίας εφημερίδας Πριν, της οποίας είμαι διευθυντής, αναφερόμενου στη διασπορά ανθρώπων των Αμερικανών στα ΜΜΕ. Μου δηλώθηκε πως η ιδιοκτησία και η διεύθυνση της Καθημερινής θεώρησαν ότι το σχόλιο τους αφορά, αν και πουθενά σε αυτό δεν αναφερόταν το όνομα της Καθημερινής, όπως άλλωστε δεν αναφερόταν κανένα όνομα εντύπου, καναλιού ή προσώπου. Επρόκειτο περί σχολίου καταγγελίας πολιτικού φαινομένου.
Γνωστοποίησα προφορικά και εγγράφως στην ιδιοκτησία και τη διεύθυνση της Καθημερινής τα εξής:
Πρώτον, εφόσον αυτοί δεν επιθυμούν τη συνέχιση της συνεργασίας μας, εγώ δεν έχω καμιά απολύτως πρόθεση να επιδιώξω τη συνέχισή της.
Δεύτερον, αρνούμαι κατηγορηματικά να υποβάλλω παραίτηση στη βάση της πολιτικής αιτιολογίας που μου ζητήθηκε, καθώς κάτι τέτοιο θα σηματοδοτούσε αποδοχή και νομιμοποίηση εκ μέρους μου μιας διαδικασίας την οποία θεωρώ πολιτικά απαράδεκτη.
Τρίτον, επειδή η ζητηθείσα παραίτηση ισοδυναμεί με απόλυση, πρέπει να με απολύσουν ευθέως, αναλαμβάνοντας και τις όποιες πολιτικές συνέπειες αυτής της επιλογής.
Τέταρτον, δεν έχω καμιά πρόθεση διεκδίκησης επαναπρόσληψης από τη στιγμή που διέρρηξαν τις σχέσεις μας.
Περί αυτών των θέσεών μου ενημέρωσα τον πρόεδρο και όσα μέλη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ μπόρεσα το πρωί της Μ. Τρίτης. Σε επικοινωνία του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ με τον από τη Μ. Δευτέρα διευθυντή της Καθημερινής, Αλέξη Παπαχελά, όπως γνωρίζετε, η οποία έλαβε χώρα το απόγευμα της Μ. Τρίτης, αυτός δήλωσε ότι δεν έχει γίνει καμία απόλυση, πράγμα τυπικά αληθές, αφού η απόλυσή μου είχε ημερομηνία της επόμενης ημέρας, 4 Απριλίου και εμένα μου κοινοποιήθηκε τη μεθεπόμενη, 5 Απριλίου.
Η απόφασή μου να μη διεκδικήσω επαναπρόσληψη στην Καθημερινή είναι ειλημμένη. Πέρα όμως από την προσωπική μου στάση, έχω την άποψη ότι υφίσταται σοβαρό πολιτικό ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος στην περίπτωσή μου. Νομίζω ότι το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ πρέπει να καταδικάσει τον πολιτικό χαρακτήρα της απόλυσής μου και να λάβει όλα τα κατά την κρίση του αναγκαία μέτρα που θα αποτελέσουν φραγμό στην επέκταση απολύσεων συντακτών για πολιτικούς λόγους. Αυτό, κατά την άποψή μου, έχει τεράστια σημασία για το δημοσιογραφικό κλάδο και πάνω απ' όλα για την ελευθεροτυπία και τη δυνατότητα έκφρασης και προβολής όλων των απόψεων. Σε αντίθετη περίπτωση, αν αφεθεί να περάσει ένα κλίμα πολιτικής τρομοκράτησης των δημοσιογράφων, η χειραγώγηση της ενημέρωσης θα προσλάβει εφιαλτικές διαστάσεις.
Ευελπιστώ στην ηθική αλληλεγγύη σας.
Με αξιοπρέπεια, Γιώργος Δελαστίκ».

Συμπαρίστανται και καταδικάζουν ΕΣΗΕΑ και ΑΔΕΔΥ

«ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ»

Θετικά στάθηκε η διοίκηση της ΕΣΗΕΑ απέναντι στην επιστολή του Γ. Δελαστίκ η οποία συζητήθηκε στη συνεδρίασή της. Η απόφασή της αναφέρει τα εξής:
«Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ διαμαρτύρεται έντονα για τις ενέργειες και τις αποφάσεις της ιδιοκτησίας και της διεύθυνσης της εφημερίδας Καθημερινή σε βάρος των συναδέλφων. Ειδικότερα, καταγγέλλει την απόλυση του συναδέλφου Γιώργου Δελαστίκ, ο οποίος αρχικώς εκλήθη να παραιτηθεί και ύστερα από την άρνησή του η εργοδοσία προχώρησε στη διακοπή της εργασιακής του σχέσης.
Ο συνάδελφος καταγγέλλει πολιτική δίωξη καθώς είναι αποκαρδιωτικό δημοσιογράφοι εξαιρετικά επαρκείς κατά την πολύχρονη σταδιοδρομία τους, να εκδιώκονται από την εργασία τους για τις απόψεις τους, τις οποίες στηρίζουν με τη συμμετοχή τους σε έντυπα που έχουν επιλέξει πολιτικού και ιδεολογικού προσανατολισμού. Το ΔΣ οφείλει να επισημάνει ότι πριν από λίγες εβδομάδες στην Καθημερινή, πάλι για λόγους που ουδεμία σχέση έχουν με την επαγγελματική της επάρκεια, η συνάδελφος Αριστέα Μπουγάτσου οδηγήθηκε σε παραίτηση.
Τις τελευταίες ημέρες εξάλλου το ΔΣ της Ενώσεως πληροφορείται για άλλες ανησυχητικές εξελίξεις. Αφορούν αλλαγές στην Καθημερινή, που όπως φαίνεται οδηγούν σε ανάλογες βλαπτικές μεταβολές σε βάρος και άλλων δημοσιογράφων. Για τους λόγους αυτούς το Δ.Σ. αποφάσισε να καλέσει τη Δευτέρα, 16 Απριλίου 2007, την ιδιοκτησία και τη διεύθυνση της εφημερίδας Καθημερινή για να τεθούν όλα τα παραπάνω θέματα, καθώς και να συγκαλέσει τις επόμενες ημέρες συνέλευση όλων των δημοσιογράφων της εφημερίδας».
Ξεχωριστή σημασία είχε η απόφαση καταδίκης της απόλυσης του Γ. Δελαστίκ από την Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ την Παρασκευή το πρωί. Παραθέτουμε ολόκληρο το κείμενο:
«Καταδικάζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την απόλυση του καταξιωμένου δημοσιογράφου Γιώργου Δελαστίκ από την εφημερίδα Καθημερινή για τον πρωτοφανή, για τα δημοσιογραφικά αλλά και γενικότερα δημοκρατικά δεδομένα της χώρας, λόγo ότι είναι διευθυντής της εβδομαδιαίας εφημερίδας Πριν, στην οποία δημοσιεύθηκε ανυπόγραφο σχόλιο, το οποίο δεν ήταν αρεστό στη διεύθυνση της Καθημερινής!!!
Θεωρούμε την ενέργεια αυτή απαράδεκτη όχι μόνο διότι προσβάλλει το συγκεκριμένο δημοσιογράφο, αλλά κυρίως διότι καταλύει το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, δημιουργεί κλίμα πολιτικής τρομοκράτησης των δημοσιογράφων και ουσιαστικά περιορίζει το δικαίωμα της αντικειμενικής ενημέρωσης στα πλαίσια των επιλογών και μόνο των ιδιοκτητών των ΜΜΕ.
Σε μια εποχή που η έγκυρη ενημέρωση, η ουσιαστική ανάλυση, η ανοιχτή πληροφόρηση είναι στοιχεία ποιότητας, εμβάθυνσης, προστασίας και εξέλιξης της δημοκρατίας, τέτοιες πρακτικές είναι αυταπόδεικτο ότι συνιστούν επιστροφή σε καταστάσεις του παρελθόντος.
Το συνδικαλιστικό κίνημα, τα κοινωνικά κινήματα, κάθε πολίτης που αγωνίζεται για αρχές και αξίες, για δικαιώματα, για κοινωνικά αγαθά, για το δημόσιο χώρο, είναι δεδομένο ότι νιώθει αποστροφή, καταδικάζει αλλά και προκαλείται από τέτοιες πράξεις».

ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο

2007-03-27T14:56:00.000-07:00

Μισός αιώνας ακριβώς συμπληρώνεται αύριο από τις 25 Μαρτίου 1957, όταν στη Ρώμη υπογραφόταν η συνθήκη ίδρυσης της ΕΟΚ από τους ηγέτες της Γαλλίας, της Δυτικής Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ολλανδίας, του Βελγίου και του Λουξεμβούργου. Επικεφαλής των διαπραγματεύσεων ήταν ο βέλγος υπουργός Πολ-Ανρί Σπάακ, ο οποίος δύο μόλις μήνες μετά την ίδρυση της ΕΟΚ αναλαμβάνει ...Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ - έτσι ώστε να μην έχει κανείς αμφιβολία ότι «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»!
Η ίδια ίδρυση της ΕΟΚ άλλωστε -της οποίας προηγήθηκε η αποτυχημένη απόπειρα συγκρότησης της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας την οποία τορπίλισε η γαλλική Εθνοσυνέλευση στις 30 Αυγούστου 1954- εντάσσεται στο πλαίσιο των λυσσωδών προσπαθειών των ΗΠΑ να προωθήσουν το στρατιωτικό επανεξοπλισμό της Δυτικής Γερμανίας με κάποιο ευρωπαϊκό πρόσχημα, καθώς η φρίκη του ναζισμού είναι πολύ πρόσφατη και το σύνθημα «Ποτέ ξανά Βέρμαχτ!» σαρώνει την Ευρώπη. Η αποχαλίνωση των μεταναζιστών ηγετών της Δυτικής Γερμανίας είναι τόσο μεγάλη με την ίδρυση της ΕΟΚ ώστε δέκα μόλις ημέρες μετά την υπογραφή της συνθήκης της Ρώμης, ο δυτικογερμανός καγκελάριος Κόνραντ Αντενάουερ απαιτεί δημόσια τον εξοπλισμό του δυτικογερμανικού στρατού με ...τακτικά πυρηνικά όπλα!!! Τα υστερότερα παραμύθια περί «ευρωπαϊκού οράματος» κανένας δεν τα πίστευε τότε. Άλλωστε οι περιβόητοι «πατέρες της Ευρώπης» δεν χαίρουν καμιάς εκτίμησης: «Γερμαναρά» αποκαλούν περιφρονητικά τον Ρομπέρ Σουμάν οι Γάλλοι. «Αμερικανό τραπεζίτη γαλλικής εθνικότητας» χαρακτήριζε τον Ζαν Μονέ η Μοντ σε ένα ...εγκωμιαστικό(!) πορτραίτο. Άνθρωπος της απόλυτης εμπιστοσύνης των Αμερικανών. Ο στρατηγός Μάρσαλ -αυτός από τον οποίο πήρε το όνομα το «σχέδιο Μάρσαλ»- τον λάτρευε τον Ζαν Μονέ ενώ μισούσε τον ντε Γκολ, όπως και όλοι οι αμερικανοί ηγέτες. Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο Ζαν Μονέ λειτουργούσε επίσημα ως εξουσιοδοτημένος εκπρόσωπος των Αμερικανών!
Η ουσία είναι πως αυτό το σχέδιο πέτυχε 100% τους πολιτικούς στόχους των ιδρυτών της ΕΟΚ. Μισό δισεκατομμύριο Ευρωπαίοι ζουν σήμερα υπό το ζυγό της. Όλες οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης (με εξαίρεση την Ελβετία, τη Νορβηγία και την Ισλανδία που απλώς αρνούνται να μπουν), σχεδόν όλες οι χώρες της τότε εχθρικής Ανατολικής Ευρώπης, ακόμη και τμήματα της επικράτειας της τότε κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης αποτελούν σήμερα μέλη της μετεξελιγμένης ΕΟΚ, της ΕΕ όπως έχει ονομαστεί από τις 7 Φεβρουαρίου 1992, με την επίσημη υπογραφή της συνθήκης του Μάαστριχτ. Ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός έχει θριαμβεύσει πλέον παντού στην ήπειρό μας και ήδη με την προετοιμαζόμενη ένταξη της Τουρκίας ετοιμάζεται να εγκαινιάσει την επέκταση της ζώνης οικονομικοπολιτικής κυριαρχίας του πέρα από τα όρια της Ευρώπης. Ισχυροποιημένο από την κολοσσιαία αναδιανομή πλούτου υπέρ των πλουσίων που έγινε μέσω της εισαγωγής του ευρώ, της μεγαλύτερης ληστείας στην ιστορία της ανθρωπότητας με ειρηνικά μέσα, το ευρωπαϊκό κεφάλαιο γιορτάζει τον ΕΟΚικό θρίαμβό του.
Πιο αντιδραστική παρά ποτέ στην ιστορία της, η ΕΕ χρησιμοποιείται ως οδοστρωτήρας κατάλυσης των κοινωνικών κατακτήσεων των εργαζομένων και επιβολής παντού του νεοφιλελευθερισμού. Η ένταξη των «τριτοκοσμικών» χωρών της Ανατολικής Ευρώπης με τους μισθούς των εκατό και διακοσίων ευρώ θα παίξει τεράστιο ρόλο στην εξαθλίωση του βιοτικού επιπέδου των «παλαιών» χωρών της ΕΕ και στην επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων. Ποτέ δεν ακούγονταν πιο γελοίοι οι ισχυρισμοί περί μετεξέλιξης της ΕΟΚ και της ΕΕ σε «Ευρώπη των λαών». Μισόν αιώνα μετά την ίδρυσή της, η ΕΟΚ παραμένει πλήρως υποταγμένη στην πολιτική ηγεμονία των ΗΠΑ. Δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι όλες σχεδόν οι χώρες της ΕΕ ανήκουν και στο υπό αμερικανική επικυριαρχία ΝΑΤΟ. Οι πιο πολλές μάλιστα πρώτα εντάσσονται στο ΝΑΤΟ και έπειτα γίνονται δεκτές και στην ΕΕ! Η ξεφτίλα της «αυτόνομης» Ευρώπης φαίνεται χαρακτηριστικά κι από το γεγονός ότι οι Αμερικανοί στέλνουν τους Ευρωπαίους να σφάζουν και να σφάζονται στο Αφγανιστάν, στου διαόλου τη μάνα, αλλά ούτε καν ρωτάνε την ΕΕ για την εγκατάσταση αντιβαλλιστικών πυραύλων σε ευρωπαϊκό έδαφος που στοχεύουν τη Ρωσία και που απειλούν να κάνουν πυρηνική στάχτη την Ευρώπη, αν κάτι πάει στραβά!
Δεν είναι τυχαία η μέγιστη προθυμία και η ακαριαία ταχύτητα με την οποία όλοι οι ηγέτες της ΕΕ συμπαρατάχθηκαν στην αμερικανική εκστρατεία συρρίκνωσης έως στραγγαλισμού των πολιτικών ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων των ευρωπαϊκών λαών με πρόσχημα την καταπολέμηση της δήθεν «τρομοκρατίας».
Όλο και πιο πολύ οι λαοί αντιπαθούν, σιχαίνονται ή μισούν την ΕΕ. Προσπαθούν να αντισταθούν στην πολιτική της, λέγοντας συχνά «Όχι» όταν τους ρωτούν σε κάποιο δημοψήφισμα. Απαιτείται όμως ασύγκριτα πιο ρωμαλέο, ευρύ και επίμονο αντι-ΕΕ κίνημα για να ανατρέψει τον ανελέητο δυνάστη που σήμερα γιορτάζει τα πενήντα χρόνια του συνθλίβοντας τους υπηκόους του.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

ΠΑΝΤΕΙΟ: ΓΙΑ ΈΝΑ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

2007-03-27T14:47:00.000-07:00

Ένα διεθνές και διεθνιστικό μετερίζι αγώνα και προοπτικής στήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Εκεί συναντήθηκε η αριστερή διαφωνία στη γραμμή συμβιβασμού της Κομμουνιστικέ Επανίδρυσης με την αντίσταση των Ιρακινών, με την παρουσία μάλιστα κομμουνιστικών συνιστωσών της αντίστασης.Αυτή η συνάντηση είχε κάτι από Άνοιξη.

Η ανατρεπτική ελπίδα που ξεπήδησε μέσα από τις νικηφόρες κινητοποιήσεις των νέων και εργατών στη Γαλλία, με τον αναβρασμό της Λατινικής Αμερικής. Η πάλη ενάντια στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό της «αντιτρομοκρατικής» υστερίας σε όλο τον κόσμο, με την αντιιμπεριαλιστική πάλη των λαών, σε Τουρκία, Ελλάδα και Κύπρο, στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή και διεθνώς.

Η πολύτιμη εμπειρία αριστερών τοπικών κινήσεων και πρωτοβουλιών αγώνα σε δεκάδες δήμους της Αθήνας και όχι μόνο, με τα συμπεράσματα από εργατικούς αγώνες και την παρέμβαση της ριζοσπαστικής πτέρυγας. Από την πολυήμερη απεργία των ΟΤΑ στην Ελλάδα μέχρι τον ηρωικό αγώνα των εργατών της Φίατ στη Νάπολι και από ‘κει στη συνολική πάλη κατά της ΕΕ. Και μαζί συζητήσεις και εργαστήρια για την εκπαίδευση, για την αντιπολεμική πάλη, για τα Βαλκάνια και το όραμα του Ρήγα, για το ρατσισμό, την πατριαρχία, τα ελληνοτουρκικά. Και το εντυπωσιακό: Κόσμος που διψά να συμμετέχει στις συζητήσεις, κάνοντάς τες πετυχημένες σχεδόν όλες! Στο Π¨αντειο βρέθηκαν αγωνιστές από πολλές χώρες και από πολλά διαφορετικά πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα, ακούστηκαν δεκάδες διαφορετικές γλώσσες σε ένα υπέροχο διεθνιστικό βουητό, αλλά διαμορφωνόταν μια κοινή γλώσσα αντίστασης και ανατρεπτικής προοπτικής, η γλώσσα του διεθνιστικού ασυμβίβαστου αντικαπιταλιστικού και αντιιμπεριαλιστικού αγώνα.

Σε περίπου 3.000 υπολογίζονται οι αγωνιστές που συμμετείχαν στις δύο πρώτες μέρες της Διεθνούς Αντικαπιταλιστικής Αντιιμπεριαλιστικής Συνάντησης στο Πάντειο. (Σ.Σ. το άρθρο γράφτηκε το Σάββατο 6 Μάη 2006). Με την ποσότητα και την ποιότητα των συζητήσεων, με την ευρύτητα και την πολιτική ταυτότητα των διεθνών αντιπροσωπειών πρόκειται αναμφίβολα για την πιο μεγάλη και πιο επιτυχημένη προσπάθεια διεθνιστικής συνάντησης που έχει πραγματοποιήσει η εκτός των τειχών Αριστερά στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον. Μια επιτυχία που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη μεγάλη και ευγενή προσπάθεια των δεκάδων συντρόφων που δούλεψαν για τη Συνάντηση, από την προετοιμασία του προγράμματος μέχρι τη διαμόρφωση του χώρου και από την τροφοδοσία μέχρι το σύστημα των μεταφράσεων. Ταυτόχρονα, πρόκειται για μια επιτυχία που δεν εξάντλησε τις δυνατότητες της ριζοσπαστικής Αριστεράς, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς και είναι εφαλτήριο για τη συνέχεια.

Δυστυχώς, δεν προκαλεί εντύπωση η ολοκληρωτική (σχεδόν) εξαφάνιση της Διεθνούς Συνάντησης από τα ΜΜΕ. (Σ.Σ. αυτά ασχολούνταν με τον…Τσαλίκη!!!). Δεν περίσσεψε άλλωστε χώρος από την υπερπροβολή του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ. Και βέβαια είναι το πολιτικό περιεχόμενο που ενοχλεί. Στο Πάντειο δεν θα ακούσει κανείς γενικολογίες για «ένα άλλο κόσμο που είναι εφικτός» και για την «άλλη Ευρώπη», αλλά θα δει ένα μέτωπο συνολικής αντιπαράθεσης με την ΕΕ. Εκεί προβλήθηκε συγκεκριμένα ο δύσκολος, σκληρός αλλά ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος των μαχητικών και ανεξάρτητων αγώνων ενάντια στις κυβερνήσεις, το κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό και τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό. Στη Συνάντηση συνεχίζεται η προσπάθεια να διαμορφωθεί μια ριζοσπαστική και επαναστατική τάση των κινημάτων κατά της παγκοσμιοποίησης και του πολέμου, που οι κυρίαρχοι κύκλοι του κατεστημένου, αξιοποιώντας και το Κοινωνικό Φόρουμ, θέλουν να τα μετατρέψουν σε θορυβώδη όσο και άκακα κατοικίδια του συστήματος, αρωγούς της Κεντροαριστεράς και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Από την ανάγκη να εκφραστούν αυτές οι τάσεις προέκυψε η Διεθνής Αντικαπιταλιστική Αντιιμπεριαλιστική Συνάντηση. Δεν έλειψαν βέβαια και πάλι οι φωνές και οι κατηγορίες ενάντια στη ριζοσπαστική Αριστερά, με τα επιχειρήματα ότι «διασπά το κίνημα», ότι «είναι σεχταριστική γιατί δεν πάει στο Φόρουμ» κλπ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εμείς δεν μπορούμε να πάμε στο Φόρουμ όπου καλεί ο Γ. Παπανδρέου με την εκτίμηση ότι οι στόχοι του είναι κοινοί με τη Σοσιαλιστική Διεθνή των μισών αστικών κυβερνήσεων του πλανήτη, όπου τις συζητήσεις για την «εργατική πάλη» τις διοργανώνει η ΓΣΕΕ, η ΟΤΟΕ και οι λομπίστες της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων, όπου ο Ν. Κωνσταντόπουλος τονίζει ότι καλύτερα να παλέψουμε για να αλλάξουμε τις Βρυξέλλες, αντί να παλεύουμε εναντίον τους και ο Αλ. Αλαβάνος διαπιστώνει την τεράστια απήχηση του Φόρουμ από το γεγονός ότι ούτε η ΝΔ ούτε το ΠΑΣΟΚ στρέφεται εναντίον του, αντίθετα το χρηματοδοτούν θα προσθέταμε εμείς.

Η λογική ότι το Φόρουμ είναι το κίνημα, θυμίζει την αντίληψη «ένα είναι το κόμμα» και κρύβει το γεγονός ότι το Φόρουμ συσπειρώνει πολιτικά ορισμένες κοινωνικές και πολιτικές συνιστώσες του κινήματος (μεταξύ αυτών και ριζοσπαστικές δυστυχώς και εκεί βρίσκεται η σχετική αντιφατικότητά του) σε μια βάση όμως που έχει στο DNA της, από την πρώτη ακόμα διακήρυξη του Πόρτο Αλέγκρε, την ηγεμονία της συμμαχίας ρεφορμιστικής Αριστεράς και ΜΚΟ.

Απεναντίας, η Συνάντηση του Παντείου φωτίζει μια άλλη δυνατότητα, σε διεθνές και εθνικό επίπεδο. Τη δυνατότητα να συγκροτείται, με ώριμα και ουσιαστικά βήματα, ένα διεθνές ρεύμα (και ένα αντίστοιχο δίκτυο) οργανώσεων, κινήσεων και κινημάτων που κινούνται σε κατεύθυνση ρήξης με το κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό και την καπιταλιστική διεθνοποίηση. Ένα ρεύμα που δεν θα χαρακτηρίζεται από την ιδεολογική του ομοιογένεια (σε μια εποχή αναζήτησης), αλλά από την πολιτική και στρατηγική του σαφήνεια, και γι’ αυτό θα μπορεί να δρα από κοινού και να συζητά. Ένα ρεύμα που θα συμμετέχει ενεργά στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης και στις αντιιμπεριαλιστικές δραστηριότητες, ενισχύοντας διαρκώς το αντικαπιταλιστικό στοιχείο. Η Πάντειος είναι μια συνέχεια της λογικής της Αντικαπιταλιστικής Αντιιμπεριαλιστικής Επιτροπής για τη Γένοβα, του ΔΡΑΣΕ και της αποστολής στις Βρυξέλλες, της Πρωτοβουλίας Αγώνα και των αυτοτελών παρεμβάσεων του 2003, των αποστολών στην Τσιάπας, στην Κούβα, στην Παλαιστίνη και στη Βενεζουέλα. Η πολιτική αυτή αντίληψη έχει πλέον μια μικρή ιστορία, αλλά κυρίως ένα μεγάλο μέλλον και είναι ανοικτή – ενωτική προς όλο το δυναμικό της ριζοσπαστικής Αριστεράς, που μπορεί να βγάλει συμπεράσματα πλέον. Είναι μια επιλογή διαφορετική και από την ενσωμάτωση του ΣΥΝ και οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς στο Φόρουμ, αλλά και από τη λογική του ΚΚΕ της συνεργασίας μόνο με «αδελφά κόμματα» (ακόμα και αν η πολιτική τους δεν είναι και τόσο αριστερή) και της συμμετοχής στα Κοινωνικά Φόρουμ αρκεί να γίνονται…μακριά από την Ελλάδα.

Ταυτόχρονα σε εσωτερικό επίπεδο η Διεθνής Συνάντηση φωτίζει τη δυνατότητα η ριζοσπαστική Αριστερά να παίρνει μεγάλες αυτοτελείς πολιτικές πρωτοβουλίες – έστω κι αν πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα όπως αυτό το τετραήμερο – και να τις ολοκληρώνει με επιτυχία. Είναι αυτή η αυτοτελής πολιτική παρέμβαση της επαναστατικής τάσης που ενοχλεί, που ξεσηκώνει αντιδράσεις (ακόμα και από όσους ορκίζονται στο…διάλογο), γιατί ανοίγει ρωγμές στην παντοδυναμία του ρεφορμισμού, γιατί ανοίγει δρόμους στην πράξη για την αλλαγή του συσχετισμού. Πρόκειται για μια πολιτική κατεύθυνση που πρέπει να εκφραστεί πιο τολμηρά, πιο αποφασιστικά, με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση σε όλα τα επίπεδα, από το εργατικό κίνημα και τις δημοτικές, μέχρι το συνολικό πολιτικό πεδίο, για τη συγκρότηση του ανεξάρτητου πόλου της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς. Ένα άλλο κίνημα, μια άλλη Αριστερά είναι αναγκαία και δυνατή.

Του ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟΥ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΣΕ ΕΙΚΟΝΕΣ

2007-03-22T20:22:00.000-07:00

2007-03-22T17:16:00.000-07:00

Ο νέος Νόμος – Πλαίσιο μπορεί να καταργηθεί.

2007-03-21T18:08:00.000-07:00

Τα γεγονότα του Πανελλαδικού Πανεκπαιδευτικού Συλλαλητητρίου της 8^ης Μάρτης κατέδειξαν περίτρανα την επικίνδυνη για τη κυβέρνηση δυναμική που έχει αναπτύξει πλέον το φοιτητικό κίνημα. Η συνέχιση των καταλήψεων στις περισσότερες σχολές και τα μαζικά πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια που πραγματοποιήθηκαν σε ολόκληρη την Ελλάδα στις 15 του Μάρτη, αποδεικνύουν την θέληση των φοιτητών να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις για την επίτευξη του στόχου που έχουν θέσει και που δεν είναι άλλος από την κατάργηση του νόμου-έκτρωμα. Οι μαζικότητα και η διάρκεια όμως του φοιτητικού κινήματος έχει επιφέρει αλλαγές στην ίδια την ψυχοσύνθεση του κινήματος. Αφενός, λόγω της απροκάλυπτης καταστολής των φοιτητικών κινητοποιήσεων,οι ίδιοι οι αγωνιστές έχουν αντιληφθεί τι σημαίνει κρατική καταστολή και μπορούν πλέον ψύχραιμα να αντιμετωπίζουν και να χειρίζονται άμεσα και νηφάλια τις ίδιες τις καταστάσεις. Aφ’ ετέρου οι ζυμώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί μέσα στο κίνημα, αποκαλύπτουν άλλη μία κατάκτηση του κινήματος, και δεν είναι άλλη από τη συνειδητοποίηση του κοινωνικού-ταξικού ρόλου που κατέχουν οι φοιτητές: όχι ως παραγωγικά υποκείμενα της καπιταλιστικής μηχανής, που έρχεται να αναδιαρθρώσει την ελληνική παιδεία, αλλά ως πολιτικά υποκείμενα που την αντιμάχονται.

Είναι φανερό επομένως, πως ακριβώς αυτή η κατάκτηση των φοιτητών καταφέρνει να συσπειρώσει ακόμη περισσότερο κόσμο γύρω από τον αγώνα των φοιτητών-πανεπιστημιακών, και που άλλωστε είναι ο κύριος στόχος. Ολόκληρη η ελληνική κοινωνία να αντιληφθεί πως ο αγώνας των φοιτητών δεν είναι απλά εικόνα στις τηλεοράσεις, αλλά αγώνας που κατακτιέται στους δρόμους, αγώνας ενάντια στις επιδιώξεις των κυβερνήσεων να αλλάξουν όχι μόνο το χαρακτήρα της ελληνικής εκπαίδευσης, αλλά το χαρακτήρα ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Το παραπάνω αποδεικνύεται από την μαζική πορεία που πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Αθήνας στις 15 Μαρτίου και είχε την έμπρακτη συμπαράστασή και άλλων κομματιών της ελληνικής κοινωνίας (πανεπιστημιακοί, δικηγόροι, γιατροί, στελέχη της ΟΛΜΕ, ΔΟΕ κτλ.). Η κυβέρνηση φοβάται. Προσπαθεί να αποκόψει το φοιτητικό κίνημα από την υπόλοιπη κοινωνία, διαβλέποντας το πρόβλημα, ότι μέσα στο πανελλαδικό, πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο υπήρχαν φοιτητές και εργαζόμενοι, με ή χωρίς κουκούλες. Ο μονόδρομος που έχει επιλέξει η κυβέρνηση με τις μαζικές συλλήψεις και διώξεις αγωνιστών που μάχονται για μία Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία για όλους, επιτάσσει την ανάγκη για μία ακόμη ακόμη πιο δυναμική παρέμβαση στη κοινωνία, μία ολομέτωπη επίθεση με τους δικούς μας όρους.

Είναι πλέον αναντίρρητο γεγονός πως τα πανελλαδικά, πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια είναι αυτά με τη μεγαλύτερη δυναμική. Παρατηρείται όμως το φαινόμενο μεγάλα και δυναμικά μπλοκ επαρχιακών πόλεων μετά το τέλος της πορείας να αποχωρούν με αποτέλεσμα πορείες αλληλεγγύης για την απελευθέρωση συντρόφων, καθώς και άλλες δράσεις να μην συσπειρώνουν τελικά τον απαραίτητο κόσμο, ώστε κινήσεις τέτοιου τύπου να παρουσιάζουν αρκετές αδυναμίες. Με αφορμή να δοθεί λύση σε αυτό το πρόβλημα, τέθηκε και η ιδέα της διοργάνωσης μίας 3μερης κατάληψης όλων των πανεπιστημιακών χώρων του κέντρου της Αθήνας και διοργάνωση πανελλαδικού-πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου λίγες μέρες πριν την αναγκαστική ανακωχή λόγω των διακοπών του Πάσχα.

Παρακάτω παραθέτονται οι λόγοι που μία τέτοια διοργάνωση θα ήταν καταλυτική για την συνέχιση του αγώνα και τη τελική έκβαση του.

Αρχικά προτείνεται να πραγματοποιηθεί το τριήμερο 29 - 30 – 31 του Μάρτη. Το τριήμερο αυτό είναι και το τελευταίο πριν το κλείσιμο των σχολών και των σχολείων για τις διακοπές του Πάσχα. Αυτό θα είναι και ένα κάλεσμα των σχολών που τελούν υπό κατάληψη να παραμείνουν ως έχουν και των σχολών που έχουν ανοίξει να ξανακλείσουν με αφορμή τη διοργάνωση, ως κορύφωση των κινητοποιήσεων πριν το Πάσχα.

Στις 16 του Μάρτη η ΠΟΣΔΕΠ, αποφάσισε να συνεχίσει τις κινητοποιήσεις για μία ακόμη εβδομάδα. Μετά τα γεγονότα της 8^ης Μάρτη και τη ψήφιση του νέου νόμου, πολλοί έχουν την εντύπωση πως το φοιτητικό κίνημα καθώς οδεύει προς το Πάσχα, οδεύει και προς την αποκλιμάκωση του αγώνα. Μία τέτοια κίνηση όπως η προτεινόμενη, εάν ανακοινωθεί εγκαίρως, θα είναι ουσιαστικά ένα σπρώξιμο ώστε να ανανεωθεί η όρεξη του φοιτητικού κόσμου, οι καταλήψεις να φτάσουν μέχρι το Πάσχα και να ανασταλούν με μία μεγαλειώδης πορεία στο κέντρο της Αθήνας που θα βροντοφωνάζει: «Είμαστε ακόμα εδώ!».

Λεωφορεία να αρχίσουν να καταφθάνουν από ολόκληρη την Ελλάδα από την Πέμπτη το μεσημέρι όπως γίνεται και στις περιπτώσεις των πανελλαδικών πορειών. Το απόγευμα της Πέμπτης να διοργανωθεί ειρηνική αντικατασταλτική πορεία , που ουσιαστικό στόχο θα έχει να συγκεντρώσει τους διαδηλωτές στην Αθήνα από την Πέμπτη.
Να γίνει κατάληψη όλων των πανεπιστημιακών χώρων του κέντρου: ΕΜΠ, ΑΣΣΟΕ, Πάντειος, Νομική, ΕΜΜΕ, Πρυτανεία. Σε αυτούς τους χώρους να φιλοξενηθούν όσοι θέλουν να επισκεφτούν την Αθήνα αυτές τις ημέρες και δεν έχουν χώρους διαμονής. Δωρεάν σίτιση.
Στις πρώτες 2 ημέρες ( Πέμπτη 29-3 και Παρασκευή 30-3 ) ο κόσμος μπορεί να αρχίσει να καταφθάνει στην Αθήνα και να φιλοξενείται στους πανεπιστημιακούς χώρους του κέντρου για ύπνο και φαγητό. Η περίπτωση της κατάληψης σχολών στη Θεσσαλονίκη το 2003, με αφορμή το συνέδριο των G8, έχει αποδείξει ότι μπορεί μία τέτοια ιδέα να αποδειχτεί πολύ πετυχημένη. Μπορούν να διοργανωθούν διαλέξεις, συζητήσεις από διάφορους πολιτικούς χώρους καθώς και δράσεις καλλιτεχνικού χαρακτήρα (όλες οι ιδέες είναι ευπρόσδεκτες).
Την Παρασκευή 29-3 να διοργανωθεί από το απόγευμα μία μεγάλη συναυλία πάνω στη Πατησίων με στόχο να διαφημίσει τη διοργάνωση και να εμψυχώσει τους συμμετέχοντες.

Βασικός στόχος όλων αυτών είναι τις πρώτες 2 μέρες να γίνει μία μεγάλη παρέμβαση στο κέντρο της Αθήνας. Να γίνει αποκλεισμός της Πατησίων, όχι συμβολικά, αλλά πρακτικά. Ο κόσμος μπροστά από το ΕΜΠ να είναι τόσος ώστε ο δρόμος να παραμένει κλειστός, αν γίνεται και ολόκληρη τη μέρα! Και οι δράσεις θα έχουν στόχο να μαζέψουν όχι μόνο φοιτητές, αλλά όλους όσους θεωρήσουν πως θα ήταν καλή ιδέα να ήταν εκεί. Όσοι περισσότεροι, τόσο το καλύτερο!

Κάλεσμα των συνδικάτων για Γενική Απεργία
Το Σάββατο 31-03 να πραγματοποιηθεί πανελλαδικό-πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνα προς τη Βουλή και περικύκλωση της με ένα μόνο πρόταγμα:

Να καταργηθεί ο νέος νόμος- πλαίσιο ΤΩΡΑ

Να γίνει κάλεσμα των συνδικάτων για Γενική Απεργία και συμμετοχή στη πορεία. . Κάλεσμα των πανεπιστημιακών και των μαθητών.

Η επιλογή του Σαββάτο ως ημέρα διοργάνωσης της Πορείας γίνεται για δύο λόγους. Αρχικά για να νοηματοδοτηθεί ως η κορυφαία μέρα του τριημέρου των δράσεων και επίσης λόγω του χαρακτήρα της ημέρας, όσοι είναι από επαρχία και θέλουν να είναι στη πορεία αλλά δεν μπορούν τις καθημερινές να είναι απόντες από τη πόλη που διαμένουν, να τους δοθεί η ευκαιρία να έρθουν στην Αθήνα μόνο για το συλλαλητήριο.

Αποχώρηση λεωφορείων Κυριακή 1 Απριλίου απόγευμα (ώστε να υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος για πορεία αλληλεγγύης σε περίπτωση συλλήψεων).

Θεωρούμε πως μία δράση τέτοιου τύπου έχει τη απαραίτητη δυναμική να συσπειρώσει μεγάλη μερίδα του λαού που αγωνιά για το μέλλον της Παιδείας και θέλει να κάνει κάτι γι΄ αυτό. Σκοπός είναι να αναζωογονηθεί το φοιτητικό κίνημα μετά τις τελευταίες εξελίξεις και τη ψήφιση του νόμου, και όλες οι πολιτικές δυνάμεις να ενωθούν με το φοιτητικό κίνημα για την κατάργηση του.

Ο νέος Νόμος – Πλαίσιο μπορεί να καταργηθεί.

ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ.Ανυποχώρητη πάλη για την κατάργηση του νόμου

2007-03-21T07:37:00.000-07:00

Αρνούνται την υποταγή στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό οι γενικές συνελεύσεις

Ψεκάστε (με χημικά), ψηφίστε (στη βουλή), τελειώσατε; Όχι δα! Το απορρυπαντικό για τους «λεκέδες» των κοινωνικών αντιδράσεων, με τους μπλε και πράσινους κόκκους, δεν είναι πια αποτελεσματικό. Η κυβέρνηση Καραμανλή και η κατ' όνομα αντιπολίτευση Παπανδρέου έχουν βρει τον μπελά τους. Το φοιτητικό κίνημα και οι αντιστεκόμενοι πανεπιστημιακοί είναι εδώ και δεν μοιάζουν διατεθειμένοι να υποχωρήσουν. Η λογική του συμβιβασμένου συνδικαλισμού, που θέλει μετά την ψήφιση του νόμου να σταματά ο αγώνας, δεν ισχύει για το ανυπότακτο φοιτητικό κίνημα που αναζητεί άλλα παραδείγματα: Όπως της ανατροπής του ν. 815 το 1979 όταν ο Καραμανλής ανέστειλε την εφαρμογή του λίγους μήνες αφότου είχε ψηφιστεί ή του Συμβολαίου Πρώτης Πρόσληψης στη Γαλλία, που καταργήθηκε με απόφαση της κυβέρνησης. Και στις δύο περιπτώσεις, αιτία ήταν το ογκώδες και πολιτικοποιημένο φοιτητικό κίνημα, που είχε τη συμπάθεια ή και τη συμπαράταξη ευρύτατων λαϊκών στρωμάτων.
Η αντοχή του κινήματος είναι πράγματι καταπληκτική. Με την ίδια αποφασιστικότητα που υπεράσπισαν το δικαίωμα στη διαδήλωση και πάλεψαν ενάντια στις επελάσεις των «ταγμάτων εφόδου» της ΕΛΑΣ τη ματωμένη Πέμπτη 8 Μάρτη, με την ίδια λεβεντιά δεκάδες χιλιάδες φοιτητές πλημμύρισαν τους δρόμους αυτή την Πέμπτη, ενώ οι αποφάσεις της μεγάλης πλειοψηφίας των γενικών συνελεύσεων ζητούν την κατάργηση - ανατροπή του νόμου, υιοθετώντας τα πλαίσια της ΕΑΑΚ, που υποστηρίζονται και από άλλες αριστερές δυνάμεις. Ξεκάθαρη ήταν και η απόφαση του ενιαίου Παναθηναϊκού Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων: «Απαιτούμε να καταργηθεί εδώ και τώρα ο αντιδραστικός κυβερνητικός νόμος πλαίσιο. Να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του Συντάγματος. Να καταργηθούν οι προηγούμενοι αντιεκπαιδευτικοί νόμοι ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Να παραιτηθούν οι υπουργοί της βίας Γιαννάκου και Πολύδωρας. Αθώωση όλων των συλληφθέντων, απελευθέρωση του προφυλακισθέντα διαδηλωτή». Αλλά και η ΠΟΣΔΕΠ, παρά τις αφόρητες πιέσεις, ανανέωσε την απεργία γι' αυτή την εβδομάδα.
Η αντοχή αυτή είναι αποτέλεσμα του κοινωνικού βάθους που έχει η φοιτητική δυσαρέσκεια, αλλά και του προωθημένου πολιτικού περιεχομένου. Παλεύουμε «ενάντια στις αλλαγές που προωθούν από κοινού η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ, κομμάτι της ευρύτερης αντιλαϊκής επίθεσης στα πλαίσια των στοχεύσεων της ΕΕ», τονίζει το Συντονιστικό. «Όταν τα βρίσκουν στο κτίριο της βουλής, η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς», φώναζαν οι διαδηλωτές, ενώ το συντονιστικό σημειώνει: «Η φοιτητική νεολαία κινητοποιείται για να υπερασπιστεί τα συλλογικά της συμφέροντα και εκφράζει την δυσαρέσκεια που υπάρχει στην κοινωνία. Οι εργάτες - καταληψίες στη ΔΕΗ, οι ναυτεργάτες, οι συμβασιούχοι, οι δάσκαλοι και όλοι οι εργαζόμενοι είναι κομμάτι της ίδιας υπόθεσης».
Η αντιπαράθεση σήμερα συμπυκνώνεται στο κυρίαρχο ζήτημα της εφαρμογής του νόμου και της αποδοχής της κοινοβουλευτικής νομιμότητας. «Τους νόμους αποφασίζει η πλειοψηφία της Βουλής και εφαρμόζονται από όλους, είτε συμφωνούν είτε όχι. Δεν αποφασίζουν οι μειοψηφίες και το πεζοδρόμιο», λένε οι υπουργοί της κυβέρνησης, εκφράζοντας το σύγχρονο κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό. Θα υπακούσει το κίνημα; Όχι, απαντούν οι αγωνιζόμενοι φοιτητές. Νόμος είναι το δίκιο του αγώνα, τα δικαιώματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, της πλειοψηφίας του μπλοκ του αγώνα. Σε κάθε περίπτωση, το δρόμο για το μέλλον ανοίγουν οι εξεγερμένες μειοψηφίες, που πάνε κόντρα στο ρεύμα και ανατρέπουν τη «σιωπηρή πλειοψηφία» της υποταγής. Απέναντι στην κοινοβουλευτική δικτατορία κεφαλαίου και ΕΕ, απαντάμε με πλατιά εξωκοινοβουλευτική πολιτική και κοινωνική δράση. Πρόκειται για κορυφαίας πολιτικής σημασίας δίλημμα που όλοι πρέπει να πάρουν θέση.
Τα πράγματα είναι δύσκολα για την κυβέρνηση Καραμανλή. Εκτός από τις φοιτητικές καταλήψεις, ανυπακοή ζήτησε και ο πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ Λ. Απέκης, ενώ ανεφάρμοστο έκριναν τον νόμο, ζητώντας την απόσυρσή του, οι σύγκλητοι του ΕΜΠ και του Πανεπιστημίου Πατρών. Σοβαρές ενστάσεις έχουν και άλλες σύγκλητοι. Το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ έχουν ταχθεί επίσης εναντίον της εφαρμογής του, ενώ ακόμη και ο ανεκδιήγητος Παπανδρέου είπε ότι μία από τις πρώτες ενέργειές του εάν έρθει στην κυβέρνηση, θα είναι να τον αλλάξει. Βεβαίως, με την πολιτική που έχει, το πιο πιθανό είναι να αλλάξει απλώς τις διατυπώσεις, ενώ προς το παρόν, ζητά ανοικτά πανεπιστήμια, με την ΠΑΣΠ να εμφανίζεται στο πλάι της ΔΑΠ για να σπάσει τις καταλήψεις...
Η στιγμή είναι κρίσιμη. Το φοιτητικό κίνημα μπορεί να πετύχει την ανατροπή και να βαθύνει το πλήγμα στο μπλοκ εξουσίας. Μπορεί να «δεθεί» με τους αγώνες των εργαζομένων, όπως δείχνει η προσπάθεια που γίνεται σε σωματεία για στάσεις εργασίας την ερχόμενη Πέμπτη. Ζητούμενο είναι η συνέχιση, κλιμάκωση και περαιτέρω πολιτικοποίηση των αγώνων, η περιφρούρησή τους από τις επιθέσεις του κράτους. Μόνο που η απομόνωση και υπερπροβολή του ζητήματος της περιφρούρησης από το ΚΚΕ, με τρόπο μάλιστα χυδαίο ενάντια στην ΕΑΑΚ και το κίνημα (βλ. σελ. 5), όχι μόνο δεν συμβάλλει, αλλά διευκολύνει την κυβέρνηση. Παράλληλα, η άρνηση του ΚΚΕ να συμβάλλει στοιχειωδώς σε ένα μέτωπο υπεράσπισης των κινητοποιήσεων και των ελευθεριών, τελικά αφήνει ελεύθερο το πεδίο για την επέλαση της κυβερνητικής καταστολής.
Εξαιρετικής σημασίας ζήτημα είναι να τίθεται από τις δυνάμεις του κινήματος αίτημα ανατροπής και κατάργησης του νόμου και, από αυτή τη σκοπιά φυσικά, η μη εφαρμογή του, ώστε να «μείνει στα χαρτιά». Όχι όμως αντίστροφα, όπως ψελλίζουν δυνάμεις του ΣΥΝ και του ΚΚΕ. Αν αποδυναμωθεί ο στόχος της κατάργησης, μειώνεται η πολιτική πίεση, η μάχη σταματά να δίνεται στους δρόμους -αυτό που πρωτίστως νοιάζει την κυβέρνηση- και εγκλωβίζεται στα πανεπιστήμια. Υπονομευτική προς το δυναμισμό του κινήματος είναι επίσης κάθε προσπάθεια «από τα πάνω» και «από τα έξω» αντικατάστασης των καταλήψεων διαρκείας με άλλες μορφές πάλης, «πολύμορφες» ή επιμέρους, όπως αρχίζουν να γράφουν Αυγή και Ριζοσπάστης. Ήδη στο Φιλολογικό Θεσσαλονίκης, η ΠΚΣ κατέβασε πρόταση για κινητοποιήσεις χωρίς κατάληψη. Θα αντέξουν άραγε αυτές οι γραμμές στο ποτάμι του αγώνα;

ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ

Φασισμός Πολύδωρα - Πάγκαλου

2007-03-21T07:20:00.000-07:00

Λάθος, μεγάλο λάθος κάνουν όσοι νομίζουν ότι μόνο η ΝΔ συμπεριλαμβάνει ακροδεξιά, φασίζουσα πτέρυγα στους κόλπους της. Ο επανειλημμένα υπουργός του ΠΑΣΟΚ Θ. Πάγκαλος απέδειξε περίτρανα αυτή την εβδομάδα ότι φασίζουσα πτέρυγα υπάρχει και μέσα στους κόλπους του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης - και μάλιστα πτέρυγα όχι περιθωριακή, αλλά εκπροσωπούμενη από ένα εκ των κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Η φασίζουσα πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ είναι μάλιστα σαφώς πιο επικίνδυνη από εκείνη της ΝΔ, αφού ο Θ. Πάγκαλος ουσιαστικά ζήτησε εμμέσως πλην σαφώς να ...τεθεί εκτός νόμου η Αριστερά!!!
Ας μην κρυβόμαστε, αυτό σημαίνει ο ισχυρισμός του ότι «οι δύο σχηματισμοί της άκρας Αριστεράς στο κοινοβούλιο, το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ ... δεν έχουν πλήρως αποδεχθεί την κοινοβουλευτική δημοκρατία»! Το χειρότερο όμως είναι πως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου ναι μεν έκανε κάποιες κινήσεις έμμεσης διαφοροποίησης, αλλά όχι μόνο δεν διέγραψε τον Πάγκαλο για τις φασίζουσες θέσεις του, αλλά τον έστειλε κι από πάνω να ...εκπροσωπήσει επίσημα ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ στο Συνέδριο της σοσιαλιστικής ΕΔΕΚ στην Κύπρο! Έκανε έτσι έξαλλους τους κύπριους σοσιαλιστές που τον Πάγκαλο δεν θέλουν να τον βλέπουν ούτε ζωγραφιστό εξαιτίας της κατάπτυστης στάσης του υπέρ του σχεδίου Ανάν, όπου έβριζε τους Κύπριους που δεν συμφωνούσαν με αυτό και αντιστέκονταν στο ξεπούλημα της πατρίδας τους! Δεν πρόκειται επομένως για ένα ακόμη απαράδεκτο πολιτικό ατόπημα του ανθρώπου που παρέδωσε τον Οτσαλάν στους Τούρκους και ο οποίος την Τρίτη απέσπασε τα δημόσια συγχαρητήρια του ακροδεξιού «γιαποτσόγλανου» βουλευτή της ΝΔ που εμφανίζεται διαρκώς σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια. Η στάση του Γ. Παπανδρέου «βρωμάει» και όλα δείχνουν ότι το φασιστικό παραλήρημα του Θ. Πάγκαλου όχι μόνο έχει την ανοχή και ίσως τις έμμεσες ευλογίες του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, αλλά φαίνεται πως εντάσσεται και σε ευρύτερο σκοτεινό πολιτικό σχέδιο, το οποίο υπηρετούν και κάποιοι κύκλοι της ΝΔ και των σωμάτων ασφαλείας, μαζί με τις μαριονέτες τους.
Η εξαφάνιση όμως από το πολιτικό προσκήνιο του Β. Βενιζέλου, ο οποίος -έστω καιροσκοπικά- «έκλεινε το μάτι» στο κίνημα και η αντικατάστασή του από την ορμητική εισβολή του Θ. Πάγκαλου με τις φασίζουσες απόψεις και μάλιστα με ορολογία εντελώς ξένη προς την ελληνική νοοτροπία υποδηλώνει πολλά γι' αυτούς που κινούν τα νήματα αυτών των σχεδίων. Σε αυτήν ακριβώς την πολιτική συγκυρία, η απόπειρα του Ν. Κωνσταντόπουλου να υπονομεύσει ακριβώς τούτη τη στιγμή τον Αλ. Αλαβάνο με κάποιες δήθεν θέσεις για την κρίση στην παιδεία, προκάλεσε πολύ σοβαρό προβληματισμό ως προς τους πραγματικούς στόχους που επιδιώκει ο τέως αρχηγός του ΣΥΝ. Πολύ παράδοξο φαίνεται, την ώρα που η κυβέρνηση της Δεξιάς προωθεί καθεστώς αστυνομοκρατίας και δέρνει τον κόσμο και ο Πάγκαλος βρίσκεται σε αντικομμουνιστικό και αντιαριστερό ντελίριο ενώ ο Αλ. Αλαβάνος δέχεται λυσσαλέα επίθεση από τη ΝΔ, τα ΜΜΕ και τα «παγκαλοειδή», ο Ν. Κωνσταντόπουλος να θυμάται τις διαφορές του με τον πρόεδρο του ΣΥΝ και να του σκάβει το λάκκο!
Η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Το φασισταριό της ΝΔ έχει κυριολεκτικά «ξεσαλώσει». Οι δηλώσεις του Β. Πολύδωρα περί «αντάρτικου πόλεων» μπορεί να φαίνονται γελοίες, αλλά στην πραγματικότητα αποτελούν πολύ μεγάλο κίνδυνο για τις δημοκρατικές ελευθερίες, καθώς αποσκοπούν στην προετοιμασία του εδάφους για τη λήψη περισσότερων μέτρων στραγγαλισμού των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Η ασύδοτη ρίψη χημικών μέσα στο χώρο των δικαστηρίων εναντίον των γονέων που προσπαθούσαν να μπουν στην αίθουσα όπου θα δικάζονταν τα παιδιά τους και όπου όλος ο χώρος είχε καταληφθεί από αστυνομικούς με πολιτικά σε διατεταγμένη υπηρεσία -όπως γινόταν επί χούντας ή στα έκτακτα στρατοδικεία τον καιρό του εμφυλίου πολέμου- αποτελεί νέο βήμα στην πλήρη υπαγωγή της δικαιοσύνης σε αστυνομοκρατικό καθεστώς. Όργιο ακροδεξιών κηρυγμάτων και μέσα στη Βουλή από τους αποχαλινωμένους βουλευτές της ΝΔ με επικεφαλής τον ίδιο τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του κόμματός τους Κώστα Τασούλα: «Η απειλή να χαρακτηριστείς ότι εκστομίζεις χουντικές απόψεις δεν πτοεί πλέον κανέναν. Δεν με νοιάζει να λέτε ότι έχω τέτοιες απόψεις!» διακήρυξε το νεοδημοκρατικό φασιστοειδές και συνέχισε: «Χούντα είναι αυτοί που έχουν διαλύσει τα πανεπιστήμια, χούντα είναι αυτοί που κρύβονται μέσα στο καταχρηστικό άσυλο». «Αυτοί που φορούν κουκούλες, δεν έχουν ανθρώπινη υπόσταση(!)» δήλωσε και ο προεδρεύων εκείνης της συνεδρίασης της Βουλής Γιώργος Σούρλας - γόνος της «επιφανούς» οικογενείας των αιμοσταγών σφαγέων της Θεσσαλίας κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου!
Η Δεξιά έχει πάθει μεγάλη ζημιά από τη συντριπτική ήττα που υπέστη από το φοιτητικό κίνημα, την ώρα που είχε στο πλευρό της τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και τα ΜΜΕ. Δεν μπορεί να συγκρατηθεί και αποκαλύπτει τις ακροδεξιές τάσεις που ανέκαθεν υπήρχαν στο εσωτερικό της. Αυτό όμως, όσο κι αν την κάνει αποκρουστική, δεν την κάνει λιγότερο επικίνδυνη. Η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση για την απόκρουση της φασίζουσας κυβερνητικής διολίσθησης αποτελεί πλέον επιτακτική ανάγκη.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

2007-03-21T05:51:00.000-07:00

Αντισυνταγματικός ο νόμος πλαίσιο!

2007-03-21T04:01:00.000-07:00

Ζήτημα πρώτο: Άρθρο 3 παρ. 7 του σχεδίου νόμου: ακαδημαϊκές ελευθερίες και ακαδημαϊκό άσυλο.
Δεν είναι σύμφωνη με το αρ. 7 παρ. 1 του Συντάγματος, που επιβάλει να ορίζεται με απόλυτη σαφήνεια στο νόμο η τιμωρούμενη πράξη (nullum crimen sine lege certa) η ρύθμιση που ορίζει ότι «οι παραβάτες του άρθρου αυτού για το ακαδημαϊκό άσυλο τιμωρούνται με ποινή φυλάκισης έως 6 μηνών». Στη συγκεκριμένη ρύθμιση δεν περιγράφεται συγκεκριμένα ποια είναι η αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος, ποιες πρακτικές δηλαδή εμποδίζουν την ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών. Η αποδυνάμωση του συγκεκριμένου χαρακτήρα της μέχρι πρόσφατα ισχύουσας ρύθμισης μπορεί να θεωρηθεί αντισυνταγματική και από την άποψη της αντικειμενικής μείωσης της δικαιοκρατικής εγγύησης του άρθρου 7, παρ. 1 του Συντάγματος.
Ζήτημα δεύτερο: Άρθρο 3 παρ. 7 του σχεδίου νόμου: Ακαδημαϊκές ελευθερίες και ακαδημαϊκό άσυλο. Παραβιάζει την κατοχυρωμένη αρχή της πλήρους ακαδημαϊκής ελευθερίας η υπό τη γενική διατύπωση «οι παραβάτες των διατάξεων του άρθρου αυτού» συμπερίληψη της «επιβολής ορισμένων μόνο επιστημονικών απόψεων και ιδεών» (παρ. 2 άρθρου 3) στο πεδίο της αξιόποινης πράξης της «παραβίασης ασύλου». Σε καμία περίπτωση η διάδοση ιδεών δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά παραβίαση ασύλου και να τιμωρείται ως τέτοια.
Ζήτημα τρίτο: Άρθρο 4 παρ. 2 του σχεδίου νόμου: Πρότυποι εσωτερικοί κανονισμοί λειτουργίας των ΑΕΙ. Δεν είναι σύμφωνη με την καθιερούμενη στο άρθρο 16 παρ. 5 του Συντάγματος «πλήρη αυτοδιοίκηση» των ΑΕΙ, η υποχρεωτική ισχύς «πρότυπου γενικού εσωτερικού κανονισμού», που θα καταρτιστεί από το υπουργείο Παιδείας σε χρονικό διάστημα έξι μηνών από τη ψήφιση του σχεδίου νόμου. Ο πρότυπος (κρατικός) εσωτερικός κανονισμός είναι αντισυνταγματικός από την ώρα που υπεισέρχεται σε θέματα χάριν των οποίων θεσπίστηκε η πλήρης αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ, δηλαδή υπεισέρχεται στο πεδίο της δημιουργικής διαφοροποίησης (ή διαφορετικότητας) των ιδρυμάτων.
Ζήτημα τέταρτο: Άρθρο 4 παρ. 2 του σχεδίου νόμου: Εσωτερικοί κανονισμοί λειτουργίας και λήψη αποφάσεων των ΑΕΙ. Αμφίβολης συνταγματικότητας είναι και η πρόβλεψη περί απαγόρευσης στα ΑΕΙ να λαμβάνουν αποφάσεις «ζωτικού ενδιαφέροντος» μετά τη θέση σε ισχύ του πρότυπου γενικού εσωτερικού κανονισμού, αν κάποιο ΑΕΙ δεν τον τηρήσει ή δεν καταρτίσει τον δικό του κανονισμό. Η αοριστία της έκφρασης «ζωτικού ενδιαφέροντος», σε συνδυασμό με το γεγονός ότι, εάν τα πανεπιστήμια δεν λάβουν αποφάσεις στα κρισιμότερα ζητήματα που τα αφορούν, στην ουσία αυτοακυρώνονται, οδηγούν στο συμπέρασμα περί παραβίασης της αρχής της ακαδημαϊκής ελευθερίας και της «πλήρους αυτοδιοίκησης».
Ζήτημα πέμπτο: Άρθρο 5, παρ. 5 και 6 του σχεδίου νόμου: Ακαδημαϊκός- αναπτυξιακός προγραμματισμός. Δεν είναι σύμφωνη με την κατοχυρωμένη στο αρ. 16 παρ. 5 «πλήρη αυτοδιοίκηση» των ΑΕΙ, η εξάρτηση της χρηματοδότησής τους από μία 4ετή σύμβαση, που προβλέπεται ότι θα συνάπτουν με το κράτος. Και τούτο γιατί, με δεδομένη τη διαπραγματευτική υπεροχή της πλευράς του υπουργείου Παιδείας (που δίνει τα χρήματα) έναντι εκείνης των ΑΕΙ (που τα ζητούν), η -έστω έμμεση- «απειλή» της μειωμένης χρηματοδότησης είναι πολύ πιθανό -και πάντως δυνατό- να επηρεάσει την ουσία των επιλογών του κάθε ιδρύματος (τόσο σε σχέση με τα αντικείμενα της διδασκαλίας ή της έρευνας όσο και με τα πρόσωπα που θα τα υπηρετήσουν), θέτοντας έτσι ουσιαστικά εκποδών τη συνταγματικά προστατευόμενη ακαδημαϊκή ελευθερία.
Ζήτημα έκτο: Άρθρο 5 παρ. 5 του σχεδίου νόμου: Αναστολή χρηματοδότησης των ΑΕΙ. Αντισυνταγματική επίσης είναι η πρόβλεψη για αναστολή κάθε κρατικής χρηματοδότησης προς ΑΕΙ σε περίπτωση που «με ευθύνη του ΑΕΙ, δεν υπάρχει τετραετές αναπτυξιακό πρόγραμμα». Η σχετική υποχρέωση αρωγής και στήριξης από το κράτος δεν εξαρτάται και δεν μπορεί να εξαρτάται, σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, από καμία έξωθεν επιβαλλόμενη υποχρέωση. Πολύ περισσότερο η μη συμμόρφωση με την παραπάνω υποχρέωση δεν μπορεί να «στραγγαλίζει» την ίδια τη λειτουργία των πανεπιστημίων . Διότι δεν νοείται ως συνέπεια να επέλθει πτώχευση του πανεπιστημίου προκαλούμενη από το κράτος, πτώχευση από την οποία ούτως ή άλλως κινδυνεύει σήμερα το πανεπιστήμιο εξαιτίας της απολύτως ανεπαρκούς χρηματοδότησης.
Ζήτημα έβδομο: Άρθρο 9 παρ. 1 του σχεδίου νόμου: Ένταξη σε σχολές ανάλογα με το γνωστικό αντικείμενο. Αντίκειται στην αρχή της κατοχυρωμένης στο αρ. 16 παρ. 5 «πλήρους αυτοδιοίκησης» των ΑΕΙ η πρόβλεψη ότι απαιτείται προεδρικό διάταγμα, δηλαδή πράξη της διοίκησης, για τη ρύθμιση ενός καθαρά εσωτερικού ακαδημαϊκού ζητήματος, όπως είναι η ένταξη Τμημάτων σε Σχολές αναλόγως του γνωστικού αντικειμένου.
Ζήτημα όγδοο: Άρθρο 16 παρ. 1 σχεδίου νόμου: Διάρκεια εξαμήνων - εξεταστικές περίοδοι. Είναι ιδιαιτέρως αμφίβολο αν είναι συνταγματικά ανεκτές οι παρενέργειες που θα προκύψουν από τυχόν εφαρμογή της διάταξης σύμφωνα με την οποία κάθε διδακτικό εξάμηνο διαρκεί ορισμένο χρόνο, η υπέρβαση του οποίου οδηγεί άνευ ετέρου σε απώλεια του εξαμήνου. Η πρώτη παρενέργεια συνίσταται στον εκ των πραγμάτων «ετεροκαθορισμό» του δικαιώματος απεργίας των διδασκόντων (αφού αν απεργήσουν για περισσότερες από δύο εβδομάδες αυτομάτως χάνεται το εξάμηνο, επέρχεται δηλαδή συνέπεια όχι σε βάρος των ίδιων αλλά των φοιτητών), ενώ η δεύτερη αφορά την ακαδημαϊκή ελευθερία των διδασκόντων, μέρος της οποίας είναι και η δυνατότητά τους να αντιδρούν με όλα τα νόμιμα μέσα, συμπεριλαμβανομένης και της απεργίας, όταν θεωρούν ότι αυτό δικαιολογείται από τις ακαδημαϊκές συνθήκες.

ΚΡΑΤΙΚΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ

2007-03-10T16:35:00.000-08:00

ΟΡΓΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΟΧΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΧΟΥΝΤΑΣ.
ΑΓΡΙΕΨΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΞΕΣΑΛΩΝΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΔΕΞΙΑΣ. Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ. ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ. ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ. ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ

NO MATTER HOW HARD YOU TRY YOU CAN'T STOP US NOW !!!

2007-03-09T05:00:00.000-08:00

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΙΣΩ ΔΕ ΓΥΡΝΑ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑΝΕ ΟΙ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

ΜΕ ΜΑΤ ΚΑΙ ΒΙΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ

2007-03-09T04:54:00.000-08:00

Καταγγέλουμε τη χουντικής εμπνεύσεως πρωτοφανή καταστολή που δεχτήκαμε σήμερα στο Πανελλαδικό-Πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στην Αθήνα. Οι σαράντα χιλιάδες των διαδηλωτών χτυπήθηκαν αλύπητα από τις αμέτρητες αστυνομικές δυνάμεις που προχώρησαν σε 61 προσαγωγές και 12 συλλήψεις.

Ξεσηκωμός ενάντια στο αμόκ αυταρχισμού και στο νόμο-έκτρωμα

2007-03-07T18:54:00.000-08:00

Φουντώνει το κίνημα φοιτητών και πανεπιστημιακών αυτή την εβδομάδα, καθώς έριξε λάδι στη φωτιά ο απρόκλητος πυροβολισμός αστυνομικού στην πορεία της Πέμπτης και η έναρξη της «συζήτησης» του νόμου πλαίσιο την Τρίτη στην ολομέλεια της Βουλής. Το αίτημα της απόσυρσης του νόμου εκτρώματος, ενισχύεται με την προβολή πολιτικών διεκδικήσεων: Την άμεση παραίτηση των υπουργών Παιδείας και Δημόσιας Τάξης, την ήττα της πολιτικής κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΕΕ, την ανατροπή της «χούντας των σκοταδιστών - μεταρρυθμιστών», που πυροβολεί και τρομοκρατεί. Ευρύτερα η νεολαία και οι εργαζόμενοι βλέπουν ότι ο αγώνας αυτός είναι και δικός τους, είναι αγώνας κάθε εργαζόμενου, κάθε ανυπότακτου ανθρώπου. Κατειλημμένα είναι πάνω από 300 τμήματα, ενώ ακόμα και σχολές που πήρε το μπλοκ της υποταγής, όπως οι Πολιτικοί Μηχανικοί, ξαναψηφίζουν κατάληψη, μετά από μαζικές συνελεύσεις. Ξεσηκωμός επικρατεί για το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Πέμπτης, που θα εξελιχθεί σε πανελλαδικό σε περίπτωση που η κυβέρνηση ψηφίσει το νόμο. Ο χημικός πόλεμος της αστυνομίας κατά των διαδηλωτών, οι ξυλοδαρμοί και οι συλλήψεις στο σωρό, η ομίχλη συκοφαντίας και παραπληροφόρησης από τα ΜΜΕ, που εκδηλώθηκαν ξανά αυτή την εβδομάδα, αποτελούν αφενός επιλογή της κυβέρνησης για να τσακίσει το κίνημα και αφετέρου τον προπομπό της απαγόρευσης και ποινικοποίησης ουσιαστικά της μαχητικής συλλογικής διεκδίκησης μέσα στο πανεπιστήμιο και στο δρόμο, από το νόμο έκτρωμα των Καραμανλή και Γιαννάκου. Προκλητική η Γιαννάκου απορρίπτει και την έκκληση έξι πανεπιστημίων να ανασταλεί η ψήφιση του νομοσχεδίου, λέγοντας ότι σύντομα «θα γίνει νόμος του κράτους». Ελπίζουν ότι μετά την ψήφιση του νόμου θα επικρατήσει «νόμος και τάξη». Είναι γελασμένοι! Το κίνημα αυτό τραβάει μακριά, όχι μόνο μέχρι την κατάργηση του νόμου, αλλά μέχρι την κατάκτηση των δικαιωμάτων της νεολαίας σε παιδεία, εργασία, πολιτισμό. Όπως τονίζεται σε ανακοίνωση του ΝΑΡ, έρχεται στο προσκήνιο η ανάγκη για μια απελευθερωτική παιδεία, προς όφελος των νέων και των εργαζομένων, ενάντια στην υποταγή της παιδείας και της εργασίας στα συμφέροντα του κεφαλαίου.

ΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ...

2007-03-04T16:05:00.000-08:00

οι νίκες του Φοιτητικού Κινήματος δεκαετία 90 και έπειτα..

Συχνό φαινόμενο στις καθημερινές κουβέντες με φοιτητές είναι η απαισιοδοξία και ότι δεν πρόκειται να αλλάξει είτε παλέψουμε είτε όχι, παρακάτω παραθέτουμε σημαντικά αποτελέσματα που είχαν οι συλλογικές κινητοποιήσεις των φοιτητών.

Το 1992 ο τότε Υπουργός Παιδείας της ΝΔ Γ.Σουφλιάς ψήφισε πραξικοπηματικά στη Βουλή νομοσχέδιο για την εφαρμογή των 2 κύκλων (3*2- bachelor - master ) το σπάσιμο των ενιαίων πτυχίων και των επαγγελματικών και εργασιακών δικαιωμάτων που κατοχυρώνουν. Η ρύθμιση πάγωσε από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις και τις καταλήψεις και μετά από 2 χρόνια αποσύρθηκε.

Το 1995 ο τότε Υπουργός Παιδείας (και νυν πρόεδρος) του ΠΑΣΟΚ Γ.Παπανδρέου ψήφισε νόμο για την εισαγωγή της βιβλιοκάρτας και την κατάργηση των δωρέαν συγγραμάτων (!). Μετά από 3 εβδομάδες καταλήψεων ο νόμος πάγωσε και ενώ παραμένει ως και τις μέρες μας νόμος του κράτους (γιατί άραγε δεν τον κατάργησε το δημοκρατικό ΠΑΣΟΚ και η ΠΑΚ αλλά και η κυβέρνηση της ΝΔ τόσα χρόνια;)) η εφαρμογή του αναστέλλεται κάθε χρόνο από το θερινό τμήμα της Βουλής και εγκρίνεται κονδύλι για τη χορήγηση δωρεάν βιβλίων σε όλους μας.

Το 1999 μετά και την ψήφιση των ΠΣΕ (των αντίστοιχων ΙΔΒΕ) από το ΠΑΣΟΚ και την ίδρυση τους σε διάφορα πανεπιστήμια πανελλαδικά, το φοιτητικό κίνημα κατάφερε να τα καταργήσε ι, καταχυρώνοντας ως σήμερα το ενιαίο πτυχίο και τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα που μας καταχυρώνει.

Το 2001 ο ΥΠΕΠΘ του ΠΑΣΟΚ Π.Ευθυμίου ψήφισε το νόμο για την «Ανωτατοποιήση των ΤΕΙ» επιχειρώντας για άλλη μια φορά να σπάσει τα ενιαία πτυχία σε 3*2, αλλά και να εισάγει την «Αξιολόγηση». Μετά από ένα μεγάλο πανελλαδικό φοιτητικό κίνημα, με πορείες και καταλήψεις ούτε τα πτυχία έσπασαν, ούτε η αξιολόγηση εφαρμόστηκε. Πρόσφατα μάλιστα βγήκε απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που έβγαλε αντισυνταγματική την

Το 2004 προσχέδιο νόμου για του ΠΑΣΟΚ για Δια Βίου Μάθηση Αξιολόγηση και ίδρυση Διεθνούς Ελληνικού Πανεπιστημίου στην Θεσσαλονική με δίδακτρα, παγώνει με κινητοποιήσεις των φοιτητών και το ΠΑΣΟΚ ουδέποτε το φέρνει προς ψήφιση στην Βουλή λόγω και Βουλευτικών Εκλογών.

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΕΔΕΙΧΝΕ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ ΤΙΣ ΦΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΙΕΚ,ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΣΚΟΠΕΥΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ...ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

2007-02-25T13:03:00.000-08:00

Mια εικονα=1000 λεξεις...

Ολη η Ελλας ειναι υπερ της ιδρυσης των Ιδιωτικων Πανεπιστημιων.
Ολη η Ελλας ειναι υπερ της καταργησης του Ασυλου στα Εκπαιδευτικα Ιδρυματα.
Ολη η Ελλας θελει για πρωθυπουργο το Κωστα Καραμανλη.
Ολη η Ελλας θελει να πηγαινει μπροστα.

Τα παραπανω ειναι στοιχεια απο τις στημενες δημοσκοπησεις της VPRC για λογαριασμο του ΣΚΑΙ και της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ.

ΠΡΕΖΑ TV
16-2-2007

2007-02-23T16:57:00.000-08:00

Ο Νέος Νόμος-Πλαίσιο κατεβαίνει... Το φοιτητικό κίνημα ανεβαίνει!

Το φοιτητικό κίνημα έδειξε για άλλη μια φορά την δυναμική του, με τις εκατοντάδες καταλήψεις απ' όλη την Ελλάδα να κατεβαίνουν στην Αθήνα και να γεμίζουν τους δρόμους. Πάνω από 30.000 φοιτητές και εργαζόμενοι διαδήλωσαν, για μια ακόμα φορά, ενάντια στην Αναθεώρηση του Συντάγματος και την επικείμενη ψήφιση του νέου Νόμου-Πλαισίου. Μπορεί η κυβέρνηση να αλλάζει κάποια σημεία του νόμου, αλλά η ουσία μένει η ίδια: το άσυλο θα καταργηθεί (η Σύγκλητος πλέον θα ορίζει ποιοί χώροι του πανεπιστημίου έχουν άσυλο και ποιοί όχι!), θα υπάρχει ανώτατο χρονικό όριο φοίτησης, οι manager θα διοικούν τα πανεπιστήμια, θα εισαχθούν αλυσίδες στα προγράμματα σπουδών, ενώ όλες οι αλλαγές που θέλουν να πραγματοποιήσουν θα έχουν σαν βασικό πυλώνα την αξιολόγηση. Ίδια μένει η ουσία και του κινήματος: ή θα τα πάρετε όλα πίσω ή τα πανεπιστήμια θα μένουν κλειστά.

Απ' την μεριά της η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε τρόπο να καταστείλει τις κινητοποιήσεις, με την άγρια καταστολή (ΜΑΤ, ξύλο, δακρυγόνα) και τις συλλήψεις της προηγούμενης πορείας, ή με τους εντεταλμένους της - ΔΑΠ-ΝΔΦΚ - να προσπαθούν να σπάσουν τις καταλήψεις δια της βίας. Έμπρακτη ήταν η αλληλεγγύη στους συλληφθέντες διαδηλωτές, που εκφράστηκε με την πορεία των φοιτητικών συλλόγων στην ΓΑΔΑ, το ίδιο απόγευμα.

Το αστυνομικό κράτος της ΝΔ

2007-02-22T16:58:00.001-08:00

H πρωτοφανής ανακοίνωση, την προηγούμενη Πέμπτη το πρωί, της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής, με την οποία γινόταν στοχοποίηση της ΕΑΑΚ, της ΠΟΣΔΕΠ και προσωπικά του προέδρου της Λάζαρου Απέκη ως εκ προοιμίου υπευθύνων για προβλεπόμενα (!) επεισόδια, σηματοδοτεί μια νέα εποχή προσπάθειας επιβολής ενός αστυνομικού κράτους της Δεξιάς του 21ου αιώνα. «Έχουν εντοπισθεί δεκατρία λεωφορεία σε διάφορα εθνικά οδικά δίκτυα και αρμόδιες αστυνομικές υπηρεσίες έχουν τεθεί σε πλήρη ετοιμότητα προκειμένου να αποφευχθούν ανεξέλεγκτες παραβατικές συμπεριφορές επιβαινόντων διαδηλωτών, μεταξύ των οποίων υπάρχουν και άτομα των ΕΑΑΚ και του αντιεξουσιαστικού - αναρχικού χώρου» αναφέρεται μεταξύ άλλων στην παραπάνω ανακοίνωση.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Η ΕΛΑΣ δηλαδή, η οποία «αδυνατεί» να συλλάβει κουκουλοφόρους όταν καίνε, εμφανίζεται όχι μόνο να γνωρίζει την ταυτότητα των ατόμων του αναρχικού χώρου, αλλά και να τους παρακολουθεί στενά ώστε να γνωρίζει αν επιβιβάστηκαν ή όχι σε λεωφορεία για να πάνε σε συλλαλητήρια! Πλήρης λειτουργία δηλαδή του μυστικά ανασυγκροτηθέντος «Σπουδαστικού» της Ασφάλειας! Έπειτα, από πού κι ως πού επιτρέπεται η παρακολούθηση των μετακινήσεων ενός ατόμου με μοναδικό επιχείρημα ότι εμφορείται από αναρχικές ιδέες; Άλλο κεφάλαιο, φυσικά, η επιδίωξη «πολιτικού τσουβαλιάσματος» της ΕΑΑΚ με τους αναρχικούς, με προφανή στόχο να αρχίσει η κυβέρνηση Καραμανλή τις συλλήψεις αριστερών, όταν οι προβοκάτορες της Ασφάλειας προκαλέσουν επεισόδια. Πρόθεση που αποκαλύφθηκε και από το δελτίο ειδήσεων του Άλτερ στις 3 μ.μ. της Παρασκευής, όπου η συντάκτρια ανέφερε πως ο αττικάρχης της ΕΛΑΣ είπε ότι «ενημέρωσα τις δυνάμεις (των ΜΑΤ) για τους κυρίους Δρίτσα και Γράψα (σ.σ. στελέχη της ΕΑΑΚ), εφόσον δώσουν εντολή να επιτεθούν με μολότοφ στον φραγμό, να συλληφθούν»! Σε απλά ελληνικά δηλαδή ο αττικάρχης διέταξε τη σύλληψη των στελεχών της ΕΑΑΚ με την πρώτη μολότοφ που θα ρίξουν οι προβοκάτορες της Ασφάλειας ή οποιοσδήποτε άλλος! Είναι προφανές πως το ΝΑΡ, η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση και η ΕΑΑΚ βρίσκονται άμεσα πλέον στο στόχαστρο της κυβέρνησης της Δεξιάς και πρέπει να ληφθούν κατεπειγόντως τα πολιτικά μέτρα αντιμετώπισης αυτής της απειλής. Είναι εξόφθαλμη επίσης η προσπάθεια κατατρομοκράτησης των πολιτικών δυνάμεων, των συνδικαλιστικών φορέων και των προσώπων που πρωτοστατούν στο κίνημα αντίστασης στο χώρο της εκπαίδευσης, ωθώντας τεχνηέντως διαφόρους να υποβάλλουν αγωγές εναντίον των συνδικαλιστών για ζημιές που γίνονται κατά τη διάρκεια επεισοδίων! «Μετά τις ζαρντινιέρες, τους κουκουλοφόρους, τους βιασμούς και τα ναρκωτικά, τι άλλο να περιμένουμε;» αναρωτήθηκε ο Λ. Απέκης.

Τίποτα δεν πρέπει να περιμένουμε! Ο κίνδυνος είναι άμεσος και απαιτείται η κινητοποίηση όλων για την αντιμετώπιση της απειλής του σύγχρονου ολοκληρωτισμού της κυβέρνησης της Δεξιάς. «Αν κάποιοι έχουν στο μυαλό τους να μου δημιουργήσουν σκηνικό αίματος, πρέπει να ξέρουν ότι θα κατέβω και θα τους πλακώσω με τα ίδια μου τα χέρια» δήλωσε μετά από όλα αυτά ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρων Πολύδωρας. «Κυβέρνηση με πηλίκιο - Νέο πλήγμα κατά της δημοκρατίας» ήταν οι χθεσινοί πρωτοσέλιδοι τίτλοι της Αυγής. «Όλα έχουν τα πολιτικά τους όρια» δήλωσε ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλ. Αλαβάνος. «Η προκλητική ανακοίνωση της ΓΑΔΑ δείχνει την κλιμακούμενη επιχείρηση τρομοκράτησης του λαϊκού κινήματος, για την οποία η κυβέρνηση έχει την ευθύνη» αναφέρει ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ. Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης «επιτίθεται εναντίον κομμάτων και συνδικαλιστικών οργανώσεων με συκοφαντικούς και υβριστικούς χαρακτηρισμούς, την ώρα που στους κόλπους του υπουργείου του αναπτύσσονται λογικές αστυνομικού κράτους με παρακρατική υφή» κατήγγειλε και ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Π. Ευθυμίου. Όντως έτσι είναι. Η προκλητική ανακοίνωση της ΓΑΔΑ, η οποία στόχο είχε να γνωστοποιήσει σε όλους ότι παρακολουθούνται με βάση τα φρονήματά τους, ότι υφίσταται και σήμερα υπηρεσία της Ασφάλειας που παρακολουθεί τους σπουδαστές και τους καθηγητές στα πανεπιστήμια, οδηγεί αναπότρεπτα στο συμπέρασμα πως η κυβέρνηση Καραμανλή έχει απόλυτη ανάγκη ανασύστασης και του παρακράτους προκειμένου να λειτουργήσει το αστυνομικό της κράτος. Προβοκάτορες, χαφιέδες, αδίστακτοι μπράβοι αποτελούν απαραίτητα στοιχεία κάθε είδους παρακράτους οποιασδήποτε εποχής, άρα και της σημερινής.

Δεν είναι όμως ώρα για πολλές συζητήσεις. Οι προθέσεις του κράτους της Δεξιάς έχουν γίνει σαφείς. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στο εκκολαπτόμενο αστυνομικό κράτος της ΝΔ να δολοφονήσει κι άλλον Τεμπονέρα, όπως έκανε επί Μητσοτάκη, την αμέσως προηγούμενη φορά που είχε την εξουσία. Ούτε να δολοφονήσει κι άλλον Κουμή και Κανελλοπούλου, όπως είχε κάνει το 1980, λίγο πριν παραδώσει την εξουσία για πρώτη ουσιαστικά φορά μετά τον εμφύλιο (με εξαίρεση το αμφιλεγόμενο σύντομο διάλειμμα των λίγων μηνών του 1964-65). Είναι ώρα δράσης. Απαιτείται αποφασιστική αντίσταση για να αποτραπούν τα χειρότερα πριν είναι αργά.

Η ιδεολογία του λενινισμού

2007-02-22T16:49:00.000-08:00

Λενινισμός αποκαλείται ένα σύνολο θεωρητικών ιδεών του Λένιν, δηλωτικών συγκεκριμένης προσέγγισης του μαρξισμού και της σοσιαλιστικής επανάστασης, οι οποίες αποτέλεσαν κομβικά σημεία της ιδεολογίας του κομμουνιστικού κινήματος, στην πλειονότητα των αποχρώσεών του και στη μεγαλύτερη περίοδο της ιστορίας του. Ένα από αυτά τα σημεία είναι η άποψη του Λένιν ότι η αυθόρμητη-καθημερινή συνείδηση των εκπροσώπων της μισθωτής εργασίας δεν υπερβαίνει τα όρια της αστικής κοινωνίας, δεν δύναται να κατανοήσει τα καθολικά συμφέροντα και τις δυνατότητες χειραφέτησης της εργατικής τάξης. Η επαναστατική συνειδητοποίηση μπορεί να επέλθει ως αποτέλεσμα της διάδοσης της σοσιαλιστικής ιδεολογίας από ένα επαναστατικό εργατικό κόμμα.

Περικλής Παυλίδης

Ο Λένιν έδινε ιδιαίτερη σημασία στη θεωρητική τεκμηρίωση της στρατηγικής του εργατικού κινήματος, πιστός στη μαρξική αντίληψη ότι μόνον ο επιστημονικός σοσιαλισμός συνιστά αυθεντική συνειδητοποίηση των ιστορικών προοπτικών της εργατικής τάξης. Δεδομένου ότι οι εργάτες, λόγω του υποδουλωτικού καταμερισμού εργασίας, δεν μπορούσαν από μόνοι τους να συγκροτήσουν μια θεωρητικά τεκμηριωμένη σοσιαλιστική στρατηγική, η διεκπεραίωση αυτού του έργου επαφιόταν σε μια οργανωμένη πολιτική πρωτοπορία.

Ως εκτούτου, ο Λένιν εισηγήθηκε τη δημιουργία ενός επαναστατικού κόμματος «νέου τύπου» με σαφή οργανωτική δομή, συγκεντρωτική διοίκηση και αυστηρή πειθαρχία. Το κόμμα αυτό, στελεχωμένο από επαγγελματίες επαναστάτες, θα έπρεπε να λειτουργήσει ως ο καθοδηγητής όλων των δυνάμεων του εργατικού κινήματος στον αγώνα για τον ύψιστο σκοπό της σοσιαλιστικής επανάστασης και της οικοδόμησης μιας αταξικής κοινωνίας.

Στη λενινιστική αντίληψη της επανάστασης ξεχωρίζει η έμφαση στη βίαιη καταστροφή του παλαιού κρατικού μηχανισμού και στην αντικατάστασή του από ένα κράτος δικτατορίας του προλεταριάτου. Το νέο αυτό κράτος θα ήταν μεταβατικού χαρακτήρα, θα ασκούσε βία στις μειοψηφικές αντεπαναστατικές δυνάμεις, ενώ, παράλληλα, θα περιελάμβανε τη μαζική ενεργητική συμμετοχή των εργαζομένων, με αντιπροσωπευτικές αλλά και άμεσες μορφές, στην άσκηση της εξουσίας. Ο Λένιν είχε υπ’ όψιν του ένα κράτος που απονεκρώνεται σταδιακά, στο βαθμό που ο λαός αναλαμβάνει την εκτέλεση των διευθυντικών και οργανωτικών λειτουργιών του.

Η έμφαση που δίνει ο Λένιν στην καταστροφή του αστικού κράτους συνδέεται με την πεποίθησή του ότι πρόκειται για γραφειοκρατικό μηχανισμό, αναπόδραστα αποξενωμένο από τις ανάγκες της κοινωνίας, σύμμαχο της κοινωνικής ανισότητας και καταπίεσης. Οι σχέσεις των ανθρώπων μέσα στον κρατικό μηχανισμό είναι αυτές της κυριαρχίας και υποταγής, των προνομίων, του νεποτισμού, της δουλοπρέπειας, της μυστικοπάθειας και της ιδιοτέλειας, και, συνεπώς, είναι εκμαυλιστικές και αλλοτριωτικές.

Κεφαλαιώδες σημείο του λενινισμού είναι η εκτίμηση για το εφικτό μιας σοσιαλιστικής επανάστασης σε χώρες με χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης της κεφαλαιοκρατίας. Παρουσιάζοντας μια θεωρία για τον ιμπεριαλισμό ως ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού και εντοπίζοντας την κυρίαρχη τάση της εξάπλωσης των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων, διαμέσου της εξαγωγής κεφαλαίου, σε χώρες με ισχυρά προκαπιταλιστικά κατάλοιπα, ο Λένιν συμπεραίνει ότι η όξυνση των αντιθέσεων της κεφαλαιοκρατίας δεν μπορεί να συμβαίνει με τον ίδιο ρυθμό και ένταση σε όλα τα σημεία του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Επισημαίνοντας την ανισομερή καπιταλιστική ανάπτυξη των διαφόρων χωρών διατυπώνει τη θεωρία του ασθενούς κρίκου. Σύμφωνα με αυτή, η επαναστατική κατάσταση είναι πιθανό να προκύψει όχι στις πλέον ανεπτυγμένες χώρες, όπως πίστευαν, αρχικά, οι Μαρξ και Ένγκελς (σε μια εποχή όπου οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις περιορίζονταν σε μια μικρή ομάδα ευρωπαϊκών, κυρίως, χωρών), αλλά σε χώρες λιγότερο ανεπτυγμένες, όπως η Ρωσία, όπου η ίδια η ανάπτυξη του καπιταλισμού, γεννώντας την αντίθεση κεφαλαίου - μισθωτής εργασίας, οξύνει στο έπακρο ένα ευρύτερο φάσμα αντιθέσεων: μεγάλης ημιφεουδαρχικής γαιοκτησίας - αγροτών, κυρίαρχης εθνότητας «καταπιεζόμενων εθνικών μειονοτήτων, ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών» κρατών εξαρτημένων από το ξένο κεφάλαιο. Οι αντιθέσεις αυτές θα δημιουργούσαν το εκρηκτικό μείγμα της κοινωνικής επανάστασης.

Ο Λένιν κατέφασκε τη δυνατότητα και αναγκαιότητα μετεξέλιξης της αστικοδημοκρατικής επανάστασης σε σοσιαλιστική, αναπτύσσοντας τη μαρξική ιδέα της διαρκούς επανάστασης.

Η ίδια η εκδήλωση της επανάστασης θα σηματοδοτούταν από αυτό που ο Λένιν αποκαλούσε επαναστατική κατάσταση, δηλαδή, από την αντικειμενική όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων σε σημείο που «τα κάτω στρώματα να μη θέλουν και οι κορυφές να μην μπορούν να ζήσουν όπως παλιά» ενώ οι λαϊκές μάζες να αναλαμβάνουν «αυτοτελή ιστορική δράση».

Καθοριστικό ρόλο στην επιτυχία της επανάστασης καλούταν να παίξει η ηγεμονία της εργατικής τάξης σε μια συμμαχία με ευρύτερα λαϊκά στρώματα και, κυρίως, με τους φτωχούς αγρότες.

Οι παραπάνω απόψεις του Λένιν, ειδοποιά γνωρίσματα της ιδεολογίας του λενινισμού, αποτέλεσαν, μαζί με το θεωρητικό κεκτημένο των Μαρξ και Ένγκελς, τους θεμέλιους λίθους του κομμουνιστικού κινήματος, ως διακριτού κοινωνικοπολιτικού και ιδεολογικού ρεύματος της εργατικής τάξης.

Ο λενινισμός δοκιμάστηκε στα επαναστατικά εγχειρήματα του 20ου αιώνα. Η ιδέα της σοσιαλιστικής επανάστασης στους ασθενείς κρίκους του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, η οποία φάνταζε ως αίρεση στο μυαλό παλαιών μαρξιστών, όπως ο Κάουτσκι και ο Πλεχάνοφ, απεδείχθη τελικά ότι εκφράζει μια νομοτέλεια και όχι κάποιο τυχαίο περιστατικό. Οι επαναστατικές θύελλες του 20ου αιώνα ξέσπασαν αρχικά στη Ρωσία και κινήθηκαν από την Ευρώπη προς τις χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Η επανάσταση νίκησε, τελικά, εκεί όπου το επίπεδο ανάπτυξης των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων, αλλά και του κοινωνικού χαρακτήρα της εργασίας, ήταν αρκετά, έως εξαιρετικά, χαμηλό.

Σε όλες, σχεδόν, τις επαναστατικές ανατροπές του 20ου αιώνα οι ιδέες του Λένιν για το επαναστατικό κόμμα, για τη συμμαχία εργατών -αγροτών, για την καταστροφή του παλαιού κρατικού μηχανισμού, για τη στενή σχέση της αστικοδημοκρατικής επανάστασης με τη σοσιαλιστική προοπτική έτυχαν ευρείας εφαρμογής και επιβεβαίωσης. Ο Λούκατς είχε ήδη το 1924 επισημάνει ότι στο λενινισμό «η θεωρία του ιστορικού υλισμού προσέγγισε ακόμη περισσότερο τον καθημερινό αγώνα του προλεταριάτου, έγινε περισσότερο πρακτική, απ’ ό,τι μπορούσε να είναι στην εποχή του Μαρξ». Ο Λένιν ήταν αυτός που έφερε την επαναστατική θεωρία σε αντιστοιχία με την κοινωνικο-πολιτική φυσιογνωμία των επαναστατικών εγχειρημάτων του 20ου αιώνα.

Σ’ αυτή όμως τη φυσιογνωμία υπήρχε μια σημαντική αντίφαση. Η ανάγκη και επιθυμία ριζικής αλλαγής της κοινωνίας σε σοσιαλιστική κατεύθυνση απεδείχθη καθοριστική σε χώρες όπου, εξαιτίας της ανεπάρκειας υλικών και ευρύτερα πολιτισμικών προϋποθέσεων, οι σοσιαλιστικές σχέσεις ήταν εξαιρετικά δύσκολο να αναπτυχθούν.

Σε συνάρτηση με την παραπάνω αντίφαση θα λέγαμε ότι η νίκη των σοσιαλιστικών επαναστάσεων του 20ου αιώνα απεκάλυψε, εκτός από τα ισχυρά σημεία, και τα όρια του λενινισμού. Η εν λόγω ιδεολογία της επανάστασης δεν περιελάμβανε καμία ανεπτυγμένη θεωρία για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, κάτι, όμως, για το οποίο ουδόλως ευθύνεται ο Λένιν. Το ζήτημα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, ιδιαίτερα σε χώρες με ανεπαρκείς προϋποθέσεις, υπερέβη κατά πολύ την εμβέλεια του θεωρητικού του έργου αλλά και τα ίδια τα βιολογικά του όρια.

Είναι αληθές ότι ο ηγέτης της Οκτωβριανής Επανάστασης διατύπωσε συγκεκριμένες απόψεις για τους τρόπους και τις μεθόδους μετάβασης στη σοσιαλιστική κοινωνία. Επρόκειτο, ωστόσο, για οξυδερκείς επισημάνσεις στα πλαίσια του άμεσου καθήκοντος εκπόνησης της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής του σοβιετικού κράτους και όχι για συστηματικό θεωρητικό αναστοχασμό της νέας κοινωνικής πραγματικότητας.

Βέβαια, στην ΕΣΣΔ οι διάφοροι εντεταλμένοι ιδεολόγοι δεν δίσταζαν να καλλιεργούν την ψευδαίσθηση ότι τα εκάστοτε προγράμματα σοσιαλιστικής ανάπτυξης εδράζονταν στο «ακλόνητο» θεωρητικό οικοδόμημα του λενινισμού. Τραγελαφικό αποτέλεσμα αυτής της νοοτροπίας ήταν, π.χ., να παρουσιάζεται ο Λένιν, άλλοτε, ως οπαδός της πλήρους κατάργησης των εμπορευματικών σχέσεων και, άλλοτε, ως θιασώτης του «σοσιαλισμού της αγοράς».

Τελικά, η συγκρότηση της στρατηγικής των σοσιαλιστικών μετασχηματισμών παρέμεινε ανεπίλυτο πρόβλημα για όλη την ιστορική περίοδο του «υπαρκτού σοσιαλισμού», γεγονός που συνέβαλε στον εκφυλισμό και την κατάρρευσή του. Οι επίγονοι του Λένιν δεν κατάφεραν να δώσουν απαντήσεις σε θεωρητικά ζητήματα του σοσιαλισμού (όπως ο προσδιορισμός των ουσιωδών αντιφάσεων και κινητήριων δυνάμεων της νέας κοινωνίας), τα οποία ο ίδιος είχε προλάβει μόλις να ψηλαφίσει.

Αντιπαραβάλλοντας την ιδεολογία του λενινισμού με τη σκέψη του Λένιν διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν σημεία όχι μόνο αντιστοιχίας αλλά και αναντιστοιχίας. Οι γνωστές ιδέες του για το κόμμα νέου τύπου απέκτησαν στο λενινισμό μιαν απόλυτη διάσταση, που εκφράστηκε με τη μορφή της σχεδόν θρησκευτικής προσήλωσης (αναπόφευκτης, ίσως, σε συνθήκες σκληρών διώξεων των κομμουνιστών) στις κομματικές δομές και κανονισμούς, στην κομματική ηγεσία και τις αποφάσεις της. Ταυτόχρονα, παραγνωρίστηκε το γεγονός ότι ο ίδιος ο Λένιν έβλεπε πάντα το κόμμα ως μέσον για την επίτευξη του τελικού επαναστατικού σκοπού και δεν δίσταζε να αμφισβητήσει την κομματική θεσμικότητα προκειμένου να υπηρετήσει αυτό που θεωρούσε συμφέρον της επανάστασης.

Οι ιδέες του Λένιν για τη δημιουργία και υπεράσπιση ενός κράτους της δικτατορίας του προλεταριάτου διαχωρίστηκαν από τις εναγώνιες προειδοποιήσεις του για τον κίνδυνο του γραφειοκρατισμού, οι οποίες, τουλάχιστον σε ένα μεγάλο μέρος του κομμουνιστικού κινήματος, με κάθε τρόπο αποσιωπήθηκαν.

Τεράστια, επίσης, ήταν η απόσταση του λενινισμού από τη σπουδαία επισήμανση του Λένιν ότι «χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατική πράξη». Η ιδεολογία του λενινισμού, αντί να καλλιεργήσει τη δημιουργική θεωρητική αναζήτηση λειτούργησε ως ένα επαναστατικό ευαγγέλιο που προσφέρει έτοιμες και διαχρονικής αξίας απαντήσεις στα οποιαδήποτε προβλήματα του αγώνα για το σοσιαλισμό.

Γενικά, ο λενινισμός γνώρισε μια ισχυρή δογματοποίηση από τους εκπροσώπους του κινήματος που είχε θεμελιώσει.

Όμως, αυτή η δογματοποίηση και ταυτόχρονα απλούστευση της σκέψης του Λένιν μόνο εν μέρει μπορεί να ερμηνευθεί ως συνέπεια της εργαλειακής αντιμετώπισής της από κάποιες γραφειοκρατικές κομματικές ηγεσίες. Σε τελευταία ανάλυση, ο λενινισμός ήταν το αποτέλεσμα του τρόπου ανάγνωσης και κατανόησης του έργου του Λένιν από τα εκατομμύρια των κολασμένων της γης, οι οποίοι είδαν στις ιδέες του ένα πολύτιμο πρακτικό εργαλείο κοινωνικής χειραφέτησης και όχι ένα πεδίο περίπλοκων θεωρητικών αναζητήσεων.

Ας μη μας διαφεύγει, όμως, ότι η σκέψη του Λένιν, εκτός από τις περιπτώσεις απλουστεύσεων, έτυχε, επίσης, σοβαρής μελέτης και επηρέασε το έργο κορυφαίων μαρξιστών ερευνητών. Δημιουργική αξιοποίηση σπουδαίων επισημάνσεων του Λένιν για τη διαλεκτική και τον υλισμό συναντάμε στο έργο του Λούκατς, σε μελέτες για τον ανθρώπινο ψυχισμό και την προσωπικότητα (Βυγκότσκι, Λεόντιεφ, Γκαλπέριν), σε προσπάθειες νοητικής ανασύστασης της διαλεκτικής λογικής του Κεφαλαίου του Μαρξ (Ροζεντάλ, Ιλιένκοφ, Βαζιούλιν), σε απόπειρες επαναδιατύπωσης της θεωρίας του κομμουνισμού ως μετασχηματισμού όλων των προηγούμενων βαθμίδων της ιστορικής εξέλιξης (Βαζιούλιν, Η λογική της ιστορίας).

Το έργο του Λένιν, μεγάλο και αντιφατικό, δεν προσφέρεται για επιπόλαιες - συγκυριακές αποτιμήσεις. Ο διάλογος μαζί του, πέρα από δογματικές εξιδανικεύσεις αλλά και κομφορμιστικούς μηδενισμούς, μπορεί να συμβάλλει στην περαιτέρω προσπάθεια θεωρητικής τεκμηρίωσης και πολιτικής υλοποίησης του ιδεώδους της κοινωνικής χειραφέτησης.

Στοχοποίηση αγωνιστών από το αστυνομικό κράτος της Δεξιάς

2007-02-16T11:22:00.001-08:00

Καταρρέει πλήρως το οικοδόμημα της αντιδραστικής αναθεώρησης του Συντάγματος. Το ΠΑΣΟΚ και προσωπικά ο Γ. Παπανδρέου, κάτω από τον άμεσο κίνδυνο να καταρρεύσουν οι ίδιοι, μέσω ανακοίνωσης του εκπροσώπου τους Π. Ευθυμίου την Παρασκευή, δηλώνουν ότι αποσύρονται ακόμη και από την επόμενη αναθεωρητική Βουλή. Αυτό σημαίνει ότι τόσο το άρθρο 16, όσο και όλα τα άλλα άρθρα δεν πρόκειται να αλλάξουν τα επόμενα οχτώ χρόνια. Μετά την απόρριψη του Ευρωσυντάγματος από τους λαούς της Γαλλίας και της Ολλανδίας, άλλο ένα φιλόδοξο σχέδιο του κεφαλαίου μετατρέπεται σε άταφο νεκρό. Η σημασία της ανατροπής της προσπάθειας για την αναθεώρηση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη στη χώρα μας διότι πραγματοποιήθηκε από το πεζοδρόμιο και όχι από τις κάλπες. Πρόκειται για μεγάλη νίκη των αγώνων των φοιτητών, των πανεπιστημιακών, των εργαζόμενων που θα ενισχύσει την αυτοπεποίθησή τους και θα δυσκολέψει την επίθεση της κυβέρνησης, του κεφαλαίου και της ΕΕ.
Καμία επανάπαυση δεν πρέπει να υπάρξει. Η κυβέρνηση θα επιχειρήσει άμεσα να περάσει τον αντιεκπαιδευτικό νόμο πλαίσιο για τα ΑΕΙ για να κάμψει το μαχόμενο κίνημα. Μέρος της επιχείρησης για την κάμψη του φρονήματος και τη νεοφασιστική καταστολή του κινήματος αποτελεί η συνεννοημένη με τον Καραμανλή και κατ' εντολήν του Πολύδωρα, στοχοποίηση πρωτοπόρων αγωνιστών, μέσω της ανακοίνωσης της ΓΑΔΑ και της συνέντευξης του Αττικάρχη. Στοχοποιούν τον πρόεδρο της ΠΟΣΔΕΠ και στέλεχος του Συνασπισμού Λ. Απέκη, καθώς και τους φοιτητές Σπ. Δρίτσα και Δ. Γράψα, μέλη της ΕΑΑΚ και στελέχη της Αριστερής Ανασύνθεσης και της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση του ΝΑΡ αντίστοιχα, για την ανατρεπτική πολιτική τους πρακτική. Πέρα από την αναβίωση του «Σπουδαστικού» της Ασφάλειας, η κυβέρνηση ανοίγει το γνωστό δρόμο της ΝΔ για τη δράση του κρατικού «παρακράτους». Δεν πρόκειται για αναβίωση του παρελθόντος, τονίζει το ΝΑΡ, αλλά για την αντιδραστική ουσία της μεταλλαγμένης αστικής δημοκρατίας.
Ολόκληρο το μαζικό κίνημα, οι αγωνιστικοί μαζικοί φορείς, τα πολιτικά κόμματα πρέπει να πάρουν θέση, να υπερασπίσουν τους αγωνιστές, να καταδικάσουν την επίθεση. Απαιτείται αποφασιστικό μέτωπο για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δημοκρατικών ελευθεριών της εποχής μας!

ΝΕΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ. Σε κατάληψη 330 σχολές και 140 σύλλογοι

2007-02-16T11:20:00.000-08:00

Με μεγαλύτερη αισιοδοξία συνεχίζεται ο αγώνας ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης

Tην πέμπτη εβδομάδα κινητοποιήσεων συμπλήρωσαν οι φοιτητές και δεν λένε να το βάλουν κάτω! Η πρώτη νίκη του κινήματος, το ρήγμα που επήλθε στη δικομματική συναίνεση για τη συνταγματική αναθεώρηση με την αποχώρηση του ΠΑΣΟΚ, έφερε νέα αισιοδοξία στον αγώνα, που συνεχίζεται πλέον από προωθημένες θέσεις. Η διάθεση για συνέχεια άλλωστε ήταν ολοφάνερη στη ζωηρή συγκέντρωση της Πέμπτης, στον παλμό των συνθημάτων, στη διάρκεια της πορείας και στο γεμάτο αμφιθέατρο του Πανελλαδικού Συντονιστικού των Συνελεύσεων.
Από όλες τις πόλεις της Ελλάδας συγκεντρώθηκαν και αυτή την εβδομάδα οι φοιτητικοί σύλλογοι σχηματίζοντας το γνώριμο πια για τους δρόμους της Αθήνας νεανικό ποτάμι αγώνα, με πορεία 10.000 περίπου διαδηλωτών. Στη συγκέντρωση δόθηκε ξεκάθαρο μήνυμα καταδίκης για την επιστολή - πρόκληση της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής που προεξοφλούσε επεισόδια, στοχοποιώντας την ΕΑΑΚ και την ΠΟΣΔΕΠ. Η πορεία διέσχισε τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, για να σταματήσει για είκοσι λεπτά έξω απ' τη Βουλή με συνθήματα και παλαμάκια, ενώ κατέληξε στο Πολυτεχνείο όπου είχε προγραμματιστεί η συνεδρίαση του Πανελλαδικού Συντονιστικού. Παρά το «κλίμα» επεισοδίων που καλλιέργησε η αστυνομία και τα μέσα ενημέρωσης, η πορεία ήταν απ' τις πιο ειρηνικές. Ενώ οι φοιτητικοί σύλλογοι είχαν εισέλθει στο Πολυτεχνείο, μικρή αυτόκλητη ομάδα επιχείρησε να ξεκινήσει τη γνωστή ιστορία πετροπόλεμου με τις δυνάμεις της αστυνομίας στην οδό Πατησίων. Το έργο κράτησε μόλις 10 λεπτά, καθώς παρενέβησαν εκατοντάδες φοιτητές που απέτρεψαν οποιαδήποτε ενέργεια θα μπορούσε να λειτουργήσει δυσφημιστικά για το κίνημα.
Μέχρι στιγμής στο «μπλοκ» των καταλήψεων βρίσκονται 140 φοιτητικοί και σπουδαστικοί σύλλογοι (πάνω από 330 σχολές) σε όλη την Ελλάδα. Ενδεικτικά, στην Αθήνα μόλις 6 σύλλογοι απ' τους 38 δεν τελούν υπό κατάληψη, ενώ στη Θεσσαλονίκη μόνο ο σύλλογος του Πανεπιστημίου Μακεδονίας είναι έξω απ' το χορό των κινητοποιήσεων. Το κλίμα στις συνελεύσεις της προηγούμενης εβδομάδας ήταν ενθουσιώδες. Η κατεύθυνση του ανυποχώρητου αγώνα διαρκείας, που απ' την πρώτη στιγμή πρέσβευαν τα σχήματα και οι αγωνιστές της ΕΑΑΚ, επιβεβαιώθηκε πλήρως απ' την εξέλιξη των γεγονότων, ενώ συμπαρέσυρε και τις υπόλοιπες δειλές και δύσπιστες απέναντι στο κίνημα «γραμμές». Η Πανσπουδαστική εγκατέλειψε οριστικά την τακτική των ολιγοήμερων καταλήψεων με πολύμορφες κινητοποιήσεις και ...εξεταστική που πρότεινε πριν μερικές εβδομάδες. Το Δίκτυο έχει ταχθεί ασυζητητί με το μπλοκ των καταλήψεων διαρκείας. Ένα σημαντικό κομμάτι της ΠΑΣΠ (π.χ. ΑΣΟΕΕ) ακολουθεί και αυτό το βηματισμό του Πανελλαδικού Συντονιστικού, αν και μια μερίδα της παράταξης ανέκρουσε πρύμναν ύστερα από την πρόταση μομφής του ΠΑΣΟΚ, θεωρώντας πως ο αγώνας δικαιώθηκε.
Μόνη και αδύναμη όσο εξελίσσεται η πάλη έχει μείνει η ΔΑΠ να υπερασπίζεται τις θέσεις του υπουργείου και της κυβέρνησης στις σχολές, με φανερά τα σημάδια της κόπωσης. Η ΠΟΣΔΕΠ εμμένει στις απεργίες διαρκείας, ενώ όπως δήλωσε ο γραμματέας της Ομοσπονδίας Γιάννης Μαΐστρος στο Πριν, «ο νόμος πλαίσιο σηματοδοτεί έναρξη νέου γύρου μάχης». Το κλίμα της συνέχειας μας μετέφερε κι ο Δημήτρης Φάκαλης απ' τους Πολιτικούς Μηχανικούς της Αθήνας, τονίζοντας ότι «δεν είμαστε η γενιά του άρθρου 16, όπως μερικοί ισχυρίζονται αλλά η γενιά των 800 ευρώ το μήνα. Γι' αυτό συνεχίζουμε δίνοντας συνολικά χαρακτηριστικά στον αγώνα μας».
Εντός του Συντονιστικού τώρα: Μετά από μια πολύωρη και όχι ομαλή διαδικασία (μέλη της ΠΚΣ επιτέθηκαν και τραυμάτισαν με κλειδί μέλος της ΕΑΑΚ και της νΚΑ απ' το Πολυτεχνείο) δεν κατορθώθηκε να συνταχθεί κείμενο που υπογράφουν όλοι οι σύλλογοι. Σημείο τριβής ήταν η εκτίμηση ότι το φοιτητικό κίνημα προκάλεσε ρωγμή στον αστικό συνασπισμό εξουσίας και κατάφερε μια πρώτη νίκη. Η μειοψηφία των συλλόγων που έχουν υιοθετήσει πλαίσιο της Πανσπουδαστικής δεν συμφωνούσε με την παραπάνω εκτίμηση και συνέταξε δικό της κείμενο δίνοντας πάντως τα ίδια κινηματικά «ραντεβού». Πολύ αρνητικές εντυπώσεις πάντως άφησε η στάση των εκπροσώπων της ΠΚΣ στην Επιτροπή Κειμένου. Δύο μόλις φοιτητές, στελέχη της ΚΝΕ, μιλούσαν εκπροσωπώντας πάνω από τριάντα συλλόγους, παραδίδοντας μαθήματα γραφειοκρατίας. Οι υπόλοιποι εκατό περίπου σύλλογοι υπέγραψαν απόφαση που καλεί σε πορείες σε κάθε πόλη την Πέμπτη 15/2. Στην Αθήνα η διαδήλωση θα ξεκινήσει στις 12 μ. απ' το Πολυτεχνείο (Πατησίων) αυτή τη φορά. Την Τετάρτη οι σύλλογοι της Αθήνας θα πραγματοποιήσουν πορεία προς το υπουργείο Εργασίας, με συγκέντρωση στις 12 μ. στο σταθμό Αττική του μετρό.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

Ανακοίνωση του παναθηναϊκού ενιαίου Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων της Τετάρτης 24/01/2007

2007-02-03T17:25:00.000-08:00

Το ορμητικό ποτάμι των φοιτητικών καταλήψεων πλημμυρίζει ξανά τους δρόμους διαψεύδει περίτρανα όσους πίστεψαν πως το καυτό δίμηνο των κινητοποιήσεων του Μάη - Ιούνη ήταν μπόρα και πέρασε. Κόντρα στο ασφυκτικό συναινετικό σκηνικό που στήνει σύσσωμο το αστικό μπλοκ εξουσίας και πιάνοντας το νήμα της ηρωικής απεργίας των δασκάλων και των μαθητικών καταλήψεων συγκρούεται ξανά με τις επιλογές της κυβέρνησης, του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ε.Ε., σπάει τη βιτρίνα της συναίνεσης του επίσημου πολιτικού σκηνικού.

Την ίδια στιγμή που η μαζικότητα στα αμφιθέατρα των γενικών συνελεύσεων ξεπερνά κάθε προηγούμενο και χιλιάδες φοιτητές και σπουδαστές διαδηλώνουν στους δρόμους της Αθήνας και όλων των πόλεων,η κυβέρνηση και τα επιτελεία της επιχειρούν με κάθε μέσο να χτυπήσουν το φοιτητικό κίνημα:από την προκλητική στάση των δυνάμεων καταστολής που περικυκλώνουν άνευ λόγου τα μπλοκ σε κάθε φάση της διαδήλωσης έως ότου να βρεθεί η κατάλληλη στιγμή να μας χτυπήσουν μεγκλομπς και χημικά μέχρι τη στρεβλή προβολή του κινήματοςκαι των καταλήψεων μέσα από τα ΜΜΕ και τους πληρωμένους κονδυλοφόρους. Η διαρκής προσπάθεια ταύτισης των κινητοποιήσεων με τα "επεισόδια", η συκοφαντική παρουσίαση των καταλήψεων ως χώρων διακίνησης ναρκωτικών και κλοπών, η συνεχής αναφορά σε "οργανωμένες μειοψηφίες" που κλείνουν τις σχολές στόχο έχουν να παραπληροφορήσουν την κοινωνία για να αποσπάσουν την επιθυμητή συναίνεση. Αυτό το σχέδιο υπηρετούν το καθηγητικό κατεστημένο τύπου Γρυσπολάκη, οι καθεστωτικές δυνάμεις στα πανεπιστήμια και σύσσωμο το αστικό πολιτικό προσωπικό. Σε αυτό το κλίμα συναίνεσης και επίθεσης στη νεολαία, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ επιλέγει να μη βάζει ούτε μια ώρα απεργίας, ενώ δε χάνει ευκαιρία να δίνει στήριγμα στα σχέδια της κυβέρνησης για περιορισμό του ασύλου και συμμετέχει στις συσκέψεις για τον περιορισμό των διαδηλώσεων.Το "έργο" ολοκληρώνεται με τις δηλώσεις της κυβέρνησης δια στόματος Ρουσόπουλου την επομένη της διαδήλωσης της 17ης Γενάρη, πως η κυβέρνηση προτίθεται να κατεβάσει το νέο νόμο πλαίσιο.Σε αυτή την κατεύθυνση επιχειρείται η διαστρέβλωση του χαρακτήρα του πανεπιστημιακού ασύλου, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιείται ως προμετωπίδα για την προώθηση των αντιδραστικών αλλαγών.

Η κυβερνητική επίθεση στα πλαίσια των στοχεύσεων της Ε.Ε. συμπυκνώνεται στην επικείμενη αναθεώρηση του συντάγματος. Η αντιδραστική μετάλλαξη του κράτους και των θεσμών του περνά μέσα από την αναθεώρηση του άρθρου 16, την κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, την παράδοση των χώρων πρασίνου στο κεφάλαιο και την εμπορευματοποίησή τους, την αντιδραστικοποίηση των δικαστικών θεσμών, το νέο προσδιορισμό των σχέσεων εθνικού και κοινοτικού δικαίου. Οι γενικές συνελεύσεις των φοιτητών καλούν τους εργαζόμενους και τη νεολαία να αντιπαρατεθούν στο σύνολο της αντιδραστικής αναθεώρησης που αποτελεί το "πρόγραμμα" του κεφαλαίου και της ελληνικής αστικής τάξης για τα επόμενα χρόνια και χτυπά κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής. Ειδικότερα, καλούμε όλη την κοινωνία να συστρατευθεί στο δίκαιο αγώνα μας για να μην περάσει η αναθεώρηση του άρθρου 16 και ο αντιδραστικός κυβερνητικός νόμος- ΠΛΑΙΣΙΟ, ως κόμβοι της επιχειρούμενης εκπαιδευτικής "μεταρρύθμισης".

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΩΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ

Οι αλλαγές που προωθούν από κοινού η κυβέρνηση και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Είναι κομμάτι της ευρύτερης αντιλαϊκής επίθεσης και στηρίζονται στα πλαίσια των στοχεύσεων της Ε.Ε., όπως αυτές αποτυπώνονται στις συνθήκες της της Μπολόνια, του Βερολίνου και της Λισσαβόνας κι έχουν στόχο την πλήρη εναρμόνιση των ευρωπαϊκών εκπαιδευτικών συστημάτων υπό τη σκέπη του Κοινού Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης, τη συγκρότηση πανευρωπαϊκού συστήματος πιστοποίησης και ουσιαστικά ποσοτικής μέτρησης προσόντων και την πλήρη και καθολική υπαγωγή της εκπαιδευτικής κι ερευνητικής διαδικασίας στις ανάγκες της ανάπτυξης της κερδοφορίας του κεφαλαίου, το χτύπημα της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης και την λειτουργία των σχολών με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση είναι μια ενιαία διαδικασία, που περνά από βασικού κόμβους (αρ 16, νόμος-πλαίσιο, αξιολόγηση κλπ). Βασικός της στόχος είναι η δημιουργία αποφοίτων - μελλοντικών εργαζομένων ευέλικτων, αναλώσιμων, χωρίς δικαιώματα και πειθαρχημένων. Εργαζομένων που θα βρίσκονται σε ένα διαρκές κυνήγι πιστοποιητικών και δεξιοτήτων περιπλανώμενοι από την επισφαλή εργασία στην ανεργία και την επανακατάρτιση. Εργαζομένων χωρίς διαπραγματευτική ισχύ και με απουσία συλλογικών αναπαραστάσεων οι οποίες θα μπορούσαν να του δείξουν το δρόμο τις αγωνιστικής υπεράσπισης των αναγκών του. Τα παραπάνω προωθούνται μέσω:

Της αποσύνδεσης των πτυχίων από τα εργασιακά-επαγγελματικά δικαιώματα και της συνολικής αλλαγής του χαρακτήρα των προπτυχιακών σπουδών.Επιχειρείται η διαμόρφωση ανώτατων σχολών πολλών ταχυτήτων οι οποίες στα πλαίσια και κοινής αξιολόγησης θα οδηγήσουν στην συνολική αναδιάρθρωση του πανεπιστημίου, δημόσιου ή ιδιωτικού. Σημείο κόμβος αυτής της κίνησης είναι η αναγνώριση των περιβόητων Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών και των Κολεγίων. Αυτή η διαδικασία αποτελεί συνέχεια της πολιτικής της κατάτμησης και κατακερματισμού των σχολών και των πτυχίων και της αναδιάρθρωσης των προγραμμάτων σπουδών στην κατεύθυνση της αγοράς.

Την αντιδραστικοποίηση του πλαισίου λειτουργίας των σχολών, την εντατικοποίηση και την πειθάρχηση του φοιτητικού κινήματος, την όξυνση των ταξικών φραγμών. Η εισαγωγή ορίων φοίτησης, η διαγραφή φοιτητών, ο επαναπροσδιορισμός της έννοιας του ασύλου, διαμορφώνουν ένα νέο πιο αυταρχικό πανεπιστήμιο. Ο ανταγωνισμός με τα ιδιωτικά όπου η έννοια του φοιτητικού συνδικαλισμού θα είναι ανύπαρκτη, σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω θέλουν να χτυπήσουν το φοιτητικό κίνημα που ως τώρα έβαζε αναχώματα στις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές.

Την εισαγωγή της ανταποδοτικής και επιχειρηματικής λειτουργίας και δράσης. Τα ίδια τα μη-κρατικά / ιδιωτικά πανεπιστήμια θα λειτουργούν με βάση τα κριτήρια της αγοράς. Αυτή η λογική θα επεκταθεί και στο δημόσιο πανεπιστήμιο το οποίο θα πιέζεται να λειτουργήσει, ακόμη περισσότερο, στα ίδια πλαίσια ανταποδοτικής και επιχειρηματικής λειτουργίας. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται η εισαγωγή managers, η κατάρτιση τετραετών επιχειρησιακών προγραμμάτων (βλ. ν. πλαίσιο) και ο επαναπροσδιορισμός των κονδυλίων σε βάρος των φοιτητικών παροχών (βλ. κατάργηση δωρεάν συγγραμμάτων).

Η κλιμάκωση είναι μονόδρομος...

Απέναντι στην προσπάθεια αναθεώρησης του άρθρου 16 και τον αντιδραστικό κυβερνητικό νόμο - πλαίσιο να προχωρήσουμε κλιμακώνοντας σε μαζικές συνελεύσεις, καταλήψεις διαρκείας και διαδηλώσεις σε όλες τις σχολές. Οι καταλήψεις μας να πάρουν πολύμορφες πρωτοβουλίες, με στόχο την απεύθυνση στην κοινωνία, τους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Να διαμορφώσουμε ενιαία την πάλη μας μέσα από τη λειτουργία των ανοιχτών Συντονιστικών Επιτροπών Κατάληψης για την συμμετοχή και την λήψη αποφάσεων για την οργάνωση της υλοποίησης των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων, δεσμευόμενες αποκλειστικά και απόλυτα στην βάση του πλαισίου της ΓΣ, θα ελέγχονται και θα λογοδοτούν στις Γενικές Συνελεύσεις. Καθώς και του Ανοιχτού και Ενιαίου Συντονιστικού των Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων των φοιτητικών και σπουδαστικών συλλόγων το οποίο θα πρέπει να αποτελεί για κάθε πόλη αλλά και πανελλαδικά το κέντρο του αγώνα, τον άξονα ενιαίας δράσης του κινήματος και της προώθησης της πάλης, τον χώρο συνδιαμόρφωσης για το κίνημα στη βάση των αποφάσεων των γενικών συνελεύσεων, οι οποίες τελικά έχουν την ευθύνη για τις επιλογές που θα πρέπει να παρθούν.

Στο δρόμο αυτού του αγώνα δε θα είμαστε μόνοι. Θα παλέψουμε μαζί με τον κόσμο της εκπαίδευσης και της εργασίας συνολικά. Είναι σήμερα που προβάλλει πιο επιτακτική από ποτέ η ανάγκη δημιουργίας ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου (μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί) σε κοινούς αγώνες με όλους τους εργαζόμενους. Να ενώσουμε τη δυναμική του φοιτητικού κινήματος με τη δράση των εργαζομένων συγκροτώντας ένα ενιαίο πανεργατικό-παλλαϊκό μέτωπο ανατροπής της κυβερνητικής πολιτικής. Να καλέσουμε κάθε σωματείο, κάθε εκπαιδευτική και εργατική ομοσπονδία σε στήριξη και συμμετοχή στον αγώνα μας και να προκαλέσουμε παλλαϊκό ξεσηκωμό. Κόντρα σε όλους όσους χρεώνουν στο κίνημα "αναχρονιστική κι οπισθοδρομική" στάση, κόντρα στην "πρόοδο" της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, των ελαστικών σχέσεων εργασίας και την καταστολή των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, εμείς προτάσσουμε τις διεκδικήσεις μας.

Απαιτούμε:

Να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του συντάγματος - κανένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο, καμία αναγνώριση τέτοιων ιδρυμάτων. Καμιά συνταγματική κατοχύρωση της διαδικασίας της Μπολόνια μέσω της δήθεν διασφάλισης ποιότητας των ΑΕΙ. Καμία νομιμοποίηση των "Κολεγίων" που μεθοδεύεται μέχρι τον Σεπτέμβρη 2007. Όχι στην αντιδραστική αναθεώρηση του συντάγματος

Να αποσυρθεί εδώ και τώρα ο αντιδραστικός κυβερνητικός νόμος πλαίσιο - όχι στη διαγραφή των φοιτητών, την κατάργηση του ασύλου, το χτύπημα του φοιτητικού συνδικαλισμού, τους manager και τα επιχειρησιακά προγράμματα, την κάρτα συγγραμμάτων, την λειτουργία των σχολών με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Να καταργηθούν οι νόμοι των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για Συμπλήρωμα Διπλώματος, Διεθνές Πανεπιστήμιο, Αξιολόγηση - κατηγοριοποίηση, κατάταξη και ανάλογη χρηματοδότηση των ΑΕΙ - ΤΕΙ, ΙΔΒΕ, ΔΟΑΤΑΠ.

Παλεύουμε για:

Ένα πτυχίο ανά αντικείμενο σπουδών. Το πτυχίο μόνη προϋπόθεση για δουλειά χωρίς καμιά διαδικασία πιστοποιήσεων μετά απ' αυτό.Ενιαία πτυχία, χωρίς κατατμήσεις, διασπάσεις και εξειδικεύσεις. Ισχυρά επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα στο πτυχίο. Ενιαίες και αδιάσπαστες προπτυχιακές σπουδές σε κάθε σχολή. Όχι στους 2 κύκλους προπτυχιακών σπουδών του συστήματος της Μπολόνια.

Λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους μόνιμη και σταθερή, με αύξηση των αποδοχών - κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.

Άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από τα σχέδια τόσο για Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης που προωθούνται και στην επικείμενη Σύνοδο του Λονδίνου (16-18 Μαΐου 2007). Να μην εφαρμοστούν οι αποφάσεις Μπολόνια, Πράγας, Βερολίνου.

Ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών.

Να διαλυθεί η επιτροπή των 8 "σοφών" και το ΕΣΥΠ.

Όχι στην επιχειρηματική λειτουργία των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ.

Όχι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας στο χώρο της εκπαίδευσης - Καθηγητές και δάσκαλους μόνιμους, πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης.

Κάτω τα χέρια από το άσυλο. Υπεράσπιση και διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών. Όχι στον περιορισμό των διαδηλώσεων - Κάτω η κρατική καταστολή.

Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους και σε όλες τις βαθμίδεςΌχι στους οικονομικούς - εξεταστικούς - ταξικούς φραγμούς για την πρόσβαση στην εκπαίδευση. Όχι στη βάση του ¨10¨ για εισαγωγή στη τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δωρεάν σπουδές για όλους, Δωρέαν σίτιση, στέγαση, συγγράματα, συγκοινωνίες κλπ.

Γενναία αύξηση της χρηματοδότηση για την παιδεία αποκλειστικά από τον κρατικό προϋπολογισμό με γνώμονα τις φοιτητικές ανάγκες.

Κάτω η αντιδραστική συνταγματική αναθεώρηση.

Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι με τις 8 προτάσεις του Γ. Παπανδρέου για τα Πανεπιστήμια.

Να αθωωθούν όλοι οι συλληφθέντες των φοιτητικών κινητοποιήσεων. Να αποσυρθούν όλες οι μηνύσεις εναντίον φοιτητών. Άμεση απόσυρση της αγωγής του αντιπρύτανη Καραμπίνη προς φοιτητή. Όχι στην πονικοποίηση των αγώνων μας. Άμεση απελευθέρωση των τριών προφυλακισθέντων της αντιπολεμικής πορείας της 6ης Μάη.

Η ελληνική εκστρατεία κατά των Σοβιέτ

2007-02-02T10:27:00.000-08:00

Η πρώτη ελληνική συμμετοχή σε ιμπεριαλιστική επέμβαση πραγματοποιήθηκε στις αρχές του 1919 ενάντια
στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Σημαντικές δυνάμεις ναυτικού, στρατού ακόμα και αεροπορίας στάλθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου, στο πλαίσιο της Αντάντ, για να τσακιστούν τα Σοβιέτ. Μαζικές συλλήψεις, ξυλοδαρμοί και εκτελέσεις χαρακτήρισαν τη δράση του ελληνικού σώματος, από το οποίο λιποτάκτησαν εκατοντάδες στρατιώτες.

ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ ΕΠΙΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΥΣ

«Για τη σωτηρία της Ρωσίας και της (αστικής) τάξης»
Ο εικονιζόμενος Ν. Πλαστήρας γράφει αναλογιζόμενος την Οκτωβριανή Επανάσταση: «Τες ημέρες αυτές εξετυλίχθη μπροστά εις τα μάτια μας το τραγικότερο δράμα του αιώνος μας, η ρωσική συμφορά με την ανατροπήν του υπάρχοντος κοινωνικού καθεστώτος, με τον αποδεκατισμόν της ρωσσικής αριστοκρατίας».
Ακραίες διαπιστώσεις; Σε μια εποχή, όπου σύμφωνα με τον Έρικ Χομπσμπάουμ «φαινόταν προφανές ότι ο παλαιός κόσμος ήταν καταδικασμένος. Χρειάζονταν κάποιο σήμα για να ξεσηκωθούν οι λαοί, να αντικαταστήσουν τον καπιταλισμό με το σοσιαλισμό και κατά συνέπεια να μεταβάλλουν τα άνευ νοήματος δεινά του (Πρώτου) Παγκόσμιου Πολέμου σε κάτι πιο θετικό: οι αιματηρές ωδίνες του τοκετού και οι συσπάσεις ενός νέου κόσμου». Η επανάσταση των Μπολσεβίκων ήταν το σήμα.
Τα συνθήματα «ειρήνη - γη - αυξήσεις στους μισθούς - ψωμί» συγκινούσαν το σύνολο των ευρωπαϊκών λαών. Η κατακόρυφη ανάπτυξη του αντιπολεμικού κινήματος με πρωταγωνιστή το εργατικό κίνημα, συχνά στην καρδιά της πολεμικής βιομηχανίας, οι αντιδράσεις των στρατιωτών, τον Οκτώβρη του 1917, αποκτούν επίκεντρο και επαναστατικό φορέα.
Οι δυνάμεις της Αντάντ (Αγγλία, Γαλλία κ.λπ.) που βρίσκονται στα στρατιωτικά και οικονομικά τους όρια, αρχικά θα στηρίξουν τον Κερένσκι, που τους εξασφαλίζει την διατήρηση της πολεμικής ρωσικής εμπλοκής και τον αστικό έλεγχο των πολιτικών εξελίξεων. Όταν οι Μπολσεβίκοι προχωρήσουν στην υπογραφή της συνθήκης του Μπρεστ - Λιτόφσκ (3/3/1918), αφού προηγουμένως όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αρνηθούν την πρότασή τους για «γενικευμένη ανακωχή», η Αντάντ στρέφεται ενάντιά τους. Δεν αναγνώρισαν την επαναστατική κυβέρνηση και ενίσχυσαν τις αντεπαναστατικές δυνάμεις. Την αποτυχία των Λευκών να καταπνίξουν την επανάσταση, ακολουθεί η στρατιωτική επέμβαση των καπιταλιστικών χωρών, χωρίς να προηγηθεί κήρυξη πολέμου. Ενώ ο γερμανοαυστριακός στρατός εισβάλλει πρώτος τον Μάρτιο του 1918 φτάνοντας μέχρι τον Καύκασο, η Αντάντ ακολουθεί επικαλούμενη την σωτηρία της Ρωσίας και την διασφάλιση της τάξης. Κανείς δεν αναφέρεται στα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που απειλούνται.
Οι χθεσινοί εθνικοί εχθροί στρέφονται από κοινού ενάντια στον ταξικό εχθρό.

Eνώ ο Λένιν θέλει να μετατρέψει την «πολεμική κούραση» σε διεθνιστικό πυροκροτητή της παγκόσμιας ή τουλάχιστον της ευρωπαϊκής επανάστασης, ο Ουίλσον αντιπροτείνει τα δεκατέσσερα Σημεία και την Αρχή της Αυτοδιάθεσης, ώστε να παρασύρει τους λαούς με το εθνικιστικό δέλεαρ. Επέμβαση και προβολή του εθνικού ζητήματος είναι η μια όψη του νομίσματος των καπιταλιστών. Στην άλλη βρίσκονται η βίαιη καταστολή του αντιπολεμικού και εργατικού κινήματος. Ακολουθεί η ιμπεριαλιστική μοιρασιά. Στις 23/12/1917 η Ρωσία μοιράζεται σε ζώνες επιρροής. Ιμπεριαλιστές και αντεπαναστάτες συνεννοούνται και περίπου 20 χώρες αποφασίζουν εισβολή τον Μάρτιο του 1918.
Μια αποσιωπημένη πτυχή της ιμπεριαλιστικής επέμβασης είναι η συμμετοχή σε αυτήν των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων. Όπως τονίζει ο Σ. Χαρατσής, πρόκειται για την πρώτη επέμβαση του ελληνικού στρατού ενάντια στους «στρατιώτες που τους είχαν διδάξει να εκλέγουν οι ίδιοι ποιον ήθελαν για διοικητή και να βάζουν σε ψηφοφορία το αν θα υπάκουαν στη διαταγή να επιτεθούν», «στους χωριάτες που θέλαν να αρπάξουν κομμάτια γης και στους εργάτες που επέμεναν ότι αυτοί πλέον θα έλεγχαν και θα διεύθυναν τα εργοστάσια που δούλευαν». Το σχολικό βιβλίο της Γ' Λυκείου αφιερώνει δέκα σειρές, η πολύτομη Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (Εκδοτική Αθηνών) μία σελίδα, ο Γ. Μαργαρίτης στην Ιστορία της Ελλάδας στον 20ό αιώνα απασχολείται με το ζήτημα σε 26 γραμμές. Βεβαίως στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη μνημονεύονται οι μάχες του ελληνικού στρατού σε Χερσών - Σέρμπκα - Οδησσός - Σεβαστούπολις!
Γιατί η Ελλάδα συμμετείχε; Για το αστικό σύστημα προέχει η έκφραση ταξικής αλληλεγγύης. «Εξεγερθήκαμε ενάντια στην τυραννία των Μπολσεβίκων» δήλωσε ο Βενιζέλος στην Βουλή. Η υπεράσπιση της ατομικής ιδιοκτησίας, του αστικού φιλελευθερισμού και κυριαρχίας είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι της βενιζελικής πολιτικής. Με την εξαγγελία της αγροτικής μεταρρύθμισης, τις όποιες παραχωρήσεις στο εργατικό κίνημα και τους δημοτικιστές θέλει να σταθεροποιήσει την εξουσία του, να θωρακίσει το πολιτικό σύστημα, να στραφεί μαζί με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ενάντια στην επανάσταση. Η πολιτική «δούναι και λαβείν» για την υλοποίηση της επεκτατικής Μεγάλης Ιδέας έπεται (ο δρόμος για Θράκη - Μικρά Ασία περνά από Ρωσία). Αν επιτρέψουν οι συνθήκες, δεν αποκλείεται η διατύπωση ζητημάτων σε Πόντο - Κριμαία. Σε εκείνη τη φάση, σύμφωνα με τον Αυγητίδη, «το 1919-1920 στέλνεται ο λογοτέχνης Ν. Καζαντζάκης μαζί με το συνταγματάρχη Η. Πολεμαρχάκη και άλλους κρητικούς του στενού βενιζελικού περιβάλλοντος, με εντολή να αποτραβήξουν τους Έλληνες της Γεωργίας από τον σοσιαλισμό».
Η Ελλάδα συμμετέχει στις επιχειρήσεις με 13 πλοία του Πολεμικού Ναυτικού, το Α' Σώμα Στρατού ενισχυμένο από βοηθητικούς σχηματισμούς και την 534 Αεροπορική Μοίρα. Ο Βενιζέλος, που με αρωγό τον ακραίο αυταρχισμό συγκρότησε στρατό για να συμμετέχει στο Μεγάλο Πόλεμο, είναι ιδιαίτερα προσεκτικός. Στο Εκστρατευτικό Σώμα τα στελέχη καλούνται εθελοντικά. Οι μονάδες συμπληρώνονται από στρατιώτες των κλάσεων 1915 - '18, που προθυμοποιούνται να μετάσχουν στην αντισοβιετική σταυροφορία. Πολιτικοί παράγοντες, ιερείς και Τύπος δίνουν χαρακτήρα «ιερού πολέμου» και διαφώτιζαν ιδεολογικά.
Οι πρώτες μονάδες του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος, που βρίσκονταν υπό γαλλική διοίκηση, μεταφέρονται την 1/1/1919 και αποχωρούν τον Απρίλιο του 1919. Η δράση του Πολεμικού Ναυτικού είχε αρχίσει από τον Νοέμβρη του 1918 και συνεχίστηκε έως τις 15/5/1920 (αποστολή «Ιέραξ» στο Σοχούμ). Ο ιμπεριαλιστικός στόλος προβαίνει σε βομβαρδισμούς, οικονομικό αποκλεισμό της επαναστατημένης Ρωσίας, αποβιβάζει εχθρικές ομάδες για σαμποτάζ και προσφέρει κάθε είδους βοήθεια στους αντεπαναστάτες. Ερωτηματικά προκαλεί η επισήμανση του Σ. Χαρατσή «για τη δράση του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού την περίοδο Απρίλιο - Μάιο 1920, συνδέοντάς την με τη σκοτεινή υπόθεση της συμμετοχής της Τουρκίας στην καθυπόταξη των τριών Δημοκρατιών της Υπερκαυκασίας». Η κατεστημένη ιστοριογραφία εξυμνεί το Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα, αλλά η δράση του χαρακτηρίστηκε από βίαιη κατοχική αντίληψη και πρακτική. Μαζικές συλλήψεις, ξυλοδαρμοί, εκτελέσεις με πρόσχημα την κατασκοπεία ή λόγω πολιτικών φρονημάτων, μαζικές σφαγές και βιασμοί, εφαρμογή του δόγματος της συλλογικής ευθύνης (χωριό Καλαντζάκ 27/2/1919). Δίστομο και Καλάβρυτα θυμίζει ο βομβαρδισμός αποθήκης, με εκατοντάδες ομήρους - αμάχους στην Χερσώνα, με εμπρηστικά βλήματα. Θύμα της βάρβαρης εκστρατείας και η ελληνική κοινότητα. Ο εθνικός ανταγωνισμός της με τους Τατάρους (σφετερισμός γης, βαναυσότητες και αντεκδικήσεις) αλληλοδιαπλέκεται με το σκληρό ταξικό αγώνα που διεξάγεται. Μοιραία, η επιλογή των αστών παραγόντων να υπερασπιστούν τα ταξικά τους συμφέροντα παίζοντας αντεπαναστατικό ρόλο, υποδεχόμενοι τους κατακτητές και ζητώντας την οργάνωση εθελοντικών αντιμπολσεβίκικων λόχων, την εξέθεσαν ανεπανόρθωτα. Όπως μας αποκαλύπτει ο Γιαννικώστας, οι Έλληνες είχαν καταληφθεί από πανικό, συνωστίζονταν στις προβλήτες αναζητώντας θέση σε κάποιο πλοίο, όμως «εν περιπτώσει εκκενώσεως 2.500 ευπορούντες δέον ν' απομακρυνθώσι» (4/1/1920).
Σύντομα, εκδηλώνονται αντιδράσεις ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση από τους ίδιους τους στρατιώτες. Το Α' Γαλλικό Σύνταγμα αρνείται να πολεμήσει και η κορύφωση έρχεται από το γαλλικό στόλο στην Σεβαστούπολη που εξεγείρεται τον Απρίλιο του 1919. Ο ελληνικός στρατός συμμετέχει στην καταστολή της εξέγερσης, δολοφονώντας ναύτες. Απείθεια και άρνηση γίνονται καθημερινά φαινόμενα, ενώ δεν λείπουν οι αυτομολήσεις στον Κόκκινο Στρατό (εκατοντάδες θεωρούνται οι έλληνες στρατιώτες που διάλεξαν αυτό το δρόμο).
Το άδικο της επίθεσης, το αδιέξοδο της επέμβασης, η άρνηση του φαντάρου να πολεμήσει, η ηρωική αντίσταση του σοβιετικού λαού προκαλούν την αλληλεγγύη εκατομμυρίων εργατών. Πάνε εθελοντές στον Κόκκινο Στρατό, επιβάλλουν την ατιμωρησία των φαντάρων που καταδικάζονταν σε θάνατο. Με απεργίες μπλοκάρουν την πολεμική βιομηχανία και τις μεταφορές. Ο σκληρός αγώνας ενάντια στην καπιταλιστική κυριαρχία είναι και δικός τους. Η απειλή ανατροπής των κυβερνήσεων (θύμα της ο Βενιζέλος), ο κίνδυνος του Μονάχου, Βερολίνου, Ουγγαρίας κ.λπ. τους υποχρεώνει να αποχωρήσουν.
Η ιστορία καταγράφει ως νικητές τον επαναστατημένο λαό, τους κατασυκοφαντημένους Μπολσεβίκους, όλο τον κόσμο της εργασίας.

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΑΡΓΥΡΙΟΥ

Η τηλεόραση σαν εκκλησία

2007-02-01T11:32:00.000-08:00

Πολλές και τρανταχτές είναι οι ομοιότητες της σύγχρονης τηλεόρασης με τη θρησκεία. Όσιοι και άγιοι, τιμωροί
και εξομολογητές, φιλανθρωπίες και αγαθοεργίες, προκαθορισμένες λειτουργίες κάθε ώρα της ημέρας και πολλές ακόμη συμπτώσεις, κάθε άλλο παρά τυχαίες, περιγράφουν το προφίλ του πιο τρέντι όπιου των λαών.

Συχνά διαπιστώνουμε ότι σήμερα η τηλεόραση παίζει ένα ρόλο παρόμοιο με εκείνον της Εκκλησίας -εξάλλου έχει ειπωθεί ότι η Εκκλησία, ιδίως την εποχή της αποικιακής εξάπλωσης, ήταν το πρώτο ΜΜΕ. Τα δελτία των οχτώ μοιάζουν να ισοδυναμούν με τη θεία τηλεοπτική λειτουργία που τελείται χοροστατούντος του αρχιερέα - παρουσιαστή. Στα παράθυρα, ο δεξιός και ο αριστερός ψάλτης, ενίοτε και ο κεντροδεξιός, ο κεντροαριστερός. Και στα κανάλια ισχύουν τελετουργικοί κανόνες, κάπως πιο χαλαροί από ό,τι στους ιερούς ναούς: Ο όρθρος, δηλαδή οι πρωινές ενημερωτικές εκπομπές, οι παρακλήσεις, τα τρισάγια, ο εσπερινός, ενίοτε και οι ολονυχτίες, όπως συμβαίνει αρκετές φορές την εβδομάδα με τις γνωστές εκπομπές αποκαλύψεων. Όπως και ο πιστός χριστιανός, έτσι και ο πιστός τηλεθεατής πρέπει να ξενυχτήσει γιατί η σωτηρία της ψυχής, η σωτηρία του δημόσιου βίου είναι πολύ μεγάλο πράγμα.
Στο πάνθεον της τηλεόρασης υπάρχουν οι όσιοι και οι άγιοι, δηλαδή οι τηλεστάρ, οι πρεσβευτές της θείας θέλησης επί της γης, στους οποίους καταφεύγουν οι πιστοί για να μεσολαβήσουν στον Ύψιστο και να τους προσφέρουν παρηγοριά.
Όπως η Εκκλησία, έτσι η τηλεόραση αναλαμβάνει και φιλανθρωπικό έργο (βλέπε λαμπεροί τηλεμαραθώνιοι στις παραμονές των γιορτών) αλλά και έκτακτοι έρανοι και επιχειρήσεις σωτηρίας σε όλη τη διάρκεια του χρόνου ενώ τη θέση του πιστού χριστιανού έχει καταλάβει ο «επικοινωνιακός πολίτης», αυτός που «ανοίγεται» μπροστά στην κάμερα.
Κάθε θρησκεία έχει και τους προφήτες της. Τη σαπίλα της κοινωνίας καταγγέλλουν με βιβλικό ύφος οι τηλεπροφήτες, αποκαλύπτουν την αλήθεια για τα χαλασμένα τυριά και τα βρώμικα στρώματα, αποφεύγοντας όμως να μιλήσουν για τις σχέσεις εκμετάλλευσης στους χώρους εργασίας... Αυτά είναι παλιομοδίτικα πράγματα.
Μερικοί τηλεστάρ θυμίζουν το Θεό της Παλαιάς Διαθήκης ή μάλλον ενσαρκώνουν κάποιες από τις ιδιότητές του: Είναι εκδικητές και τιμωροί, στέλνουν τους διεφθαρμένους δικαστές στον Κορυδαλλό, αποκαλύπτουν τους διαπλεκόμενους πολιτικούς και δημοσιογράφους, φέρνουν το έλεος και την κάθαρση στην κοινωνία, μερικές φορές παρέχουν και συγχωροχάρτια.
Όσοι αμφισβητούν το τηλεοπτικό ιερατείο υποτίθεται ότι βρίσκονται υπό την επήρεια του Αντίχριστου ή χαρακτηρίζονται νεολουδίτες και άσχετοι που δεν καταλαβαίνουν τους νόμους του Μέσου.
Με αφορμή τα γεγονότα στην Αμάρυνθο και αργότερα του Αγρινίου, πολλοί επώνυμοι και στην τηλεόραση και στον γραπτό Τύπο, επέκριναν τους επικριτές των τηλεοπτικών μεθόδων ανακρίσεων και παρουσίασης που εφαρμόστηκαν. Τα επιχειρήματά τους είναι ότι αυτά θέλει ο λαός, αυτοί είναι οι νόμοι της αγοράς, ότι οι τηλεοπτικοί σταθμοί είναι επιχειρήσεις και όχι κοινωφελή ιδρύματα. Λένε επίσης ότι η κριτική προέρχεται από συναδέλφους που είναι βολεμένοι στις πολυθρόνες τους, στα γραφεία τους, από άτομα που δεν ξέρουν τι σημαίνει ρεπορτάζ. Άλλοι αποδίδουν τα αίτια των επικρίσεων στο φθόνο των «γραφιάδων», που δεν έχουν το χρήμα και την αναγνωρισιμότητα των συναδέλφων τους της τηλεόρασης.
Ασφαλώς το ρεπορτάζ είναι το πιο γοητευτικό κομμάτι της δημοσιογραφίας, μόνο που σήμερα το τηλεοπτικό ρεπορτάζ στις περισσότερες περιπτώσεις πραγματοποιείται με όρους ριάλιτι, με όρους θεάματος. Κυνηγοί κεφαλών έχουν γίνει οι ρεπόρτερ, οι βοηθοί των μεγαλοπαρουσιαστών. Βρες τη γιαγιά του δολοφόνου, βρες τον θείο ή τον εξάδελφο του θύματος, στην ανάγκη βρες τον τρελό του χωριού. Αυτό δεν είναι η αποθέωση, αλλά η ξεφτίλα του ρεπορτάζ.
Μόνο ένα από τα επιχειρήματα των «απέναντι» είναι βάσιμο: Ότι οι γελοιότητες, οι ακρότητες δεν περιορίζονται στην τηλεόραση, αλλά αφθονούν και στον γραπτό Τύπο.
Λίγο μετά την Αμάρυνθο, η Εσπρέσο κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδο τίτλο «τη βίασαν με σκουπόξυλο». Μια εφημερίδα που την αγοράζουν 5.000 αναγνώστες, αλλά ενάμιση εκατομμύριο άνθρωποι θα διαβάσουν την πρώτη σελίδα κρεμασμένη στο περίπτερο...
Όσο αποθεώνεται ο δημοσιογράφος ατομικός μαχητής, ο ακριβοπληρωμένος Δον Κιχώτης, ο ιππότης πάνω στο άσπρο άλογο (ή μάλλον πάνω στον ίππο τον χλωρό, το κίτρινο άλογο της Αποκάλυψης), παράλληλα υποβαθμίζεται, απαξιώνεται η εργασία των δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων στα ΜΜΕ.
Δεν είναι μόνον οι υλικές συνθήκες άσκησης του επαγγέλματος, τα μπλοκάκια, η εντατικοποίηση, η μαύρη εργασία, οι απολύσεις. Είναι η απουσία κάθε δημοκρατικού ελέγχου, η απουσία δημοκρατικής συμμετοχής σε όλα τα επίπεδα παραγωγής των ειδήσεων, της ενημέρωσης, συχνά και της ψυχαγωγίας.
Όσο ο δημοσιογράφος αποκτά ιερατικό κύρος (π.χ., υπουργός τρέχει με τις πιζάμες στο στούντιο για να μιλήσει στη λάιβ εκπομή) τόσο ο ανώνυμος γραφιάς, ο υλατζής, ο διορθωτής, ο οπερατέρ, ο ρεπορτεράκος με το μαρκούτσι, πακιστανοποιείται, αλβανοποιείται, γίνεται σαν τον καντιλανάφτη, τη νεωκόρισσα που σφουγγαρίζει την εκκλησία.
Αυτή η διαδικασία της απαξίωσης και της αποξένωσης δεν συντελείται μόνο στα ΜΜΕ, αλλά σχεδόν σε όλους τους εργασιακούς χώρους. Όσο ελεύθεροι είναι οι εργαζόμενοι π.χ. να μην πουλάνε ληγμένο τυρί στο σουπερμάρκετ, άλλο τόσο ελεύθεροι είμαστε εμείς οι δημοσιογράφοι να προβάλλουμε ή να αποσιωπούμε τις αλήθειες ή τις μισές αλήθειες που εναρμονίζονται με τα συμφέροντα των εργοδοτών μας.
Είναι αυτονόητο ότι η Ελευθεροτυπία, το απεριόριστο δικαίωμα της ατομικής έκφρασης είναι ένας μύθος και ότι τα όρια της ελευθερίας μας είναι αυτά που καθορίζουν οι εργοδότες μας. Η αυτολογοκρισία όχι μόνο ζει και βασιλεύει, αλλά γιγαντώνεται και δεν αντέχω στον πειρασμό να μην αναφέρω έναν κυνικό ορισμό που έδωσε ένας Αμερικανός για το τι σημαίνει δημοσιογραφία:
«Δημοσιογράφος είναι αυτός που στη μισή εργάσιμη ζωή του μιλάει ή γράφει για πράγματα τα οποία δεν ξέρει καθόλου και στην άλλη μισή το βουλώνει όσον αφορά τα πράγματα τα οποία γνωρίζει πολύ καλά».

ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΙΝ 21/01/07 ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΤΖΙΑΝΤΖΗ

ΕΝΑΣ ΗΡΩΙΚΟΣ ΑΝΤΑΡΤΗΣ

2007-01-28T15:30:00.000-08:00

ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΚΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ανθυπολοχαγός Πεζικού

Από τους πρωτοπόρους αντάρτες της Ηπείρου

Καπετάνιος τάγματος του 24ου Συντάγματος ΕΛΑΣ

Ο Σπύρος Ν. Κόκκορης γεννήθηκε στα Σαμέτια Παραμυθιάς το 1918, εκει μεγάλωσε και τελείωσε το Γυμνάσιο Παραμυθιάς. Τελείωσε αργότερα την Ακαδημία και τη Στρατιωτική σχολή Σύρου. Ήταν ένας πιστός γιός του

χωρικού λαού μας, βαθειά επαναστατημένος άνθρωπος, με μιά απέραντη αγάπη στο λαό και αφοσίωση, με πλούσια αισθήματα και ευγένεια ψυχής.

Ήταν ασυμβίβαστος στην αδικία, μισούσε την εκμεταλλεύτρια τάξη, που την έβλεπε στυγνή και ανάλγητη στον ίδιο του τον πατέρα, υπάλληλο των αρχόντων της περιοχής της Παραμυθιάς. Ο πατέρας του ήταν υπαλληλος του μεγαλέμπορου Ρίγγα.

Δεν συμβιβάστηκε με τη συνθήκη της Βάρκιζας και ξαναβγήκε στο αντάρικο συνεχίζοντας το δρόμο που άρχισε στον ΕΛΑΣ.

Από τότε υπέφερε σκληρά στο ύπαιθρο ή σε υπόγεια κρυμμένος, βρεγμένος, κρυωμένος. Το μέτρο της αντοχής αυτού του αδύνατου μα σκληρού αγωνιστή δεν δίνεται εύκολα. Δεν μπορεί επίσης εύκολα κανένας να εκτιμήσει την τόσο χαρακτηριστική του λέξη <<γιδολαός>> για τους

συμπατριώτες του που δεν ένιωθαν, όσο αυτός, το νόημα του αγώνα και δεν ακολουθούσαν τις ιδέες του, τις τόσο φωτεινές.

Ο Σπύρος Κόκκορης έπεσε στις 23.07.1948 στο Ράικο κοντά στα ρίζια, πιό πέρα από το μοναστήρι της Παλιουρής πολεμώντας στο Δημοκρατικό Στρατό. Το κεφάλι του σύρθηκε στους δρόμους από ανάξιους και βάρβαρους ανθρώπους.

Ονομάστηκε αντισυνταγματάρχης πεζικού του ΔΣΕ τιμημένος νεκρός.

2007-01-27T15:27:00.001-08:00